هوش مصنوعی خود را پرو نکنید😂 البته این دیپ سیکه. جی پی تی بهم میگه ارباب

#پاره_متن تلخ بود. تحمل تلخی سخت تر. فجان نمی‌دانست چرا کسی از قهوه نمی‌خورد. قهوه سرد شد. لااقل یکی بیاید و قهوه را خالی کند. فنجان نمی‌دانست تلخی انتظار، سرد می‌شود، ولی خالی نه...

به خاطر داستانی که باید می‌نوشتم سری به لندن زدم. ایستگاه کینگز کراس و خیابان اسکاتلند یارد. همان طور است که باید می‌بود، دست نخورده برای نویسنده ای دیگر. این بار قرار نیست جادو را به این کوچه بیاورم. قرار است جادو را از دل این کوچه ها بیرون بکشم.

قم که بودم، سعی می‌کردم با زجه های آهنگ متال خودم رو بیدار نگه دارم. مخصوصا توی اتوبوس. اولاش خیلی جواب می‌داد. ولی الان دیگه می‌تونم نشنومشون. البته خیلی خوبه‌. هدفون رد گوشت باشه و تو بتونی نشنوی.

دلتنگ او نبود. دلتنگ ابهامی که با خود می‌آورد هم نبود. او فقط دلتنگ بود.

این شکلی بود که، شروع کردم به پیانو زدن

با این که معتقدم بهترین شعرها رو ایرانی ها دارن، ولی حسی که آهنگای فرانسوی دارن... اصلا مهم نیست چی بگن. کلا زبان فرانسوی رو دوست دارم. انقدرکه از دیدن گذارش خبریاشونم می‌تونم لذت ببرم

بعد ازت می‌پرسن چرا عاشق شخصیت های روانی می‌شی

به گذشتم که نگاه می‌کنم، خندم می‌گیره اشک توی چشمام جمع می‌شه از خودم و بقیه متنفر می‌شم(البته بیشتر بخشی که من رو از بقیه متنفر می‌کنه خط خورده) و می‌گم چقدر خوب بود، پنج سال گذشته، شش سال شد! امسال هیچی نداشت... هر سال هم همین رو می‌گم. ولی وقتی بهشون فکر می‌کنم، دلم می‌خواد برم توش بمونم. اصلا گیر کنم اشکال نداره، فقط ازش بیرون نیام.