به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

در کوچه پس کوچه‌های لندن، جایی که فق از در و دیوارش می‌بارید و زمینش به خاطر دویدن‌های پسران خیابانی، دچار حفره شده بود، پسری ایستاده بود. دست در جیب به دیوار تکیه داده بود و موهای کثیف زرد و طلایی رنگش پیشانی‌اش را پوشانده بودند. از هفت سال پیش ظاهرش تفاوت زیادی نکرده بود، اما درونش پر بود از تغییرات نا‌خوشایند. چه کسی می‌توانست فکر کند پیتر هشت ساله با خنده‌ی درخشان و بزرگ، آنقدر نمی‌خندید که خنده را از یاد برده بود؟ زندگی با او خوب تا نکرده بود. اسپایک با او خوب تا نکرده بود. بعد از آنکه پیتر و کوین نامه مادر اسپایک را پیدا کردند، پیتر از امیدوار بودن و انتظار کشیدن دست کشید. لبخندش را فرو خورد و درِ قلبش را به روی همه بست. اسپایک برای پیتر مانند کوین برای اسپایک بود، یک الگو، یک خانواده‌. چه اتفاقی میافتد اگر کسی که در دنیا بیش از همه به او اعتماد داری قولش را بشکند و تو را تنها بگذارد؟ از نظر پیتر حس توفان داشت. حس مرگ در آتش‌سوزی. وقتی اسپایک برای همیشه رهایشان کرد، کوین کم‌کم به فکر زندگی جدید افتاد، کار درست و حسابی پیدا کرد، روزهایش را به کار کردن گذراند، و شب‌هایش با عزمی راسخ‌تر از قبل دنبال مدرک جمع کردن علیه داگلاس می‌افتاد. او می‌گفت:《داگلاس برای یه مدتی تو سکوته بعدش بر می‌گرده و ما باید چیزی برای دفاع از خودمون داشته باشیم‌.》 کوین نشان نمی‌داد اما پیتر دریافت که چگونه دلش از دست اسپایک شکست، و هر شب چگونه منتظر بازگشت او بود. بر خلاف پیتر کوین هنوز توانایی امیدوار شدن را داشت. و چاد کوچولو که حالا هفت سال سن داشت، او پدیده خلقت بود.

پسر بچه‌ای بامزه و تپل با لپ‌های همیشه سرخ و عاشق شکلات. موهای فرفری داشت و رابطه‌اش با آقای تایلور همچو پدربزرگ و نوه واقعی می‌مانست. کوین، پیتر و چاد از آن روز به بعد در اتاق بالای مغازه آقای تایلور زندگی می‌کردند. پیتر از افکارش بیرون آمد و به ساعتش نگاهی انداخت، وقتش شده بود. او شروع کرد به راه رفتن تا به یک خانه‌ی بزرگ و ویلایی رسید. با مهارتی که در آن هفت سال به دست اورده بود از دیوارش بالا رفت، تا به پنجره طبقه دوم رسید، باز بود. آرام و بی صدا همچو باد از پنجره داخل اتاق رفت. اتاق بزرگ و شلوغ بود که از وسایلش معلوم بود اتاق یک دختر پول‌دار است. پیتر دست در جیب کرد و به دیوار کنار پنجره تکیه داد تا صاحب اتاق بیاید. چند دقیقا بعد در اتاق باز شد و دختری تقریبا پانزده ساله، با موهای بلند و سیاه و لباس‌های خواب وارد اتاق شد. دستش را از دیوار گرفته بود و چشمانش بی تعادل به جایی خیره شده بودند، طرز راه رفتن و نگاه کردنش نشان می‌داد که او نابینا است. دختر خودش را به صندلی کنار پیانو رساند و روی آن نشست. با لحن نامطمئن گفت:《پی...پیتر؟》 پیتر با بدخلقی گفت:《چندبار بهت گفتم پنجره رو ببند وقتی از اتاق میری بیرون؟ من خودم می‌تونم بازش کنم.》 دختر که خیالش راحت شد گفت:《یادم رفت.》 پیتر پوفی کرد و خودش را روی تخت دختر انداخت:《زود باش کارتو کن، دیشب کوین بهم توپید، گفت خیلی دیر میرم خونه. خیلی گیر میده اه.》 دختر با سرزنش به سمت صدای او نگاه کرد:《این چه طرز حرف زدنه. اون فقط نگرانته.》 پیتر زیر لب غرغر‌های نامفهوم کرد. دختر روی صندلی چرخید و وقتی رو به روی پیانو قرار گرفت انگشتانش را روی کلاویه‌های آن گذاشت. کمی جای آن‌ها را درست کرد سپس شروع کرد به نواختن. پیتر نشان نمی‌داد اما عاشق این صدا بود، عاشق این بود که چشمانش را ببندد و با این صدا به هیچ‌چیز فکر نکند. چشمان دختر حتی طرف کلاویه‌های پیانو هم نبودند، او با اینکه نابینا بود از خیلی بینا‌ها بهتر می‌نواخت. انگشتانش روی کلاویه‌های پیانو می‌رقصیدند، آنها مثل شنای قو آرام و مثل پرواز عقاب سریع بودند. پس از گذشت چند دقیقه دختر آهنگ را تمام کرد و نفس عمیق و صداداری کشید. پیتر چشمانش را باز کرد:《پیشرفت کردی.》 چشمان دختر مانند ستاره‌ی همیشه نزدیک ماه برق زدند:《واقعا؟》 اما طولی نکشید که چشمانش دوباره غمگین شدند:《کاش مامان و بابام هم همین باور رو داشتن.》 پیتر گفت:《بی خیالشون بابا کی به اونا اهمیت میده. اونا احمقن که بهت افتخار نمی‌کنن.》 معمولا از کسی اینگونه تعریف نمی‌کرد، اما دختر بعد از گذشت تقریبا یک سال برایش جایگاه خاصی پیدا کرده بود. مخصوصا اینکه تلاش‌هایش برای بهتر شدن را هر شب مشاهده می‌کرد. دختر گفت:《بابام... امروز با هم دعوا کردیم و گفت... پیتر بازم گفت که از داشتنم متنفر و پشیمونه.》 اشک در چشمان بی فروغ و کدرش جمع شده بود. پیتر با تمام لطافتی که می‌توانست گفت:《گوش کن نائومی. برای من مهم نیست بابای از خود راضیت چی میگه، برای تو هم نباید مهم باشه. به چیزای بهتر فکر کن مثلا اون مرده که گفت خیلی خوب می‌نوازی و می‌خواد ببرتت تو گروهش. هوم؟》 نائومی دماغش را بالا کشید و اشک‌هایش را پاک کرد:《درسته درسته. باید به اون فکر کنم.》 پیتر از جا برخاست و به سمت پنجره رفت:《خیله خب من دیگه میرم. کار نداری؟》 نائومی گفت:《از رو کتابخونه پولتو بردار.》 پیتر عاشق این بخش شب بود، البته او دیگر به خاطر پول نمی‌آمد اما به پول هم نه نمی‌گفت. از میان کتاب‌های نائومی پاکتی برداشت و در جیب گذاشت. پیتر به سمت پنجره رفت و گفت:《تا فردا.》 و از پنجره بیرون رفت. یک سال از وقتی که پیتر به قصد دزدی وارد این خانه شد، می‌گذشت. همان موقع بود که نائومی را دید، دختری فاقد اعتماد به نفس با روحیه حساس که نابینا بود. نابینا بودن نائومی نقص بزرگی برای خانواده‌اش محسوب می‌شد، آنقدر بزرگ که آنها اهمیت خاصی به او نمی دادند. پس نائومی هم یاد گرفته بود چگونه همراه با آنها و در عین حال، بدون آنها زندگی کند. بزرگتر که شد دریافت موسیقی نجات‌دهنده است. اولین باری که پیتر او را دید نائومی به او گفت او را لو نمی‌دهد به شرط اینکه به موسیقی‌اش با پیانو گوش کند. پیتر هم ناچار شد قبول کند، آن موقع نائومی تازه شروع کرده بود به صورت خودساخته پیانو یاد بگیرد. به عنوان نابینایی که خودش نواختن را بدون هیچ شنونده‌ای یاد گرفته بود خیلی خوب می‌نواخت، گویی از اول می‌دانست باید چگونه انگشتانش را روی کلاویه‌های سیاه و سفید حرکت دهد. از آن شب به بعد قرار شد پیتر هر شب به دیدن نائومی بیاید و به پیانو نواختن او گوش بدهد، در عوض هم نائومی به او پول یا غذا می‌داد. #پسران_خیابان

پیتر اولین دوست و آدم نزدیک به نائومی بود، او بهترین آدم برای اولین دوست نبود اما پیتر با کمی زمان، دریافت که باید نسبت به نائومی چگونه رفتار کند. و این‌گونه شد که پیتر هر شب از دیوار بالا می‌رفت و نائومی هرشب برای او می‌نواخت.

تاداممم

متن انقد زیاد بود این بیرون افتاد_ اینم جزوی از پارته ها😂

نائومی و شارلوت دقیقا قطب مخالف همن ولی هردوتاشون🛐🛐

اینو تازه دیدم_ خدا نکنه کار نکردمم❤️

زندایا در نقش آتنا، شارلیز ترون در نقش سیرسه، رابرت پتینسون در نقش آنتینوس، جان برنتال در نقش منلائوس، بنی سفدی در نقش آگاممنون، جان لگویزمائو در نقش ائومایوس، میا گاث در نقش ملانتو و هیمش پاتل در نقش یوریلوخوس

روایت فیلم پس از پایان جنگ ۱۰ ساله تروآ آغاز میشه. راجب فیلمبرداری بگم با اینکه نولان طرفدار دوربین های آیمکس عه ولی بزرگ‌ترین مانع برای استفاده از دوربین‌های آیمکس تو صحنه‌های آروم، صدای بسیار بلند موتور این دوربین‌ها بود که ضبط دیالوگ رو غیرممکن می‌کرد. کریس نولان و هویت ون هویتما، مدیر فیلم‌برداری نابغه‌ش، برای این فیلم سیستم جدیدی به‌نام بلیمپ ابداع کردن. این دستگاه یه پوشش عایق صوتی فوق‌پیشرفته ست که دور دوربین قرار می‌گیره و صدای دوربین رو به‌قدری کاهش می‌ده که میشه در فاصله نیم‌متری صورت بازیگر، حتی صدای تنفس یا زمزمه‌هاش رو با کیفیت عالی ضبط کرد. کریس نولان این دستاورد رو "هیجان‌انگیز" توصیف کرد و معتقده که الان تماشاگر می‌تونه صمیمانه‌ترین لحظات انسانی رو با همان کیفیت خیره‌کننده صحنه‌های اکشن آیمکس تماشا کنه.

و همچنیننننننن کریستوفر نولان به‌شدت از استفاده از پرده سبز و جلوه‌های کامپیوتری (CGI) دوری می‌کنه. اون برای فیلم The Odyssey بیش از دو میلیون فوت فیلم مصرف کرد و تمام لوکیشن‌ها واقعی هستن😭😭😭 کریس نولان برای بازسازی اقیانوس‌های ناشناخته، تیم خودشو به مدت چهار ماه به آب‌های آزاد برد. مت دیمون میگه:"کریستوفر نولان هیچ‌وقت مخاطب رو فریب نمی‌ده؛ اگر قرار باشه از دست یه سایکلاپ فرار کنید، واقعا در میان سازه‌ای عظیم می‌دوید، نه در اتاقی خالی با پرده‌های سبز."