ولی من نمیتونم دست از فکر کردن به ۱۶۸ دانش‌آموزی که فردا قرار نیست برن مدرسه بردارم. نمیتونم به این فکر نکنم که قرار نیست اونا با ذوق بخوابن و زودتر از موعد بیدار شن چون خوشحالن. و بدتر، نمیتونم به خانواده‌هاشون فکر نکنم، که الان به جای تکاپو برای فردا، به جای اینکه مادرهاشون بخوان کمک کنن کیفشون رو جمع کنن و لباس‌ها و وسایلشون رو حاضر کنن، باید با یه بغض و غم وصف ناپذیر خاطرات خیلی کمی که از بچه‌هاشون دارن رو مرور کنن. غم انواع مختلفی داره، غم مرگ و از دست دادن... چی دردناک‌تر و غم‌انگیزتر از مادریه که عزادار فرزندشه؟ چی دردناک‌تر از مادریه که آرزو داشت فرزندش بزرگ بشه... دکتر بشه... مهندس بشه... درس بخونه و مجبور شد تموم آرزوهاش رو با پیکر فرزندش خاک کنه؟ غمش وصف‌ناپذیره...

‌No.76 آخرین روز تابستون، رامبل فیش، راستی_جیمز و پسر موتور سوار، دیپ سیک، فریکس اند گیکس، باشگاه، پیرسینگ‌ها و ناخن‌ها، خوب‌آلودگی، بچه‌های میناب، پایان و شروع.

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

"شب بخیر ارواح و صد و هشت نفر"

الان یادم افتاد اون اولا همسایگی قبر اون، یه دختر بچه خاک شده بود. دقیق یادم نیست... ولی وقتایی که ما می‌رفتیم پیشش مادر و پدر اون دختربچه هم اومده بودن بالای سر قبر اون دختر. شاید الان فقط یه چیز اشتباه یادمه شایدم واقعا، ولی چشمای مادر و پدرش واقعا غمگین بودن... شکسته و خیلی غمگین.

وای که خیلی‌هاشون منتظر بودن چندتا حرف دیگه بخونن تا بتونن اسم‌شون رو بنویسن... وای از آرزوهای پرپر شده💔

سمت شمام بوی مدرسه نمیاد؟

چرا امسال یک مهر بود مدرسه نمی‌ده پس

شاید چون فردا نمیرم مدرسه‌س_ ایشالا تابستون من از شنبه تموم می‌شه به دلایلی_

سلام به اون حسی که مدرسه که حاضرم یه کلیه‌م رو بدم بیام خونه کتاب بخونم ولی وقتی میام خونه عین خرس می‌خوابم.