گیلبرت عزیزم! دیروز سرم پر بود از فکرهایی که نمی‌توانستم بر زبان بیاورم و امروز دلم پر است از حرف‌هایی که فقط کاغذ می‌تواند تحملشان کند. هر بار فکر می‌کنم دیگر بزرگ شده‌ام؛ احساساتم به من نشان می‌دهند که چقدر کوچک و ضعیفم. نمی‌توانم آن‌گونه که دیگران مرا فراموش می‌کنند، بی‌خیالشان شوم. این بزرگ‌ترین ضعفم است. در حالی که آن‌ها حتی به یادم نمی‌افتند و آسوده زندگی می‌کنند؛ من اما قلبم هنوز با خاطره‌ی یک نگاه، یک جمله‌ی نیمه تمام و یا حتی سکوتی طولانی می‌لرزد. برگ‌های پاییزی را ببین! فکر می‌کنم احساساتم این روزها خیلی به آن‌ها شباهت دارند. باد می‌وزد و برگ‌ها می‌رقصند، می‌چرخند، می‌افتند و بعد زیر پا له می‌شوند. گاهی دلم می‌خواهد همان دختری باشم که همه دوستش دارند؛ شاد و پرانرژی و سرشار از حرف‌های شاعرانه. اما دختر کوچولویی که درونم زندگی می‌کند، گاهی خسته و دلتنگ و پر از سوال‌هایی است که جوابی برایشان ندارد. و تو! گیلبرت! تو تنها کسی هستی که شاید بتوانی این دو دختر را کنار هم ببینی و دوستشان داشته باشی. ۱۴۰۴/۸/۱۲

ـ

ـ ما همگی مسافریم. از غمی به غم دیگر...

ـ

اگه نِشد فِراموشُم چیشاش صدای قِشنگش چی؟ اگه نِرفت اَ تو خاطرُم قِد و بالای بلندش چی؟ اگه کسی نرفت تو دلُم دیگه تا آخر عمرُم؟ یه غریبه جا مُنِه پر کنه غم نگاشِ خوندش چی؟

یه روزی بالاخره اون اتفاق لعنتی میوفته و ما می‌بریم...

-

- عزیزم دوستت دارم ولی با ترس و پنهانی که پنهان کردن یک عشق یعنی اوج ویرانی دلم رنج عجیبی می‌برد از دوریت اما نجابت می‌کند مانند بانوهای ایرانی...

-