در طول یک ۲۴ ساعت، فقط با یک به پینترست، اینستا، یوتیوب سر زدن کلی ویدئو کوتاه طنز، آموزشی و .. میبینیم. از اون آموزشی‌هایی که سیو می‌کنیم، دانلود می‌کنیم، ذخیره می‌کنیم، دقیقا چند تاشون رو واقعا انجام میدیم؟

انگار توی یک تله‌ی بسیار بزرگی از "مهارت‌هایی که می‌خوام یاد بگیرم" گیر افتادیم. یه چرخه از فقط اضافه کردن مهارت‌ها و ترفندهای مختلف به لیست بلند بالای یادگیری. و این لیست فقط هر روز و هر روز بلند تر میشه، بدون اینکه واقعا یاد بگیریم.

احساس میکنم از وقتی که فضای مجازی یک بخش جدا ناپذیری از زندگی شد، سرعت یادگیری کم شد. ما یاد نمی‌گیریم. فقط فکر میکنیم که یاد گرفتیم یا یک روزی یاد خواهیم گرفت.

مهارت‌ها نیاز به تمرین کردن دارن، به زمان نیاز دارن. به چشیده شدن نیاز دارن. در صورتی که اولین ویدیو آموزش تا زدن نامه‌ای که پونصد سال پیش ذخیره کرده بودم رو هنوز حتی امتحان نکرده هزار و یک جور آموزش ساخت دفتر، آموزش کاغذ کادو پیچ کردن هدیه، آموزش نقاشی های مختلف، آموزش ژورنال و ال و بل و چل ذخیره شدن تا یاد گرفته بشن. این گستردگی، باعث میشه نشه روی یک موضوع تمرکز کرد. حداقل یک کار رو پیش گرفت و جلو رفت و به یه نقطه‌ای که حداقل کار خودت رو راه بندازه رسوند.

گاهی وقتی میرم توی گالری از خودم میپرسم واقعا فکر میکنی به همشون میرسی؟ و جواب میدم که نه. و چون به همشون نمی‌رسم سراغ هیچکدوم هم نمیرم. چرا باید اینطور باشه؟ چرا یکیشون رو انتخاب نمیکنی و یک مدت فقط روی همون تمرکز نمیکنی؟ فقط به این عکس ها و ویدیو ها و اسکرین شات ها داره اضافه میشه و وقت تو سر تماشا کردن چیزی که حتی یاد نگرفتی و به کار نمیگیری رفته. همین.

فکر نمیکنم اون قدری زمان داشته باشی برای زندگی کردن که بخوای همه چیز باشی. اگه بخوای همه چیز باشی، هیچ چیز نمیتونی باشی. باید انتخاب کنی.

در مورد عکس های توی پینترست هم همینه. رفتم یه پروفایل پیدا کنم از توی گالری از شدت اینکه یه عالمه گزینه وجود داشت از تو پوشه زدم بیرون و بیخیالش شدم. جدی چرا دستم فقط روی گزینه‌ی Download عکسه؟ واقعا تهش که چی؟ مثلا چند تاشون رو میخوای بزاری پروفایل؟ نگه داری که بعداً سر بزنی از وایب اون پوشه لذت ببری؟ دقیقا میشه بفرمایید هر چند سال یک بار قراره سر بزنی و لذت ببری؟ خنده کردم واقعا. انباری از وسایل غیر ضروری شده.

قاطی ذخیره شده هام یه ویدئو از آموزش گچ کاری هست.. نه واقعا چی با خودم فکر کردم رو نمیدونم. گچم کجا بود و کجا میخواستم استفاده اش کنم؟ حکایت اون قضیه شده که طرف یه دکمه پیدا میکرد میخواست براش کت بدوزه.

«می آید خورشیدی از تبار حسین ‹؏›..»