گاهی وقتی میرم توی گالری از خودم میپرسم واقعا فکر میکنی به همشون میرسی؟ و جواب میدم که نه. و چون به همشون نمی‌رسم سراغ هیچکدوم هم نمیرم. چرا باید اینطور باشه؟ چرا یکیشون رو انتخاب نمیکنی و یک مدت فقط روی همون تمرکز نمیکنی؟ فقط به این عکس ها و ویدیو ها و اسکرین شات ها داره اضافه میشه و وقت تو سر تماشا کردن چیزی که حتی یاد نگرفتی و به کار نمیگیری رفته. همین.

فکر نمیکنم اون قدری زمان داشته باشی برای زندگی کردن که بخوای همه چیز باشی. اگه بخوای همه چیز باشی، هیچ چیز نمیتونی باشی. باید انتخاب کنی.

در مورد عکس های توی پینترست هم همینه. رفتم یه پروفایل پیدا کنم از توی گالری از شدت اینکه یه عالمه گزینه وجود داشت از تو پوشه زدم بیرون و بیخیالش شدم. جدی چرا دستم فقط روی گزینه‌ی Download عکسه؟ واقعا تهش که چی؟ مثلا چند تاشون رو میخوای بزاری پروفایل؟ نگه داری که بعداً سر بزنی از وایب اون پوشه لذت ببری؟ دقیقا میشه بفرمایید هر چند سال یک بار قراره سر بزنی و لذت ببری؟ خنده کردم واقعا. انباری از وسایل غیر ضروری شده.

قاطی ذخیره شده هام یه ویدئو از آموزش گچ کاری هست.. نه واقعا چی با خودم فکر کردم رو نمیدونم. گچم کجا بود و کجا میخواستم استفاده اش کنم؟ حکایت اون قضیه شده که طرف یه دکمه پیدا میکرد میخواست براش کت بدوزه.

«می آید خورشیدی از تبار حسین ‹؏›..»

و این داغ سرد نمی شود... صلی الله علیک یا اباعبدالله

میخواستم بشینم اسکرین شات هام رو مرتب کنم. دیگه دستم نمیره برای مرتب کردنشون.

آقای خامنه‌ای ، ببخشید ولی کاش آدم بودم. آدم بودم قدر اون زمانی که نفس می کشیدید میدونستم.