گاهی دوستان، فامیل، این و اون، به من هی می‌‌گفتن کامران ولش کن، این کار خطرناکه آخر عاقبت نداره. اما من، هیچ‌وقت خودم به خودم نگفتم ولش کن.

زن، زندگی، خشخاش‌.

به‌قولی، انسان یک موجود اجتماعی تنهاست.

بگو چون که ما جز گفتن هیچ‌چیز نیستیم، عشق نوعی گفتن است و عالی‌ترین نوعِ گفتن. جنگ هم گفتن است. ایمان هم گفتن است. نگاه کردن یک واژه‌ی نرم است. خدا کلمه بود برای انسان. خدا چه چیز جز کلمه می‌تواند باشد؟ احساس؟ عظمت؟ مطلق؟ کمال؟ مگر این‌ها جز کلماتِ خوب چیزی هستند؟ بگو، دوست داشتن را بگو. ایمان را بگو. کمی خلوص کافی‌ست تا جهان به واژه‌ای مخملی تبدیل شود.