هربار خبر یه مدرسه ای رو میشنوم دلم میریزه. اینکه نزدیک 1000 نفر از دخترای هم سن و سالم حالشون بده و از درد نمیتونن رو پاشون وایسن. اینکه ما قربانی سیاست ها و نقشه های کثیف اینا میشیم همشون قلبمو مچاله میکنن

ولی هیچکس نمیفهمه چرا من انقدر از خونه فراری ام در حالی که فقط اونجا احساس آرامش دارم

خونه ی ما .. دوره دوره پُشت کوه هایِ صَبوره پُشت دَشتای طلایی پشت صَحرا های خالی خونه ماست اونور آب اونور موجای بی تاب پُشت جَنگل های سروه توی رویاست. توی خواب. پُشت اقیانوسِ آبی پشت باغای گُلابی اونورِ باغای اَنگور پیشت کَندوهای زَنبور خونه ی ما پُشت اَبراست اونور دِلتَنگیه ماست تَه جاده هایِ خیسه پیشت بارون پیشت دَریاس خونه ی ما... قَصه داره آلبالو و پِسته داره پیشت خَنده هایِ گرمش آدمای خَسته داره خونه ما شادی داره تویِ حوضاش ماهی داره کوچه هاش توپ بازی داره گربه هایِ نازی داره خونه ی ما گرم و صمیمی رو دیواراش عَکسایِ قدیمی...

نمیدونم از کدوم چنل برداشتمش ولی خب گشنگ بود✨

نظریه کم طرفدار ته دیگ لواش>>>> ته دیگ سیب زمینی

حالوم خراب است

Day 22:🚶‍♀ راجع به امروز بنویس عادی تر از عادی. رفتم مدرسه ولی فقط دو سه نفر تو کل حیاط بودن که کم کم اومدن ولی باز نزدیک 70 80 نفر بودیم. دبیرا خیلی راحت تدریس کردن امتحان گرفتن و تموم شد. فردام قرار نیست برم