همینکه نفس میکشی از اکسیژن استفاده میکنی خودش خوبه

و مشخصا حرفامو میدونی، چیز جدیدی نیست حرف خاصیم نمیزنم منتهی نمیخوای قبول کنی

امیدوارم وقتی خودت بهشون رسیدی قبول کنی، شاید الآن وقتش نیست

از کافکا کلا 1 کتاب خوندم.

منظورم جو اونطور کتاباس

میدونی من هیچوقت خود خواسته کتاب نخوندم مجبور شدم کتاب بخونم چون کاری مفید تر از این بلد نبودم اونم از سر حسادت چون یسری از رفیقام یا بهتره بگم رفیقم کلی کتاب خونده بودن کلی چیز بلد بودن درکشون خیلی بالا بود منم اونارو تو مغزم چپوندم به زور حتی اگه خوندشون حالمو بهم میزد میخواستم فقط خودم خودم رو تایید کنم خیلی مسخرست میدونم بگم "حداقل منم یچیزی بلدم" و توی کتابا دنبال خودم گشتم و پیدا کردم و بازم بیشتر و بیشتر کتاب خوندم فقط چون حس میکردم بی مصرفم میدونی یه سطل آشغال پر از اطلاعات بهتر از یه سطل آشغاله که توش یه موجود لجن زندگی میکنه

ببین همه ما به نوبه ای خوبیم و بد. ولی مطلقا همه سطل آشغال نیستن یکی که شعور و اخلاق داره آدم اوکیه چه نیازی هست مثل بقیه کتاب بلد باشی؟ کل مشکلات ملت از همین مقایسه کردنا نشات میگیره. یاد بگیرید بس کنیدش چون سودی توش نیست چرا، بعضی جاها باعث پیشرفت میشه ولی در حقیقت یه خود تخریبی درشته هزارنفر در طول روز و دور و اطرافم دارن اینکارو انجام میدن، باعث میشه من گیج بشم و ندونم بلاخره این وسط باید چه فکری به حالشون کرد بعد به این نتیجه میرسم که چطوره عقب بکشم و بزارم خودشون درک کنن؟ اگه درک و شعورت بالا باشه، کاملا صادقانه به این نتیجه میرسی که همه ما آدمایی هستیم و هرکدوم چیزایی برای ارائه از خودمون داریم

دوست داشتم عوض بشم دوست داشتم بفهمم اون چیزی که بقیه بهش میگن امید رو درک کنم امید واسه من اون لحظه ای بود که وقتی رفیقم داشت وصیت میکرد و میخواست خودشو بکشه اونقدر گریه کردم و زجه زدم تا به خودش اومد امید واسه من اون لحظه ای بود که رفیقم داشت میمرد ولی زنده موند امید واسه من همونایی بودن که وقتی حالم از وجودم و زندگیم بهم میخورد ازم تعریف کردن، مثلا خود تو هم جزو امیدهای زندگی منی

خوشحالم که اینطوری دیده میشم... اینجا بحث من نیستم شمایی! خیلی ازت ممنون~ و این امید... ببین مفهوم انتزاعی عجیبیه. برای من همینکه بدونی این میگذره، اونم میگذره امیده هر وقت تحت هر شرایطی بودی که ناراحتت میکرد بدونی تو برای زندگی توی این دنیا ساخته شدی امیده. اینکه بدونی اینم بهرحال میگذره و هیچی پایدار نیست امیده هیچی پایدار نیست مگه اینکه خودت توی ذهنت اینطوری بهش شکل بدی

کاملا میدونم ولی من این چیزایی رو که میگم اصلا خثد تخریبی نمیدونم، فقط درکم از مثلا وجود خودمو میگم بحث اصلا درک کردن نیست من هیچی واسه ارائه نداشتم و ندارم نه نقاشیم خوبه، نه بلدم بنویسم، نه بلدم قشنگ بخونم، نه قد بلندی دارم و نه درسم اونقدرا خوبه، نه باهوشم، هیچ استعدادی ندارم هیچیه هیچی نمیخوام ناشکر باشم چون هر گوهی بخورم کارما بالا سرم وایساده و منتظره برینه بهم

دقیقا امید هم ناپایداره بخاطر همین نمیتونم اعتماد کنم چون همه چیز ناپایداره و من واقعا هیچ چیز نمیدونم

خوبه که اینطوری فکر میکنی ^^ در بین این جریان ناپایدار از آدما و اتفاقات و احساسات فکر میکنی آخرین و تنها چیزی که همیشه هست کیه؟ خودت ^^