این پیرکودکِ نازپرورده سابق تلویزیون، که هر شب شوی متلک به مملکت را انداخته و با دعوت از برخی لمپن-سلبریتی‌ها مشغول بازی با روح و روان جامعه است، به خوبی به هدف خوپ آگاه است و آن تلقین حس حقارت و بدبختی به مخاطب خود تا بالاترین حد ممکن است. - حرف این سلیریتی کاملا درست است و ما با امثال نیمار و مسی و سایر ستارگان ورزشی جهان هم سرنوشت نیستیم اما این مسئله فقط در مقایسه با کشورهای دیگه نیست، بلکه این ناهم‌سرنوشتی در سطوح و طبقات مختلف جامعه هم وجود دارد. مثلا چرا باید شهروند این مملکت که درگیر جنگ و تورم و هزار مشکل دیگر است، پول و وقت خود را صرف تماشای لودگی این افراد کند؟ مگر ما چه هم‌سرنوشتی با ابن جماعت داریم که حتی برای زاییدن هم کشور دیگری را انتخاب می‌کنند؟ چه کسی گفته است که آن کارگر و دانشجو و معلم و کشاور با این جماعت که عدم استفاده از کالای ایرانی را افتخار خود می‌دانند و به مردم فقط به چشم عابربانک و مصرف‌کننده کالاهای فرهنگی مبتذل خود، نگاه می‌کنند، هم‌سرنوشت است؟ #خرمگس 🆔@world_order

🔴ایران باید خلع سلاح شود؛ تنها مسئله این است که چطور؟ / The Dispatch 🔴توافق شکننده 🔴جنگ با ایران پس از هزینه‌های سنگین انسانی و نظامی، با توافقی موقت متوقف شد؛ اما این توافق هنوز فاصله زیادی با خلع سلاح واقعی جمهوری اسلامی دارد. تجربه حملات نیروهای مورد حمایت ایران، از افغانستان و عراق تا حمله پهپادی به نیروهای آمریکایی در اردن، نشان داده است که سیاست منطقه‌ای تهران همچنان بر شبکه‌ای از نیروهای نیابتی و ابزارهای نظامی استوار است. 🔴توافقی که تنها به توقف درگیری‌ها بسنده کند و مسئله برنامه هسته‌ای، منابع مالی نیروهای نیابتی و سازوکارهای نظارتی را به آینده موکول کند، نمی‌تواند تضمینی برای جلوگیری از بحران بعدی باشد. صلح زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند مسیر دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را به‌طور قابل راستی‌آزمایی مسدود کند، نه اینکه صرفاً دوره‌ای کوتاه از آرامش ایجاد کند. 🔴چهار شرط حیاتی 🔴یک توافق معتبر باید چهار شرط اساسی را برآورده کند. نخست، ایران نباید سلاح هسته‌ای یا مسیر سریع دستیابی به آن را در اختیار داشته باشد؛ بنابراین توقف موقت غنی‌سازی کافی نیست و باید پایان آن همراه با نظارت مستمر تضمین شود. دوم، تهران باید پیش از دریافت امتیازات اقتصادی، درباره مواد هسته‌ای، فعالیت‌های گذشته و سایت‌های مورد مناقشه اعلام شفاف ارائه کند و بازرسان بین‌المللی امکان دسترسی کامل داشته باشند. 🔴سوم، مواد هسته‌ای و زیرساخت‌های حساس باید تحت کنترل خارجی قرار گیرد؛ از جمله خروج اورانیوم غنی‌شده، محدود شدن سانتریفیوژهای پیشرفته و دسترسی کوتاه‌مدت بازرسان به مراکز اعلام‌نشده. چهارم، هرگونه کاهش تحریم‌ها باید قابل ردیابی، مرحله‌ای و برگشت‌پذیر باشد تا منابع مالی آزادشده دوباره به تقویت نیروهای نیابتی مانند حزب‌الله، حوثی‌ها و گروه‌های مسلح عراقی اختصاص پیدا نکند. توافقی که بدون این کنترل‌ها منابع مالی در اختیار تهران قرار دهد، به جای تضمین امنیت، امکان بازسازی ظرفیت‌های تهدیدآمیز را افزایش می‌دهد. 🔴مسیر دشوار آینده 🔴مسئله تنها برنامه هسته‌ای نیست؛ شبکه موشکی و نیروهای نیابتی ایران نیز بخشی از معادله امنیتی باقی مانده‌اند. در چنین شرایطی، خلع سلاح یک نظام سیاسی که برنامه هسته‌ای را با ساختار قدرت خود پیوند زده، چالشی بزرگ است. گزینه‌های مطرح شامل فشار نظامی، فشار اقتصادی طولانی‌مدت یا فراهم کردن مسیری برای خروج رهبران از قدرت در برابر خلع سلاح کامل است. 🔴هر یک از این مسیرها هزینه‌های جدی دارد، اما توافقی که تنها وعده‌های سیاسی ارائه کند و سازوکار اجرایی نداشته باشد، نمی‌تواند مانع تکرار بحران شود. توقف جنگ به خودی خود ارزشمند است، اما آرامشی که در ازای پول، زمان و فضای بازسازی توانمندی‌های ایران به دست آید، ممکن است تنها مقدمه‌ای برای درگیری بعدی باشد. معیار نهایی هر توافق، نه توقف موقت نبرد، بلکه تضمین قابل سنجش پایان مسیر دستیابی به سلاح هسته‌ای و قطع منابع تهدید منطقه‌ای خواهد بود. 🆔@world_order

🔴ایران و خلق مفهوم فرسایش دموکراتیک؛ وقتی پهپادهای ارزان، ارتش‌های قدرتمند را زمین‌گیر می‌کنند / Small Wars Journal 🔴شکست نبردهای بزرگ  🔴قدرت نظامی در جهان مدرن سال‌ها بر اساس تعداد جنگنده‌ها، ناوها، تانک‌ها، نیروهای نظامی و توان فناوری سنجیده شده است؛ اما تجربه جنگ‌های اخیر نشان داده است که پیروزی در میدان نبرد الزاماً به معنای پیروزی در جنگ نیست. از ویتنام و افغانستان تا جنوب لبنان و دریای سرخ، بازیگران ضعیف‌تر توانسته‌اند با نپذیرفتن قواعد نبرد متعارف، قدرت‌های نظامی برتر را فرسوده و از دستیابی آنها به نتیجه نهایی جلوگیری کنند. جنگ ۲۰۲۶ میان ایران، اسرائیل و آمریکا نمونه‌ای برجسته از این تناقض است. 🔴حملات گسترده آمریکا و اسرائیل بخش‌هایی از توان متعارف ایران، از جمله پدافند هوایی، نیروی دریایی و ساختار فرماندهی را هدف قرار داد و سامانه‌های هوش مصنوعی امکان شناسایی و اولویت‌بندی اهداف را در مقیاسی بی‌سابقه فراهم کردند؛ با این حال، اعلام یک پیروزی قاطع همچنان دست‌نیافتنی باقی ماند. 🔴منطق جنگ فرسایشی  🔴راهبرد بازیگران ضعیف‌تر بر یک اصل استوار است: آنها برای پیروزی نیاز ندارند در هر نبردی پیروز شوند، بلکه کافی است از شکست نهایی جلوگیری کنند. در این منطق، زمان به یک سلاح تبدیل می‌شود و هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و روانی جنگ به تدریج توان ادامه درگیری را در طرف قدرتمند کاهش می‌دهد. ایران در جریان جنگ اخیر با ترکیب حملات محدود موشکی و پهپادی، فشار اقتصادی و اختلال در مسیرهای انرژی، تلاش کرد هزینه‌های درگیری را فراتر از میدان نبرد منتقل کند. 🔴حملات به کشتی‌های تجاری در خلیج فارس و تأثیر آن بر بازار انرژی و حمل‌ونقل جهانی نشان داد که جنگ‌های جدید تنها در جغرافیای نظامی رخ نمی‌دهند، بلکه در اقتصاد جهانی نیز ادامه پیدا می‌کنند. منطق مشابهی در کارزار حوثی‌ها در دریای سرخ دیده شد؛ جایی که بازیگری بدون نیروی دریایی بزرگ توانست با ابزارهای کم‌هزینه، هزینه‌های سنگینی را به قدرت‌های نظامی وارد کند. 🔴دموکراتیزه شدن فرسایش  🔴ظهور پهپادهای ارزان‌قیمت، هوش مصنوعی و ابزارهای تجاری نظامی، انحصار قدرت را از ارتش‌های بزرگ دور کرده است. پهپادهایی با هزینه ده‌ها هزار دلار می‌توانند سامانه‌های دفاعی چند میلیون دلاری را وادار به واکنش کنند و معادله اقتصادی جنگ را تغییر دهند. حزب‌الله با پهپادهای ارزان و تولیدشده محلی، حماس با کاهش وابستگی به فناوری‌های پیچیده و استفاده از روش‌های ساده‌تر، و ایران با به‌کارگیری شناورهای پراکنده و تاکتیک‌های نامتقارن، نشان داده‌اند که فناوری برتر همیشه به برتری راهبردی منجر نمی‌شود. 🔴جنگجوی قرن بیست‌ویکم ممکن است در هوش مصنوعی و ابزارهای تجاری همان نقشی را پیدا کند که تفنگ کلاشینکف برای شورشیان قرن بیستم داشت: کاهش موانع دستیابی به توان جنگی مؤثر. تا زمانی که راهبردهای نظامی متعارف بر نابودی سریع دشمن و نبرد تعیین‌کننده متمرکز بمانند، منطق جنگ‌های فرسایشی همچنان قدرت‌های بزرگ را با یک پرسش اساسی روبه‌رو خواهد کرد: چگونه می‌توان در نبردهای پیروز، اما در جنگ‌های طولانی شکست‌نخورده باقی ماند؟ 🆔@world_order

🔰 «ترتیبات لازم!» آیا ایران حق دارد مسیر تردد کشتی‌ها را در تنگه هرمز مشخص کند؟ ✍الله‌کرم مشتاقی 🚩 اساسا پیش از جنگ تحمیلی سوم، تنگه هرمز دو مسیر تردد داشت. کشتی‌های سنگین از مسیر شمال تردد می‌کردند و شناورهایی که آبخور پایین‌تری داشتند از جنوب. کشتی‌های مسافرتی و کروزها نیز خود را می‌چسباندند به خط ساحلی جنوبی تنگه و عبور می‌کردند. 🔻ایران اکنون با استناد به بند ۵ تفاهم‌نامه که نوشته: «با امضای این تفاهم‌نامه ایران با به‌کارگیری حداکثر تلاش خود، ترتیبات لازم را برای عبور ایمن کشتی‌های تجاری، بدون دریافت هیچ‌گونه هزینه‌ای، صرفاً به مدت ۶۰ روز، از خلیج فارس به دریای عمان و بالعکس فراهم خواهد کرد.» می‌گوید یکی از مصادیق «ترتیبات لازم» برای «عبور امن» لزوم تردد از مسیری است که تهران مشخص می‌کند. 🚩حالا آمریکایی‌ها از مسیر جنوبی با پوشش هوایی یک مسیر باز کرده‌اند که اتفاقا از لحاظ فنی خطرناک است. آنها می‌خواهند مسیر خود را جا بندازند. ⚠️در مجموع اگر ایران نسبت به مسیر مشخص شده توسط آمریکایی‌ها بی تفاوت باشد و مانند اشتباهی که در ماجرای قره‌باغ و زنگزور مرتکب شد به تفاسیر حقوقی بین‌المللی رقبا تن دهد، دچار خسارت سنگینی خواهد شد. 🌐 «تألمات و تأملات» یعنی دردها و اندیشه‌ها | تا دردی نباشد، اندیشه‌ای در کار نخواهد بود 🆔@world_order

ادعای عجیب کنترلر ترافیک هوایی مهر آباد: ۲۰ دقیقه قبل از رسیدن موشک ها به تهران، به بیت اطلاع رسانی کردم که ۳۰ تا موشک داره میاد

🔴 تدوین استراتژی امنیت ملی اسرائیل: ابعاد هسته‌ای ۲۸ ژوئن ۲۰۲۶، نوشته پروفسور لوئیس رنه برس *مقاله دیدگاه‌های مرکز بسا (BESA) شماره ۲٬۳۹۲، ۲۹ ژوئن ۲۰۲۶* خلاصه اجرایی: هر دولت جدید در اسرائیل اکنون قانوناً موظف است تا ظرف ۱۵۰ روز پس از تشکیل رسمی خود، یک استراتژی مدون امنیت ملی تهیه کند. اگرچه دکترین و استراتژی هسته‌ای احتمالاً به بالاترین سطوح طبقه‌بندی امنیتی محدود خواهد شد، اما هیچ چیز نمی‌تواند تأثیر وجودی (حیاتی) بیشتری برای اسرائیل داشته باشد. علاوه بر این، در زمانی که تهدیدات اصلی علیه اسرائیل از سوی ایرانِ هنوز پیشا-هسته‌ای و برخی گروه‌های نیابتیِ فرو-ملی ناشی می‌شود، شورای امنیت ملی باید کاربردهای گسترده‌تر و صریح‌تر بازدارندگی هسته‌ای را در نظر بگیرد. تصمیم‌گیرندگان اسرائیل باید تغییرات تدریجی اما سریعی را از «ابهام هسته‌ای عمدی» به «افشای هسته‌ای گزینشی» آغاز کنند. در غیر این صورت، اورشلیم مجبور خواهد بود واقعیت استراتژیکی را بپذیرد که در آن ایران و سایر دشمنان به طور مداوم اسرائیل را با موشک‌های بالستیک غیرهسته‌ای اما با کشندگی بالا و/یا تسلیحات شیمیایی-بیولوژیکی (CBW) تهدید می‌کنند - واقعیتی ناپایدار از جنگی بی‌پایان. صرف‌نظر از شکل جنگ بعدی اسرائیل، سلاح‌های هسته‌ایِ مفروض اورشلیم برای بازدارندگی در برابر تهدیدات هسته‌ای ضروری هستند. آنچه کمتر بدیهی به نظر می‌رسد این است که می‌توان از آن‌ها برای بازدارندگی در برابر تهدیدات غیرهسته‌ای نیز استفاده کرد. محتمل‌ترین سناریو، حالتی است که در آن یک دشمن واحد یا ائتلافی از دشمنان قصد داشته باشند حملات گسترده متعارف و/یا شیمیایی/بیولوژیکی را علیه اسرائیل آغاز کنند، خواه به صورت ضربه اول (حمله پیش‌دستانه) و یا تلافی‌جویانه. موضع بازدارندگی اسرائیل دو حالت به ظاهر متمایز از منصرف‌سازی استراتژیک را مشخص می‌کند: متعارف و هسته‌ای. در راستای حفظ ماهیت عمداً مبهم این موضع (یعنی «ابهام هسته‌ای عمدی»)، بازدارندگی هسته‌ای اسرائیل تا زمانی که تمام اشکال بازدارندگی غیرهسته‌ای به پایان نرسیده باشند، وارد عمل نخواهد شد. علی‌رغم توافق صلحِ ادعاییِ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا با ایران، جمهوری اسلامی هم ظرفیت قابل‌توجه موشک‌های بالستیک و هم تمایل به شلیک آن‌ها علیه اسرائیل را حفظ کرده است. این امر با وجود این واقعیت صادق است که اسرائیل تنها قدرت هسته‌ای در این مناقشه و در نتیجه تنها دولتی است که قادر به دستیابی به «برتری در تشدید تنش» (escalation dominance) می‌باشد. چرا چنین سناریوی دور از ذهنی در جریان است؟ پاسخ در موضع بازدارندگیِ تغییرنیافته‌ی اسرائیل، یعنی «ابهام هسته‌ای عمدی» نهفته است. از آنجا که این موضع اجازه تهدیدات هسته‌ایِ ظریف و متناسب با شرایط را نمی‌دهد، اسرائیل فاقد گزینه‌های بازدارندگی جامع و مناسب است. با فرض منطقی (عقلانی) بودن ایران، تمایل این کشور برای خودداری از انجام حملات موشکی بالستیک غیرهسته‌ای به اسرائیل، به اعتبار موضع بازدارندگی اسرائیل بستگی خواهد داشت. اما اگر «بمب» اسرائیل همچنان به شکلی مبهم در «زیرزمینِ» اورشلیم مستقر بماند، دیگر نمی‌توان این اعتبار را بدیهی فرض کرد. و چه می‌شود اگر ایران یا یک کشور دشمن دیگر، فرضاً «غیرعقلانی» باشد؟ در این صورت، اسرائیل باید یک برنامه کم و بیش مستمر برای حمله پیش‌دستانه‌ی هدفمند را در نظر بگیرد. چه یک کشور دشمن منطقی باشد و چه نباشد، اسرائیل به یک چارچوب تمام‌طیف (فراگیر) برای ریسک‌پذیری رقابتی نیاز دارد که گزینه‌های تلافی‌جویانه‌ی یکپارچه و بی‌وقفه‌ای را ارائه دهد. ادامه دارد. https://besacenter.org/creating-israels-national-security-strategy-the-nuclear-dimension/ @world_order

🔹حمیدرضا کاظمی: مقاله دارای سه نکته کلیدی؛ 1. تغییر دکترین هسته ای اسراییل از ابهام به افشا 2. افزایش دامنه بازدارندگی هسته ای(بعبارتی هسته ای صرفا برای هسته ای نباشد و مقابله با حملات موشکی هم در نظر گرفته بشه) 3. اعلام توانایی ضربه دوم

🔻پشت‌پرده‌های جنگ 12 روزه و دور اول مذاکرات هسته‌ای ایران و آمریکا از کتاب «تغییر رژیم» - بخش دوم 🔴کتاب می‌نویسد که وقتی اسرائیل حمله را شروع می‌کند، ترامپ در دو ساعت اول از اظهار نظر خودداری می‌کند. اگر کارزار بد پیش می‌رفت، نمی‌خواست بخشی از آن باشد. اما تا صبح جمعه، وقتی موج اول حملات اسرائیل بسیار موفق به نظر می‌رسد، ترامپ که پوشش پیروزمندانه فاکس نیوز را تماشا کرده، خود را زورکی در اعتبار حمله شریک می‌کند. ترامپ با خبرنگاران تماس می‌گیرد، حملات را می‌ستاید، می‌گوید خودش نقش مرکزی در هماهنگی با اسرائیلی‌ها داشته و به ایران هشدار می‌دهد حملات بیشتری در راه است. 🔴کتاب از قول یکی از مقام‌های دولت اول ترامپ می‌گوید هیچ چیز مثل موفقیت توجه ترامپ را جلب نمی‌کند. ترامپ بعد از دیدن پوشش خبری پرشور، نمی‌تواند کنار بایستد. او خصوصی شروع می‌کند درباره انداختن «بمب بزرگ» حرف زدن؛ همان بمب 15 تنی سنگرشکن که نتانیاهو می‌خواست و فقط آمریکا در اختیار داشت. برای ترامپ این نوع مداخله جذاب بود: نمایش قدرت عظیم، بدون اعزام نیروی زمینی آمریکایی. 🔴در همین زمان ضد‌مداخله‌گرها دوباره فعال می‌شوند. کارلسن با ترامپ تماس می‌گیرد و با لحنی تندتر از معمول می‌گوید همه فکر می‌کنند اسرائیل ترامپ را دنبال خود می‌کشد. ترامپ جواب می‌دهد که همه چیز خوب پیش خواهد رفت و باید از زور برای رسیدن به صلح استفاده کرد. کارلسن دوباره هشدار می‌دهد که اگر ترامپ وارد جنگ تغییر رژیم با ایران شود، ریاست‌جمهوری‌اش تمام است. 🔴به روایت کتاب، چهار روز پس از آغاز کارزار اسرائیل، ترامپ تقریباً پیام رسمی آمریکا مبنی بر عدم شرکت در جنگ را خراب می‌کند. در ساعت ۶:۳۰ عصر ۱۶ ژوئن در Truth Social می‌نویسد همه باید فوراً تهران را تخلیه کنند. نیروهای آمریکایی هنوز مأموریت رزمی بر فراز ایران انجام نمی‌دادند، اما پست ترامپ طوری به نظر می‌رسید که انگار آمریکا حمله را شروع کرده است. مقام‌های ارشد پنتاگون نگران می‌شوند ایران از این پست بهانه بسازد و پایگاه‌های آمریکا در قطر یا عراق را بزند. سخنگوی پنتاگون، شان پارنل، با دقت اعلام می‌کند نیروهای آمریکایی در عملیات تهاجمی در حریم هوایی ایران شرکت ندارند. 🔴وقتی ترامپ از توضیح پنتاگون باخبر می‌شود، خشمگین می‌شود. او توضیح و شفاف‌سازی نمی‌خواست؛ کتاب می‌گوید که او می‌خواست ایرانی‌ها بترسند و سردرگم بمانند و ندانند چه چیزی در راه است. کتاب این را بخشی از ترجیح ترامپ در عملیات نظامی می‌داند: ابهام و تهدید. صبح روز بعد هم او می‌نویسد آمریکا کنترل کامل آسمان ایران را دارد و سپس خواسته‌ای مطرح می‌کند که حتی بعضی اعضای تندرو دولتش را شوکه می‌کند: تسلیم بی‌قید و شرط. از آن لحظه، تیم‌های ارتباطی کاخ سفید و پنتاگون عملاً کنار می‌کشند. 🔴نه روز پس از آغاز بمباران اسرائیل، آمریکا مستقیم برای یک روز وارد جنگ می‌شود و عملیات چکش نیمه‌شب را اجرا می‌کند. در این مرحله بیشتر مقام‌های ارشد دولت از اقدام ترامپ حمایت می‌کنند، چون می‌دانند توان قانع کردن او به راه دیگر را ندارند. ونس همان شب پس از حمله مضطرب به نظر می‌رسد؛ برخی این را به ترس او از گسترش جنگ نسبت می‌دهند. در اتاق آبی کاخ سفید، وقتی ترامپ متن سخنرانی‌اش را آماده  می‌کند، ونس پیشنهاد می‌دهد بعضی عبارات نرم‌تر شود. ترامپ با تندی پاسخ می‌دهد که می‌داند چه می‌کند و سپس پشتش را به ونس می‌کند. فردای آن روز، ترامپ از ونس ناراحت‌تر می‌شود، چون ونس در مصاحبه تلویزیونی عبارت محبوب ترامپ درباره نابودی کامل برنامه هسته‌ای ایران را تکرار نکرده بود. 🔴کتاب توضیح شگفت‌انگیزی از تصمیم ترامپ برای بمباران فردو دارد و می‌گوید که برخی کسانی که در اتاق تصمیم‌گیری بودند، بعدها حس غالب را چنین به یاد آوردند: ترامپ که از توان نظامی اسرائیل شگفت‌زده شده، به پوشش رسانه‌ای موفق آن حسادت کرده و مشتاق است خودش هم وارد عمل شود. 🆔@world_order

🔻مهدی خراطیان، مدیراندیشکده احیای سیاست خطاب به سفیر چین در ایران: 🔻 یک نکته انتقادی در مورد سیاست‌های چین در منطقه این است که جمهوری خلق چین نسبت به تحولات خاورمیانه گرفتار دکترین خیزش مسالمت آمیز است و در مورد تبعات راهبردهایش در منطقه دچار کم‌برآوردی است‌. 🔻 در ۲۰۲۴ بشار اسد سقوط کرد و در ۲۰۲۵ ما وارد جنگ شدیم پکن به نقش کلیدی ایران در تقابل با طرح‌هایی که آمریکا برای مهار چین در نظر دارد توجه کافی‌ندارد‌. 🔻 نشانه‌های این کم‌برآوردی چین را در کریدور آیمک می‌بینیم؛ چینی‌ها انگار خطر این کریدور که از هند به غرب آسیا می‌رسد را متوجه خود نمی‌بینند. 🆔@world_order