‏مقاله‌ای جدی می‌خواندم که با داده‌های تجربی نشان می‌داد در نظام‌های بسته و اقتدارگرا، اعتراض خیابانی و حتی حرکت به سوی خشونت بیشتر از آنکه استثنا باشد، بخشی از یک الگوی تکرارشونده است. شاید کره شمالی یکی از معدود استثناهای این قاعده باشد، اما دقیقاً به این دلیل که میزان کنترل و سرکوب در آن چنان گسترده است که نه فقط اعتراض، بلکه تقریباً هر امکان مستقل برای سازمان‌یابی اجتماعی و سیاسی را از میان برده است. از این منظر، استثنای کره شمالی قاعده را نقض نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد جلوگیری کامل از اعتراض چه سطحی از انسداد سیاسی و اجتماعی را طلب می‌کند. ‏اما ایران کره شمالی نیست و اساساً نمی‌توان آن را یک نظام کاملاً بسته دانست. ساختار سیاسی جمهوری اسلامی در چهار دهه گذشته میان رقابت محدود سیاسی و اقتدارگرایی حرکت کرده است. انتخابات، جناح‌بندی سیاسی، رقابت درون ساختار و دوره‌هایی از گشایش اجتماعی وجود داشته، اما در مقابل، مرزهای رقابت، سازمان‌یابی و مشارکت سیاسی نیز همواره محدود و متغیر بوده است. همین موقعیت بینابینی اهمیت زیادی دارد، زیرا امکان کانالیزه کردن مطالبات وجود دارد، اما هرگاه این کانال‌ها بسته‌تر شده‌اند، بخشی از مطالبات انباشته به خیابان منتقل شده است. ‏از این زاویه، آبان ۱۳۹۸، اعتراضات ۱۴۰۱، ۱۸ و ۱۹ دی و دیگر موج‌های اعتراضی را نباید مجموعه‌ای از حوادث کاملاً جدا از یکدیگر دید. موضوع و ترکیب اجتماعی هرکدام متفاوت بوده، اما یک مسئله مشترک در پس آنها دیده می‌شود: هرچه امکان بیان، نمایندگی و پیگیری نهادی مطالبات محدودتر شود، احتمال انتقال سیاست از نهاد به خیابان بیشتر می‌شود. ‏بنابراین، باز کردن فضای سیاسی و اجتماعی الزاماً به معنای تولید اعتراض بیشتر نیست. چه‌بسا درست برعکس باشد. افزایش امکان رقابت، سازمان‌یابی، بیان نارضایتی و مشارکت می‌تواند مطالبات را پیش از رسیدن به نقطه انفجار کانالیزه کند. جامعه‌ای که راهی برای حرف زدن، مطالبه کردن و اثر گذاشتن داشته باشد، کمتر ناچار می‌شود خیابان را به تنها محل سیاست‌ورزی تبدیل کند. حسین قتیب

وارده: یک تحول مهم در بازار انرژی منطقه رخ داده است: عربستان سعودی صادرات نفت از مسیر شرق–غرب و بندر ینبع را از سر گرفته؛ مسیری که امکان صادرات به دریای سرخ بدون عبور از تنگه هرمز را فراهم می‌کند. بارگیری از ینبع اکنون حدود ۲ میلیون بشکه در روز است و داده‌های Kpler جریان خط لوله را حدود ۲.۶۵ میلیون بشکه در روز نشان می‌دهد؛ ظرفیتی که می‌تواند در کوتاه‌مدت به ۳ تا ۴ میلیون بشکه برسد. اهمیت این تحول در کاهش وابستگی صادرات عربستان به هرمز است. همزمان با افزایش عبور نفتکش‌ها از هرمز، یک مسیر چندمیلیون‌بشکه‌ای جایگزین نیز دوباره فعال شده و این موضوع توان بازار برای تحمل اختلال طولانی‌تر در تنگه را افزایش می‌دهد. بازار نیز واکنش نشان داد؛ WTI از حدود ۹۵.۵۰ دلار به ۹۲.۸۰ دلار و برنت از محدوده ۱۰۷ دلار به حدود ۱۰۵ دلار عقب نشست. از منظر سیاسی، این تحول بخشی از فشار ناشی از اختلال هرمز بر آمریکا و کشورهای خلیج فارس را کاهش می‌دهد و در نتیجه، اهرم مرتبط با تهدید جریان نفت تا حدی ضعیف‌تر می‌شود. با این حال، اختلاف‌های اصلی در مذاکرات همچنان پابرجاست و هنوز نشانه‌ای از توافق نهایی دیده نمی‌شود. نتیجه ؛ دلار رو به بالا ،۲۵۰ تومن و نفت رو به پایین ۱۰۵ دلار آقایون دقیقا دارن چیکار میکنن ؟؟؟ جمع بندی: اصلی ترین نقش کشورهای عربی چه در جنگ دوازده روزه چه در جنگ رمضان این بود که ظرفیت تولید و صادرات را افزایش دهند تا بازار با کاهش قیمت نفت همراه شود و آمریکا با فشار کمتری به جنگ ایران ورود کند. تمام این گزاره ها نشان از نزدیک بودن موعد جنگ و حمله است. https://t.me/kriyaassess

لوکاس اکوئمه (Lukas Ekwueme) هشدار می‌دهد که رونق هوش مصنوعی با یک محدودیت فیزیکی بحرانی روبرو است: ایالات متحده تا سال ۲۰۲۸ برای نگهداری و پشتیبانی از مراکزداده به حدود ۱۰۰ گیگاوات برق نیاز دارد که معادل ساخت حدود ۱۰ logic/nuclear نیروگاه هسته‌ای تنها در عرض دو سال است. با توجه به اینکه سفارشات توربین‌های گازی تا سال ۲۰۳۰ به طول می‌انجامد و شرکت اوراکل (Oracle) در تاسیسات نیومکزیکو وضعیت «قوه قهریه» (Force Majeure) اعلام کرده است، این کمبود انرژی یک خطر جدی و به مثابه «قناری در معدن زغال‌سنگ» (زنگ خطری زودهنگام) برای این صنعت محسوب می‌شود. خلاصه Cocoon AI https://fxtwitter.com/ekwufinance/status/2104933995809034319

🔹سینا طوسی: یکی از مهم‌ترین متغیرها در این جنگ، نحوه ارزیابی تهران از توان پایداری و تاب‌آوری خود است. صرف‌نظر از واقعیت عینی اقتصادی، برداشت‌ها و تصورات مسئولان ایرانی، رفتار ایران را شکل خواهد داد. در حال حاضر، جریان سیاسی غالب و اجماع موجود در تهران بر این است که ایران می‌تواند محاصره ایالات متحده را تحمل کند و جنگ فرسایشی را تا مدتی دیگر ادامه دهد. دیشب در برنامه «به وقت ایران»—برنامه پربیننده تحلیل جنگ در ایران که به تریبونی اصلی برای مباحث راهبردی تاثیرگذار تبدیل شده است—چشم‌انداز روشنگری از این طرز فکر ارائه شد. مباحث این برنامه عموماً بازتاب‌دهنده دیدگاهی واقع‌گرایانه و امنیت‌محور است که اغلب با تفکر بدنه حاکمیت و سپاه پاسداران همسو است، اگرچه توصیف این برنامه به عنوان صرفاً سخنگوی تندروها گمراه‌کننده خواهد بود. در این قسمت، محمدحسین ظهوریان، نماینده مجلس، به خسارات جدی اقتصادی اذعان کرد اما استدلال نمود که تجارت خارجی ایران دچار انقباض شده، نه فروپاشی. طبق گفته‌های او، صادرات غیرنفتی حدود ۱۵ تا ۲۲ درصد کاهش یافته، در حالی که واردات کالاهای اساسی تنها کاهش اندکی داشته است. ایران در پنج ماه نخست سال، ۹.۸ میلیون تن کالای اساسی به ارزش ۷.۴ میلیارد دلار وارد کرده و در حال حاضر حدود ۴.۶ میلیون تن کالا در بنادر، کنار اسکله‌ها یا در لنگرگاه‌ها دارد. با وجود محاصره، حدود ۳.۹ میلیون تن کالا در بنادر ایران قرار دارد که ۸۱ درصد آن در جنوب است. ظهوریان می‌‌پذیرد که موضوع نفت پیچیده‌تر است. او می‌گوید ایران با «حجم بسیار زیادی نفت روی آب» وارد جنگ شد که بخش عمده‌ای از آن را بعداً با قیمت‌های بالاتر زمان جنگ به فروش رساند. او به درآمد نفتی حدود ۱۹.۷ میلیارد دلاری در یک دوره حسابداری هفت ماهه اشاره می‌کند و می‌گوید فروش فعلی همچنان متکی بر موجودی شناور است. اما وقتی در مورد ادعای اسکات بسنت (Scott Bessent) مبنی بر اینکه تنها حدود ۱۵ میلیون بشکه باقی مانده تحت فشار قرار می‌گیرد، اذعان می‌کند که از آمار دقیق فعلی مطلع نیست. استدلال کلی‌تر او این است که حتی اگر ادعای بسنت درست باشد و صادرات نفتی دریایی عملاً متوقف شود، ایران همچنان فرجه و توان ادامه مسیر بالایی دارد. ظهوریان ارز قابل دسترس را در سناریوی بدبینانه ۴۹ میلیارد دلار، در سناریوی واقع‌بینانه ۵۶ میلیارد دلار و در سناریوی خوش‌بینانه ۶۳ میلیارد دلار فرضیه‌سازی می‌کند. او استدلال می‌کند که حتی با فرض تداوم محاصره تا پایان سال ایرانی و عدم کسب درآمد از صادرات نفتی جدید، مبلغ ۴۹ میلیارد دلار می‌تواند حدود ۱۲ میلیارد دلار واردات مواد غذایی اساسی، ۴ میلیارد دلار دارو و تجهیزات پزشکی، ۳ میلیارد دلار بنزین و تعهدات خارجی و شرکت ملی نفت، و ۱۱ میلیارد دلار برای نیروهای مسلح را پوشش دهد و در عین حال ۱۴ تا ۱۵ میلیارد دلار برای نهاده‌های اساسی صنعتی باقی بگذارد. ایران در حال انطباق و سازگاری نیز هست. ظهوریان می‌گوید ترانزیت ریلی از چین از زمان آغاز محاصره تقریباً ۱۰ برابر شده و سه مسیر فعال شده است؛ او همچنین بر گسترش تجارت از طریق روسیه، آسیای مرکزی، چین و خزر و در نهایت ایجاد ظرفیت صادرات جاده‌ای/زمینی نفت به میزان ۳۰۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ بشکه در روز تاکید دارد. او اذعان می‌کند که این مسیرها نمی‌توانند جایگزین تجارت دریایی شوند؛ هدف آن‌ها ایجاد جایگزین و افزایش توان پایداری ایران است. این‌ها ادعاهای طرف ایرانی است، نه ارزیابی‌های مستقل؛ اما نقطه اهمیت موضوع تا حدی در همین‌جا است. ارزیابی غالب در تهران این به نظر می‌رسد که محاصره دردناک است اما هنوز تعیین‌کننده و ضربه‌کننده نیست، ایران همچنان بالشتک‌های مالی و مادی دارد و سازگاری می‌تواند این فرجه پایداری را طولانی‌تر کند. اینکه آیا این محاسبات درست است یا خیر، مسئله دیگری است. اما تا زمانی که تهران به آن باور داشته باشد، استراتژی‌اش بازتاب‌دهنده همین نگاه خواهد بود: مقاومت در برابر فشار آمریکا تا حدی که هزینه‌های اقتصادی، نظامی و سیاسی فرض‌شده بر واشنگتن، ابتدا برای خود آمریکا تعیین‌کننده‌تر و گران‌تر تمام شود. https://fxtwitter.com/SinaToossi/status/2104955863072989212 🔻پیوند به این فرسته در X: https://x.com/FGhoddoussi/status/2105050410121859523?s=20

فشار آمریکا بر عربستان و امارات برای ائتلاف علیه انصار‌الله/ نتانیاهو در ابوظبی درباره یمن رایزنی کرد 🔵روزنامه گاردین فاش کرده که کاخ سفید به‌طور محرمانه بر عربستان سعودی و امارات متحده عربی فشار می‌آورد تا اختلافات خود را کنار بگذارند و اجازه دهند یک فرماندهی نظامی مشترک ایجاد شود که تیپ‌های العمالقه جنوبی نیز در آن حضور داشته باشند. هدف از این طرح مقابله با پیشروی انصارالله عنوان شده است. 🔵بر اساس این گزارش، پیشنهاد دیگری نیز در حال بررسی است که بر استفاده از اطلاعات اسرائیل و قرارداد با شرکت‌های امنیتی خصوصی اسرائیلی متکی است. امارات پیش‌تر از چنین شرکت‌هایی در یمن استفاده کرده است. 🔵عربستان همچنان درباره اینکه در موضعی قرار گیرد که همکاری با اسرائیل را نشان دهد، مردد است. ریاض همچنین از گذشته با تقویت جدایی‌طلبان جنوب یمن مخالف بوده است، زیرا از دیدگاه عربستان، تجزیه یمن می‌تواند به تثبیت حکومت انصارالله در شمال و درست در امتداد مرزهای این کشور منجر شود. 🔵آینده نقش امارات در یمن، در نشست روز یکشنبه در ابوظبی مورد بحث قرار گرفت؛ نشستی که بنیامین نتانیاهو، محمد بن زاید و نمایندگانی از چند کشور عربی، از جمله نمایندگان سعودی، در آن حضور داشتند. 🔵نتانیاهو، بنا بر گزارش‌های منتشرشده، پیشنهاد کمک به عربستان برای شکست انصارالله را مطرح کرده اما ارزیابی گاردین این است که پذیرش چنین پیشنهادی از سوی ریاض، حتی با توجه به اینکه ترامپ به درخواست عربستان برای دریافت حمایت مستقیم آمریکا در یمن پاسخ مثبت نداده، از نظر سیاسی برای سعودی‌ها بسیار دشوار خواهد بود. 🔵پس از آن، روز سه‌شنبه نشست دیگری در ریاض میان «خالد بن سلمان» وزیر دفاع عربستان و «منصور بن زاید» معاون رئیس‌ امارات برگزار شد و موضوع یمن در آن مورد بحث قرار گرفت. این گزارش، این دیدار را در چارچوب مجموعه‌ای از نشانه‌ها قرار می‌دهد که حاکی از تلاش دو طرف برای یافتن راهی جهت آشتی، دست‌کم در مرحله نخست به‌صورت محدود، است. 🔵نیروهای انصارالله پس از رسیدن به باب‌المندب، اکنون تلاش می‌کنند کنترل خود را تثبیت کرده و به سمت تعز پیشروی کنند. 🔵«براء شیبان» کارشناس حوزه خلیج در فارس پس از یک هفته حضور در تعز گفت نیروهای انصارالله موج‌های حمله همزمانی را علیه این شهر اجرا می‌کنند تا نیروهای محور تعز را فرسوده کنند و پس از دفع حملات، هر روز از جبهه‌ای متفاوت بازمی‌گردند. 🔵شیبان گفت تلاش‌هایی برای پایان دادن به اختلاف عربستان و امارات در جریان است و ممکن است اقداماتی برای ایجاد اعتماد متقابل انجام شود اما او بازگشت نظامی امارات به یمن را بعید می‌داند، زیرا ابوظبی با شورای انتقالی جنوب ارتباط دارد و این مسئله می‌تواند بار دیگر همان اختلافات با ریاض را احیا کند. او مواضع عربستان و امارات درباره مسئله جنوب یمن را اساساً متعارض توصیف کرد. 🔵«خالد الیمانی» وزیر خارجه پیشین دولت وابسته به ائتلاف سعودی در یمن و حامی شورای انتقالی جنوب، گفت عربستان ممکن است ناچار شود رویکرد سیاسی خود در قبال مسئله جنوب را بازنگری کند زیرا تیپ‌های العمالقه جنوبی که توسط امارات آموزش دیده‌اند و پیش‌تر با شورای انتقالی جنوب ارتباط داشتند، از قابل‌اعتمادترین و مجهزترین نیروهای میدانی برای متوقف کردن پیشروی انصارالله به شمار می‌روند. 🔵در مقابل، شورای انتقالی جنوب از تیپ‌های العمالقه خواسته در برابر ادغام شدن در نیروهای دولت وابسته به عربستان در یمن مقاومت کنند، زیرا چنین اقدامی را به زیان آرمان جدایی‌طلبانه جنوب می‌داند. الیمانی گفت نمی‌توان از نیروهای جنوبی خواست در شمال علیه انصارالله بجنگند، بدون اینکه چشم‌اندازی روشن برای استقلال جنوب وجود داشته باشد. 🔵الیمانی همچنین از دولت وابسته به عربستان در یمن انتقاد کرد و گفت این دولت از جنوبی‌ها می‌خواهد به نمایندگی از آن، صنعا را بازپس بگیرند، بدون اینکه هیچ وعده‌ای درباره حق جنوب برای تعیین سرنوشت خود ارائه کند. 🔵او افزود ادامه وابستگی مشروعیت دولت به تأمین مالی عربستان، نه پایگاه مردمی در داخل یمن، لزوماً هدف اعلام‌شده عربستان برای تأمین امنیت مرزهای جنوبی خود را محقق نمی‌کند.

🔹مجید شاکری: کاش همان اراده ای که بدنبال حذف ۲۸۵۰۰ به هر قیمت در یک روز و با رفتن روی میدان مین بود، امروز هم برای افزایش مبلغ کالابرگ به کار می رفت. #جدی_نگرفتن_جنگ_وجودی https://fxtwitter.com/Majidshakeri8/status/2105095748606210195

🔻بعضی آدم‌ها خبر زیاد دارند؛ بعضی‌ها اما می‌فهمند پشت خبر چه اتفاقی در حال افتادن است. 🔴هوش او را نمی‌شد با محفوظات نظامی یا تعداد گزارش‌هایی که می‌خواند اندازه گرفت. هنر اصلی‌اش این بود که از میان صدها داده پراکنده، آن چند نشانه‌ای را پیدا کند که دیگران شاید ساده از کنارشان می‌گذشتند؛ جابه‌جایی یک یگان، تغییر یک آرایش، سکوت غیرعادی دشمن، یک خبر کوچک، یک تصمیم سیاسی یا حتی چیزی که در ظاهر هیچ ارتباطی با میدان نداشت. این‌ها برای او تکه‌های جدا افتاده نبودند. کنار هم می‌نشستند و تبدیل می‌شدند به تصویر. 🔴برای همین تعبیر «فهم معرکه» درباره حاج عباس برای من از «اطلاع از میدان» دقیق‌تر است. خیلی‌ها از میدان اطلاع دارند؛ اما تعداد کسانی که منطق میدان را می‌فهمند، زیاد نیست. 🔴 او دشمن را فقط از روی آنچه انجام داده بود نمی‌خواند؛ سعی می‌کرد بفهمد چه چیزی در ذهن دشمن در حال شکل گرفتن است. سؤالش فقط این نبود که اسرائیل چه کرد؛ سؤال مهم‌تر این بود که چرا این کار را کرد، چه چیزی را آزمایش می‌کند، از چه چیزی می‌ترسد و قدم بعدی‌اش کجاست. شاید همین‌جا بود که حاج عباس برای سید مهم می‌شد. 🔴سید خودش مردِ شناخت دشمن بود. سال‌ها با دشمنی جنگیده بود که بخش بزرگی از قدرتش را روی اطلاعات، فریب، عملیات روانی و شناخت طرف مقابل بنا کرده بود. کنار چنین فرمانده‌ای، کسی لازم بود که بتواند از هیاهوی اطلاعات عبور کند و «معنا» را به میز تصمیم برساند. 🔴رابطه این دو را باید از همین زاویه دید؛ نه صرفاً رابطه یک فرمانده ایرانی با دبیرکل حزب‌الله، بلکه تلاقی دو ذهنی که می‌دانستند جنگ، خیلی پیش از شلیک نخستین گلوله، در عرصه فهم آغاز شده است. و عجیب است که پایان زمینی‌شان هم از یکدیگر جدا نشد. 🔴در همان شبی که دشمن برای زدن مغز و قلب مقاومت، تمام آنچه از اطلاعات و تکنولوژی و قدرت آتش داشت روی یک نقطه متمرکز کرد، حاج عباس هم کنار سید بود. برای همین، وقتی از حاج عباس نیلفروشان حرف می‌زنیم، نباید فقط از یک «مستشار» یا یک «فرمانده» بنویسیم. بخشی از آنچه با او از دست رفت، یک ذهن بود؛ ذهنی که میان خبر و حقیقت فاصله می‌گذاشت، از داده به تحلیل می‌رسید و از تحلیل، تصمیم می‌ساخت. 🔻 @hossein_pak69

🔻نتانیاهو و رسانه‌های نزدیک به او تلاش می‌کنند حادثه امروز فلای‌دبی را به ایران متصل کنند؛ در حالی که تا این لحظه سند معتبری برای نقش ایران ارائه نشده است. 🔴 نتانیاهو در آستانه انتخابات با مسئله جدی تشکیل اکثریت ۶۱ کرسی روبه‌روست و رقبای او نیز مسیر ساده‌ای برای تشکیل دولت ندارند. در چنین بن‌بستی، امنیتی‌کردن فضای انتخابات می‌تواند دستور کار سیاسی اسرائیل را تغییر دهد. 🔴چسباندن حادثه فلای‌دبی به ایران می‌تواند نقطه آغاز این روایت باشد: ابتدا ساختن یک پرونده امنیتی علیه ایران و سپس، در صورت تشدید بحران، انتقال رقابت انتخاباتی از سیاست داخلی به میدان تقابل نظامی. 🔻 @hossein_pak69

اگر ترامپ‌ اهل معامله باشد الان قبل از انتخابات میاندوره ای در آمریکا وقتش است. همزمان این فاصله ۵ هفته‌ای تا انتخابات مناسبترین زمان برای اعمال فشار اقتصادی به ترامپ‌ و آمریکا است.‌ ترامپ به دنبال معامله نیست. اول از همه لابی اسراییل مانع رسیدن به هرگونه معامله و توافق است.‌ ترامپ به دنبال آن است که تا انتخابات وقت تلف کند و اوضاع را نسبتا آرام‌ نگهدارد که کنترل بازار های اقتصادی خصوصا اوراق قرضه از دستشان در نرود و انتخابات با ضرر کمتری به سرانجام برسد که شاید بتوانند سنا را حفظ کنند و یا همراهی سناتور به ظاهر دمکرات ولی اسراییل اول ایالت‌ پنسیلوانیا جان فترمن انرا عملا مساوی و در نتیجه تحت کنترل خود نگه دارند. ترامپ بنا بر گفته خودش فکر می‌کند تنگه دیگر انقدر بسته نیست،... بنا بر گفته اسکات بسنت (وزیر خزانه داری ترامپ) اقتصاد ایران تا دو هفته دیگر بعد از اتمام فروش نفت های روی اب به چین فرو میریزد. ترامپ به مانند تحریم ها قصد برداشتن محاصره دریایی را ولو بعد از انتخابات را ندارد،... این‌محاصره برای آمریکا هزینه بردار است ولی او چندان به کسری بودجه ۲ تریلیون دلاری و بدهی ۴۰ تریلون دلاری امریکا توجهی ندارد. آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب. و دیگر انتخاباتی هم سر راهش نیست و وانمود می‌کند این انتخابات میاندورهای پیش رو انتخابات او نیست و انتخابات حزب جمهوریخواه است.‌ فکر می‌کند با یک فشار دیگر ترکیبی از تحریم و محاصره و عملیات نظامی محدود نظام‌ایران فرو خواهد ریخت (اینگونه برایش ترسیم کردهاند، دوبار فریب خورده و طمع کرد،.. قمار هم اعتیاد آور است). با تصاحب نفت ایران به مانند نفت ونزوئلا میتواند هم از لحاظ مالی جبران هزینه ها را بکند و هم میراث ( legacy) خود را تثبیت کند.‌ به علاوه با ضربه خوردن اعتبار امریکا در حفظ امنیت کشورهای عربی حاشیه جنوبی خلیج فارس وضعیت پترودلار نامناسب است و رو به موت قرار گرفته. ترامپ به تصور خودش با ادب کردن ایران باعث نشاندن این کشورهای عربی که زیر سرشان بلند شده و هوای مراوده با چین و فروش نفت به یوان را دارند، در سر جای خود خواهد بود. متاسفانه اقای عراقچی دوبار تا شب حمله مشغول مذاکره بودند و خیلی مشخص نیست آیا متوجه نیات و مقاصد طرف مقابل شده بودند و یا مذاکره به صرف مذاکره مانع از دیدن انچه در حال وقوع بود شد؟!!! ✍قدوسی