🔹مهدی رباطی: بزرگترین اشتباه استراتژیک جمهوری اسلامی در سیاست خارجی در دهه های گذشته امید به تنش زدایی با عربستان و امارات به عنوان دشمنهای این تمدن در هزاره های گذشته بود. سیاستی که اجازه داد پول اماراتی و سعودی وارد ایران شود و نتیجه این پولها را دیده ایم و بیشتر در ماههای آینده خواهیم دید. https://fxtwitter.com/MahdiRobatii/status/2106050378278056384 🔻اصل مطلب صحیح است ولی انرا به صورت تمدنی و در هزاره های گذشته دیدن‌، چندان دقیق نیست. چون چنین تقابل تمدنی بعد از اسلام‌ وجود نداشته و قبل از اسلام عربها در حاشیه تقابل دو قدرت بزرگ امپراطوری های ساسانی و بیزانس قرار داشتند. البته برتری طلبی عربی و تاکید بر هویت عربی ونه اسلامی از وجه مشخص های سلسله اموی است. و همچنین نمیشود منکر شد وهابیت بر خلاف ادعاهایش در زمینه حرکتی مذهبی بودن یک ناسیونالیسم عربی با لعابی از اسلامیت است و بنابراین بر جنبه های هویت عربی و نه اسلامیت در سلف خیلی تاکید می‌شود.

🔹جاست داریو: و با این حال، نه آرامکو و نه دولت عربستان جرأت نمی‌کنند رسماً اعلام کنند که خط لوله شرق به غرب دوباره عملیاتی شده است. جهت اطلاع، آن‌ها در ۱۱ سپتامبر بیانیه رسمی درباره تعطیلی این خط لوله منتشر کرده بودند. عجیب و مضحک نیست؟ 🔸​به نقل از فایننشال جوس (financialjuice@): خط لوله نفت خام شرق به غرب عربستان در سطح ۵.۵ میلیون بشکه در روز — آرگوس مدیا به نقل از یک منبع خبری https://fxtwitter.com/DarioCpx/status/2105690658082353482

‏✅پوتین: رهبران شوروی در پی راضی نگه داشتن دنیا بودند / رهبران شوروی ساده‌لوح بودند و اعتماد زیادی به غرب داشتند که موجب فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شد.

معماری نوین روابط راهبردی با چین و روسیه: اصالت و توازن فراگیر   محمد جواد ظریف وزیرخارجه پیشین و رییس اندیشکده پایاب در دومین شماره فصلنامه تخصصی پایاب نوشت: 🔻نظام بین‌الملل در دوران پساقطبی منتظر هیچ کنشگری نمی‌ماند. خودداری از مشارکت در ترتیبات منطقه‌ای یا انفعال دیوان‌سالارانه، هرگز به معنای توقف روندهای جهانی نیست، بلکه تنها به معنای کنار گذاشته شدن کشور از کریدورهای لجستیک، زنجیره‌های ارزش‌ و امنیت جهانی و در نهایت، تحمیل هزینه‌های سنگین‌تر بر دوش ملت ایران است. جنگ‌ها و بحران‌های اخیر اثبات کردند که بازدارندگی درون‌زا و مانایی سرافرازانه ایران، پیش از هر چیز در گرو همبستگی اجتماعی، رضایت‌مندی عمومی و پیوند زدن توانمندی‌های سخت‌افزاری کشور به پیشران‌های نوین فناوری، کارآمدی توسعه و دیپلماسی راهبردمحور است. 🔻سیاست خارجی عزت‌مندانه، نه انفعالِ عافیت‌طلبانه است و نه ماجراجوییِ بدون محاسبه؛ بلکه هنر تبدیل پویای تهدیدها به فرصت‌های پایدار، بر پایه منافع و امنیت ملی است. گذر از پیوندهای موقتِ نیازمحور به سوی پیوندهای پایدار، فرصت محور، توسعه‌مدار و متوازن بر پایه اصالت در روابط خارجی در جهان پساقطبی، چارچوب اصلی چنین سیاستی را تشکیل می‌دهد که بی‌گمان نیازمند اراده راهبردی کشور در تمامی رده‌های زمامداری برای به کار بستن این نگرش راهبردی است.   🔻تحقق مشارکت جامع راهبردی با چین نیازمند برخورد واقع‌بینانه با چالش‌ها و گره‌های شناختی و نهادی در دو کشور است. سیاست خارجی اصیل ایجاب می‌کند که به پيوند با پکن به عنوان یک انتخاب راهبردی، بلندمدت و دائمی نگریسته شود که مستقل از مناسبات ایران با غرب تعریف شده است. اگر چین احساس کند که گرایش ایران به شرق تنها یک تاکتیک موقت برآمده از نیاز، ناچاری، و انسداد مسیرهای غربی است، از سرمایه‌گذاری‌های سنگین و زیرساختی در کشور خودداری خواهد کرد؛ اصالت بخشیدن به روابط، به شریک چینی این پیام روشن را منتقل می‌سازد که تهران روابط راهبردی با پکن را تحت هیچ نوسانی قربانی نخواهد کرد.   🔻بزرگ‌ترین آسیب پیوندهای ایران و روسیه، دوقطبی شدن شدید افکار عمومی و محافل نخبگانی داخلی میان دو جریان احساسی روس‌ستیزی  و روس‌پرستی است. بایسته سیاست خارجی فرصت‌مدار، گذار از این دوگانه تباه کننده با رویکردی کارشناسانه، واقع‌بینانه و بدون خیال‌پردازی است. روسیه نه فرشته نجات ایران است و نه دشمن؛ بلکه همسایه‌ای بزرگ و قدرت‌مند با منافع ملی خویش است. پیوندها با چنین کنشگری باید با چشمان باز، خونسردانه و بر پایه محاسبات دقیق هزینه-فایده و دادوستدهای متوازن تنظیم شود، بدون آنکه مناسبات دوجانبه به پهنه‌های هویتی و اعتقادی پیوند زده شود.    🔻اعمال اصل توازن فراگیر و اصالت بخشیدن به روابط با قدرت‌های بزرگی نظیر چین و روسیه، هرگز به معنای ایجاد انحصار، بستن سایر راه‌ها و یا فرو غلتیدن در چرخه انحصاری وابستگی به شرق نیست. چرا که چنین رویکردی به سرعت آزادی عمل کشور را فرسوده کرده و توان چانه‌زنی ملی را در محاسبات شرکای راهبردی کاهش می‌دهد.   📌متن کامل را در نشانی‌های زیر بخوانید:   https://paiab.org/fa/?p=4038 https://paiab.org/fa/%d9%85%d8%ac%d9%84%d9%87-%d9%be%d8%a7%db%8c%d8%a7%d8%a8/ ✍جواد ظریف

#بسیار_مهم 🔹استفاده مدیران ارشد امنیتی_نظامی کشور از ساعت‌های هوشمند عجیب است، از این باب که دشمن درجه اول‌مان اسرائیل است که از کوچکترین لغزش، بهترین استفاده را می‌کند؛ ▪️تصویر «مرحوم شمخانی» _دبیر شورای دفاع در ۹ اسفند ۱۴۰۴ و همچنین دبیر شعام بمدت ۱۰ سال_ که پس از جنگ ۱۲ روزه در مراسم ختمی با ساعت هوشمند حضور پیدا کرده، تصویر «سردار فرحی»، معاون آماد و دستیار وزیر دفاع و مشاور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح که تصویرش با ساعت هوشمند برمی‌گردد به پیش از جنگ ۱۲ روزه و در نهایت «سردار جلالی» رییس سازمان پدافند غیرعامل! ▪️نکته مهم ماجرا اما جواب سردار جلالی به این اشتباه است؛ او می‌گوید مگر شما تلویزیون هوشمند در خانه ندارید _یعنی مردم عادی را با مسئول پدافند غیر عامل کشور یکی می‌داند_ و طوری از شرایط کشور صحبت می‌کند که انگار در شرایط عادی هستیم و خبری از شناساییِ دشمن نیست! ▪️همین سهل‌اندیشی‌ها بوده که موجب شده اسرائیل و آمریکا در دو «جنگ ۱۲روزه» و «جنگ رمضان»، موفق شوند ترورهای چشمگیری را در میان مسئولان عالی نظامی، امنیتی و سیاسی انجام دهند! ▪️پیش از جنگ رمضان مطلب کوتاهی در کانالم با هشتگ #کمیته_وینوگراد نوشتم که فحوای آن «نیاز به تغییرات اساسی در ایران آنهم در همه حوزه‌ها بود»؛ تا دست به تحول نزنیم، غافلگیر می‌شویم! 🔻بعد از گذشت شرایط جنگی کشور، گزارش تحقیقیِ مفصلی _که در مورد علت ترورهای دقیق دشمن در دو جنگ اخیر است_ را منتشر خواهم کرد. #علی_قلهکی https://x.com/aghplt/status/2106095407948333510

در عصر ژئواکونومی، قدرت فقط با اشغال سرزمین یا تغییر مرزها اعمال نمی‌شود؛ بلکه یکی از پیچیده‌ترین اشکال آن «خفگی ژئوپلیتیکی» است. فرآیندی تدریجی، چندلایه و بلندمدت، که هدف آن کاهش نقش و کارکرد یک کشور در شبکه‌های منطقه‌ای و جهانی است. در این روند، جغرافیای کشورها ثابت می‌ماند، اما ارزش ژئوپلیتیکی آنها بتدریج کاهش می‌یابد. از این منظر، محاصره دریایی و هوایی ایران را باید بخشی از راهبردی گسترده‌تر برای سلب مزیت جغرافیایی ایران دانست؛ یعنی تبدیل دریا، آسمان و موقعیت ترانزیتی کشور از ابزار قدرت به نقاط فشار. در واقع ما با روندی روبرو هستیم که هر چند در ابتدا هدفش بازگشایی هرمز و امتیاز گیری در پرونده هسته‌ای است، اما با این حال مقصدش جای دیگری است، بازمهندسی محیط راهبردی ایران. #کاتخون

محمد آیت‌اللهی تبار، دانشیار امور بین‌الملل در مدرسه حکومت و خدمات عمومی بوش در دانشگاه تگزاس در تحلیلی برای نشریه «فارن افرز» تأکید می‌کند که جمهوری اسلامی ایران پس از مواجهه با درگیری‌های مستقیم نظامی و حملات گسترده آمریکا و اسرائیل، با انعطاف‌پذیری و بازسازی ساختاری توانسته است استراتژی خود را به یک دکترین تهاجمی مداوم و تنش‌زا تغییر دهد. وی تصریح می‌دارد که نخبگان حاکم در تهران با رد هرگونه سازش یا اتکا به توافقات دیپلماتیک شکننده با واشنگتن، بر این باورند که تنها راه نهایی برای تضمین امنیت ملی، وارد آوردن هزینه‌های سنگین و مداوم بر نیروها و منافع آمریکا در منطقه است؛ راهبردی که هدف بنیادین آن وادار ساختن ایالات متحده به خروج اکثر نیروهای خود، پذیرش کنترل ایران بر تنگه هرمز و به‌رسمیت شناختن جمهوری اسلامی به‌عنوان یک قدرت پایدار منطقه‌ای تعیین شده است. در ادامه این تحلیل، این کارشناس برجسته امور بین‌الملل خاطرنشان می‌سازد که تهران برای تحقق «بازدارندگی حداکثری» و فرسایش گام‌به‌گام توان نظامی و استراتژیک دشمن، طیف وسیعی از اقدامات پیشدستانه شامل اختلال در گلوگاه‌های انرژی و خطوط ارتباطی زیردریا، حملات موشکی و پهپادی به پایگاه‌های منطقه‌ای آمریکا و در صورت تداوم تهدیدات، حرکت به سمت دستیابی به بازدارندگی هسته‌ای را مدنظر قرار داده است. از دیدگاه تبار، برخلاف محاسبات واشنگتن مبنی بر تضعیف ایران، اقدامات نظامی آمریکا به غیرمتمرکزتر شدن ساختار فرماندهی، افزایش انسجام نخبگان سیاسی و تقویت اقناع عمومی در خصوص ضرورت مقاومت منجر شده و تهران را مصمم ساخته است تا با استفاده منطقی از ظرفیت‌های داخلی و منطقه‌ای خود، موازنه قدرت را تا خروج کامل نیروهای متخاصم به نفع خود تثبیت کند. منبع: https://www.foreignaffairs.com/united-states/why-iran-escalates?utm_campaign=tw&utm_content=&utm_medium=social&utm_source=twitter