از علاقه‌م به شعر اینو بگم که از صبح که بیدار شدم به طور ناخودآگاه دارم یه مصراعی‌ رو زمزمه می‌کنم : گرفته‌ام به دو دستِ خیال فاصله‌ها را

و توکّل به خدای قادرِ مطلق :)

ولی من هر بار با خوندنِ این جمله بغض می‌کنم: «خب.. وقت تمام شد و حرف‌ها خیلی زیاد است، شما را دوست داریم و برایتان دعا می‌کنیم، والسلام ‌علیکم و رحمة‌الله و برکاته؛ خداحافظ آقایون و خانم‌ها!»

یکی ازم پرسید اون یه بیت شعری که همیشه گوشه ذهنته چیه؟ گفتم بیام اینجا هم بپرسم لینک ناشناس

گفت : ولی تا حالا به این فکر کرده بودی که ما داریم تمرین منتظر بودن می‌کنیم؟‌! :)

مبادا یا رب آن روزی که من از چشم یار افتم که گر از چشم یار افتم ز چشم اعتبار افتم و الباقی :) #شما_فرمودید

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت شعر نیست ولی همیشه تو ذهنمه. #شما_فرمودید

نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل #شما_فرمودید

گریه بر خویش کنم یا به گرفتاری دل ؟ #شما_فرمودید

جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست #شما_فرمودید

هر بلایی کز تو آید رحمتی‌ست هرکه را رنجی دهی خود راحتی‌ست زان به تاریکی گذاری بنده را تا ببیند آن رخ تابنده را (: #شما_فرمودید