اگر چَشمِ بصیر داشتیم می‌دیدیم فوج فوج ملائکه را که به کربلا می‌روند...

اگر روحمان از آلودگی‌ها پاک بود و بنده‌ بودیم، جسم‌مان را برمی‌داشتیم و طی الارض می‌کردیم به کربلا...

دنیا به ما نساخت اما بیش از آن، ظلمتُ‌ نفسی!‌

کاملا دلی ارسال شد. خواهشا دلی گوش دهید.

غُرور، آفت است‌. همچون موریانه به جانِ روح می‌افتد و بلندای وسعتش را کوچک می‌کند آنقدر کوچک که در قفسِ مادی اسیر می‌شود، تنگ‌نظر می‌شود، تنگ‌دست می‌شود و خیرش به هیچکس نمی‌رسد‌.

غرور را در رفتارمان بیابیم‌ و سعی کنیم از خود دور کنیم. نمی‌دانم اینکه می‌گویم راست است یا نه اما غُرور همیشه در ابروی بالا رفته و نگاه پرتمسخر یافت نمی‌شود‌. گاهی تواضعِ نمایشی یک‌جور خودنمایی است‌. که بایستی تا بقیه تعریفت‌ را کنند و نمایشی شکسته نفسی کنی‌ و عرقِ فرضی را از جبین بگیری. آدم اگر کاری می‌کند، باید مثل شهید طهرانی مقدم از در پشتی برود تا حتی خداقوتی‌ از کسی نشنود. حقیقتا بدون خودسازی نمی‌شود در این دنیا تاب آورد.

ای پدر در اندوهم، تو را قلبی مهربان و نوازشگر می‌بینم. در سختی‌ها و گرفتاری‌ها، به زبان می‌آورم: حسین است که غبار غم را از دل می‌زداید :)

تصدّقِ بغضِ کلامتان.

چند روزیه که همش تو سرم پخش میشه سرود سلام یا مهدی (عج) آخه سیدحسن خیلی این سرود رو دوست داشت‌.

و آدم می‌تواند دلتنگ کسی باشد که هرگز او را ندیده است‌.

قُلْهَلْ تَأْتِی؟ أَمْ ذَا سَفَرٌ لِلْعُلْیا بگو ؛ آیا باز می‌گردی؟ یا این سفر تو بسوی عالم بالاست؟