_ فردیت خوبه، وجودش برای رشد و پیشرفت مهمه. اما از حد که بگذره تبدیل میشه به خودخواهی و خودبرتربینی‌. + جان کلام آنکه؛ به خودتون‌ اهمیت بدید‌، اما فقط به خودتون اهمیت ندید!

استاد گفت : وقت هست؛ هیچ وقت نگید وقت نیست به هیچ کاری نمی‌رسیم‌. اگه از راحتی خودتون بزنید، انقدر وقت هست که به همه‌ی کارهاتون برسید‌. بحث، بحثِ اراده ست؛ نه بهانه آوردن!

چه حاج‌رمضان هایی که گمنامانه مشغول جهاد اند و ما نمی‌شناسیمشون‌ . . .

عمیقا دلم میخواد راجع به حاج رمضان کلی کتاب بخونم !

آقای امام رضا جان (علیه السلام). عجالتا کاش من همان خانم حجازی بودم که استاد دیروز اشتباها به خاطر شباهت‌های ظاهری گفتند‌ "خانم حجازی نرفتید مشهد؟ مگه امروز بلیت نداشتید؟" تصدقتان! این همه دوری رواست بر دلِ عاشق‌پیشه‌ی فراق‌کشیده‌ی ما؟

گاهی آدم تو موقعیتی‌ قرار می‌گیره که زمان خیلی اهمیت پیدا میکنه طوری که یک ثانیه هم، یک ثانیه است! در اون لحظه اگه به خودش اعتماد کنه و کار رو پیش ببره بُرد کرده‌. اما اگر به خودش هم اعتماد کرد و نشد، لابد به خدا توکل نکرده. حقیقتا درس امروز من این بود‌: تلاشِ بدون توکل ثمری‌ نداره، حداقل برای من.

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

ولی من هروقت نگران شدم، ناامید شدم، آشفته شدم؛ خدا صدای اذان رو برای قلبِ پریشانم فرستاد :)

خدایا شکرت به خاطر شنیدن صدای اذان در آسِمان شهر...