حالا من احساس میکنم که یک امیدِ واهیِ انسان گونه هستم .
امید واهیِ خودش به خودش .
امید واهی مامان و باباش (هر چقدر هم که بگن براشون مهم نیست). یا امیدِ واهی آدم های رندوم که فکر میکنن همه چیز خیلی آسون تر از چیزیه که شلوغش میکنیم.
ترجیح میدادم که صرفاً یک ناامید واقع بین میبودم.
