اما من یک روز مقابل آن نور مطلق خواهم ایستاد، درحالی که بند از پاهایم گشوده است و به هیچ‌چیز جز تو تعلّق ندارم. آن زمان، من به تو ملحق شده‌ام و هیچ‌چیز حائل میان ما نیست؛ نه بُعد مسافت و نه حصار تن. آن روز که چندان هم دیر نخواهد بود و به چشم بر هم زدنی فرا می‌رسد، قالب پیکر را خواهم درید و با حرارت به سوی تو پرواز خواهم نمود و سر بر دامان تو خواهم نهاد. و من، روزها و شب‌ها را به شوق آن اتفاق، و لحظه لحظه‌ی عمر را به امید دیدار تو سپری می‌کنم. خوشا آن لحظه؛ خوشا... #مناجات

-ماه قشنگم

ماه قشنگم تو عکس شبیه لامپ ۳۰ واته🤡

‌

-گاهی شهید شدن، آسان تر از ماندن و زندگی‌ کردن است؛

-یه روز از این سرگذشت بهت خبر می‌رسه، نوکرت در گذشت؛ +از همه دنیا فقط اون که می‌مونه برام بعد مرگم، [تویی]

3:31 عمری نفس میزنم تو روضه های تو آقا ولی یک کلام جنت من کربلاست -کربلات و نگیری ازم با مرام

3:47 نبینم که قلبت ازم داره، مایوس میشه بگیری حرم رو برام، دنیا کابوس میشه

4:05 کویرم تو بارونی و سایه‌ات ابر من +شب اول قبرمه لحظه جبر من بعداز عمری سینه زدن پای روضه‌ات آقا می‌دونم که میایی شب اول قبر من :)

مرگ رو دوست دارم نه اینکه افسرده باشم و ناشکر و اینها نه ولی دوسش دارم آدم چرا برای بازگشت به اصلش باید از ماهیت خودش فرار کنه؟ -من فقط مرگ رو باور دارم، همین.

مرگ مفهومی عجیب است دختر؛ پرهیزگارت می‌کند، صبورت می‌کند، رامت می‌کند و دستت را می‌گیرد و تو را به جاهایی از اعماق وجود خودت می‌برد که گمان نمی‌کنی شهرِ دلت ممکن است چنین گوشه‌ها و کوچه‌هایی هم داشته باشد. یادِ مرگ عصمت می‌آورد، حانیه. آدم به مرگ فکر کند، خیلی کارها را نمی‌کند. ما حواسمان نیست قرار است همه‌مان بمیریم. به این خیلی فکر کردم که من بمیرم، تو بیشتر اذیت می‌شوی یا تو بمیری، من بیشتر اذیت می‌شوم؟ چه دنیای غریبی داریم، حانیه! من مرگ را دوست دارم، ولی تو را بیشتر. [از کتاب حانیه | حامد عسگری]