عاشق چیزای رندومی بودم که برام میفرستاد

یه زمانی به اینترنت جهانی دسترسی داشتم 🙏 الان یادم رفته سبک زندگی با اینترنت آزاد

کلا زندگی یادت رفته

به ندرت پیش میاد درمورد کتابی حرف بزنم،مگه اینکه خیلی ازش خوشم بیاد. منتها این، یه کتاب عالی و شاهکار نبود، ولی ارزش خوندنو داره. یه پنج‌گانه‌ی زنجیروار با دیدگاه‌های متفاوت در زمان‌های متفاوت؛ داستان شخصیت‌های زنجیره‌ای که تونستن از بمباران هیروشیما و ناکاساکی جون سالم به در ببرن، جنگی که باعث شد ژاپن مستعمره‌ی آمریکا بشه؛ خفقانی که برای کره‌ای‌ها وجود داشت و... خیلی‌خوب فضای اون زمان و پنجاه‌سال بعدش رو ترسیم کرده بود، داستان‌پردازی جالبی هم داشت؛ منتها برای اطلاعات عمومیش جای بیشتری داشت به‌نظرم؛ منتها در کل خوب بود.

اینکه حتی کسایی که اون اتفاق رو تجربه کردن هم سعی به سفیدشویی دارن برام عجیبه.

این منو یاد جزیره خرگوش‌ها میندازه، احتمالا خیلیاتون داستانشو میدونید؛ جزیره‌ای که به خرگوشای زیادش معروفه و تبدیل شده به یه مکان توریستی. از سال ۱۹۲۹ تا پایان جنگ جهانی دوم، این جزیره میزبان تأسیسات تحقیق و تولید گاز سمی بوده که توسط ارتش امپراتوری ژاپن اداره می‌شدن. این عملیات انقدر محرمانه بود که اوکونوشیما در نقشه‌های اون زمان ژاپن درج نشده بود. کارگران با یونیفرم‌های لاستیکی، دستکش، چکمه‌های بلند و ماسک‌های گاز، گاز خردل و مقادیر کوچکتر گاز اشک‌آور و سیانید تولید می‌کردن. جالبش اینجاست که کارگران این کارخونه از اینکه چه‌چیزی تولید میکنن خبر نداشتن(نمونش عکس بالا که برای یه مدرسه دخترونه بوده، خیلی از دخترا و پسرای کم‌سن‌وسال رو در جای‌جای ژاپن به کار اجباری می‌گرفتن و درغیراین‌صورت انگ کمونیست بودن میزدن بهشون) ساخت سلاح‌های شیمیایی که تا دهه ۱۹۸۰ افشا نشد، آغاز ارتباط جزیره با خرگوش‌ها بود. همچنین حدود ۲۰۰ خرگوش برای آزمایشِ اثربخشیِ گاز استفاده شدن که ارتش ژاپن در جنگ چین و ژاپن و بعدها برای بمب‌های بادکنکی به کار می‌برد. #historical #General_information