هدایت شده از کاشابربودم.
با لجستیکِ صورتی کفِ خیابان رزم را آرایش میکنند.
جنگ سیاه است نه صورتی. زن هم اگر میخواهد در جنگ باشد باید خودش را سیاه کند نه جنگ را صورتی.
درد را که نمیشود شادی کرد. بغض را که نمیشود خندید.
آدمِ بعد از جنگ دیگر آدم نیست. روحیست نیمقبض.
همین کارها، تصویر از جنگ را روشن میکند و مردم را طالب آن. جنگ ویرانیست. کجای ویرانی اینطور شادیآور است؟
جنگ باید حماسه باشد. حماسه از خون کسانی که قبل و حین آن ریخته متبلور میشود.
باید لطافت زنانه را نگهداشت برای صلح، برای کسانی که میآیند ولی در جنگ میمانند. باید نگهداشت برای تسکین. تسکین دردهایی که آرام نمیشوند.
https://t.me/Im_Half_Blood_Prince
هدایت شده از ادراکات | فاطمه رایگانی
یک مرزی وجود دارد بین نترسیدن از جنگ و سانتیمانتالدیدن جنگ، بین جریانداشتن زندگی در دل جنگ و زندگیکردن با انکار ماهیت جنگ، بین بهرسمیتشناختن زنان در جنگ و جنسیتزدهکردن قابهای جنگ و …
برخی نهادهای فرهنگی برای پاسداری از زندگی در میانهٔ جنگ و نمایش این که ایرانی از جنگ نمیترسد، به جای بازنمایی شجاعت و سلحشوری ایرانیها، نمادهای جنگ را سانتیمانتال میکنند و روح مقاومت را تخفیف میدهند.
بله به خیابانآمدن خودجوش عروسیها یک کنش سیاسی و مبارزه در ساحت زندگی است؛ اما صورتیکردن جیپ جنگی و اسلحه، روبان و پاپیون بستن دور کلاش، اکلیلپاشی روی نمادهای جنگی و… نهتنها بازنماییکنندهٔ سلحشوری و شجاعت عاقلانه نیست بلکه فانتزیسازی دور از منطق و نشاننگر عدم درک حقیقت جنگ است. نه برای دشمن پیام قدرت میفرستد و نه کمکی به افزایش روح مقاومت در مخاطب میکند. حواسمان باشد برای خروج از عقلگرایی مادی محاسبهگر، دچار احساسگرایی افراطی و رفتارهای تقلیلگرایانه نشویم.
@edraakaat
مسیر بهشتیشهید حمیدهاشمی.mp3
زمان:
حجم:
1.2M
ابر قدرت خداست..
ما برای پیروزی نیامدهایم؛ ما برای رضای خدا آمدهایم.
- شهید هاشمی