چرا باید به افراد داخلی حساسیت بیشتری داشته باشیم ؟ میرزا ابوالحسن خان شیرازی، الله یارخان آصف الدوله،آقا خان نوری، حاج ابراهیم کلانتر، وثوق الدوله، تیمور تاش، هویدا ، بنی صدر، بختیار ، ظریف و ... اینها اسامی هستند که در دوره معاصر و نزدیک در کشور سیاستمدار بوده اند ولی هر کدامشان با وابستگی معاهداتی بسته اند و کشور را دچار ضعف و ناامیدی نموده‌اند و در اکثر آنها خیانت به امیرکبیر های زمان خود دیده شده است. مگر رهبر معظم انقلاب اسلامی شهید چیزی از امیرکبیر کم داشتند ؟ به جرات می توان گفت که ایشان وارث برحق امیر کبیر بودند .البته به علت ابرسیاهی که بر روی علت واقعی شهادت این بزرگوار وجود دارد و شاید در آینده تاریخ موارد جالبی خواهد نوشت نمی توان فعلا اظهار نظر صریحی داشت ولی عقل سلیم می گوید چنین جنایتی بدون همکاری مزدوران داخلی امکانپذیر نبود . دشمن خارجی هرکسی باشد شناخته می شود ولی داخلی ها در لایه های ابر ضخیم خیانت و لاپوشانی مستور می مانند . ومکرو ومکرالله

🔹قدردانی سپاه از کمک اطلاعات مردم اردن: با انهدام ۲۰ سوله، هواپیماهای بزرگ ترابری C17 و هواپیماهای فرمانده کنترل P8 ارتش متجاوز امریکا در فرودگاه عقبه هدف موشک بالستیک قرار گرفتند ----------🔻 برای وطن🇮🇷برای ایران

ایران نه برای تنگه، که برای «بازنویسی تاریخ» می‌جنگد تصور اینکه تقابل ایران و آمریکا به یک تنگه و چند فروند کشتی محدود شود، خطایی کودکانه است. آنچه در افق خاورمیانه در حال رخ دادن است، یک «جنگ موضعی» نیست؛ چالش تمام‌عیار با امپراتوری‌ای است که هفتاد سال بر آب و خاک و انرژی و دارائی های این منطقه سایه انداخته است. ایران امروز، نه یک گذرگاه، که کل نقشه قدرتِ واشنگتن را در منطقه زیر پا گذاشته و به جنگِ قواعد کهنه رفته؛ قواعدی که آمریکا آنها را «خط قرمز» می‌پنداشت. اما واشنگتن از چه می‌هراسد؟ از خودِ این شلیک نیست؛ از «زلزله‌ای» است که پس از آن خواهد آمد. هراس بزرگ، سرایت است؛ سرایتِ یک جرأتِ تاریخی. اگر ایران بتواند با ایستادگی، هیمنه آمریکا را به چالش بکشد، چه ضمانتی هست که دیگران نیز طعمِ این جرأت را نچشند؟ چه ضمانتی که زنجیرهای نظمِ کهنه، یک‌ به یک نگسلد؟ اینجا، پای فروپاشیِ خاموش یک امپراتوری در میان است؛ نظمی که آمریکا پس از جنگ جهانی دوم با خون و نفت و پایگاه بنا کرد و گمان می‌برد ابدی است. ایران اما ثابت کرده که آن ستون‌های به ظاهر استوار، از «هیبت» ساخته شده‌اند، نه از فولاد؛ و هیبت، وقتی به چالش کشیده شود، مانند آینه‌ ترک‌برمی‌دارد. پیام تهران، سریع‌تر از هر موشک بالستیک، در گوش تاریخ نجوا شده است، دوران حرف‌شنویِ بی‌چون‌وچرا، به پایان رسیده است. برای کاخ سفید، تلخ‌ترین هزنیه، غرق شدن ناوهایش نیست؛ تماشای فروپاشیِ آن «هاله‌ای» است که تا دیروز، خاورمیانه را در انقیاد نگه داشته بود. آری، ایران امروز برای یک تنگه نمی‌جنگد؛ او در میدان بزرگِ تاریخ ایستاده است تا معادلاتی را بازنویسی کند که واشنگتن گمان می‌کرد برای همیشه، برنده‌ی بی‌رقیبِ آنهاست. و این، بی‌شک، کابوسی است که خوابِ راهبردیِ آمریکا را برای همیشه آشفته کرده است. ✍علی علی زاده ----------🔻 برای وطن🇮🇷برای ایران

ایران نه برای تنگه، که برای «بازنویسی تاریخ» می‌جنگد تصور اینکه تقابل ایران و آمریکا به یک تنگه و چند فروند کشتی محدود شود، خطایی کودکانه است. آنچه در افق خاورمیانه در حال رخ دادن است، یک «جنگ موضعی» نیست؛ چالش تمام‌عیار با امپراتوری‌ای است که هفتاد سال بر آب و خاک و انرژی و دارائی های این منطقه سایه انداخته است. ایران امروز، نه یک گذرگاه، که کل نقشه قدرتِ واشنگتن را در منطقه زیر پا گذاشته و به جنگِ قواعد کهنه رفته؛ قواعدی که آمریکا آنها را «خط قرمز» می‌پنداشت. اما واشنگتن از چه می‌هراسد؟ از خودِ این شلیک نیست؛ از «زلزله‌ای» است که پس از آن خواهد آمد. هراس بزرگ، سرایت است؛ سرایتِ یک جرأتِ تاریخی. اگر ایران بتواند با ایستادگی، هیمنه آمریکا را به چالش بکشد، چه ضمانتی هست که دیگران نیز طعمِ این جرأت را نچشند؟ چه ضمانتی که زنجیرهای نظمِ کهنه، یک‌ به یک نگسلد؟ اینجا، پای فروپاشیِ خاموش یک امپراتوری در میان است؛ نظمی که آمریکا پس از جنگ جهانی دوم با خون و نفت و پایگاه بنا کرد و گمان می‌برد ابدی است. ایران اما ثابت کرده که آن ستون‌های به ظاهر استوار، از «هیبت» ساخته شده‌اند، نه از فولاد؛ و هیبت، وقتی به چالش کشیده شود، مانند آینه‌ ترک‌برمی‌دارد. پیام تهران، سریع‌تر از هر موشک بالستیک، در گوش تاریخ نجوا شده است، دوران حرف‌شنویِ بی‌چون‌وچرا، به پایان رسیده است. برای کاخ سفید، تلخ‌ترین هزنیه، غرق شدن ناوهایش نیست؛ تماشای فروپاشیِ آن «هاله‌ای» است که تا دیروز، خاورمیانه را در انقیاد نگه داشته بود. آری، ایران امروز برای یک تنگه نمی‌جنگد؛ او در میدان بزرگِ تاریخ ایستاده است تا معادلاتی را بازنویسی کند که واشنگتن گمان می‌کرد برای همیشه، برنده‌ی بی‌رقیبِ آنهاست. و این، بی‌شک، کابوسی است که خوابِ راهبردیِ آمریکا را برای همیشه آشفته کرده است. ✍علی علی زاده ----------🔻 برای وطن🇮🇷برای ایران