دوباره پیداش می‌شه، در خونه رو باز نکن

این هم غم‌انگیز است؛ مگر آدم‌های نخستین چه می‌کرده‌اند که گناهشان را می‌شوریم و بهشان می‌گوییم وحشی؟ آدم‌ها از ترس وحشی می‌شوند، از ترس به قدرت رو می‌آورند که چرخ آدم‌های دیگر را از کار بیندازند، وگرنه این همه زمین و زراعت و دام و پرنده و نان و آب هست، به قدر همه هم هست، امّا چرا به حق خودشان قانع نیستند؟ چرا هیچ چیز از تاریخ نمی‌دانند؟ چرا ما این همه در تیره‌بختی تکرار می‌شویم؟ عباس معروفی

حق با شماست ولی الان تیرکمون دست منه.

بله، من همان پری کوچک غمگینی‌ام که فروغ اورا می‌شناسد.

بی‌کلام های باکلام؟

چگونه خودم را لابه‌لای این انسانهای کامل و فوق العاده پیدا کنم وقتی قلبم، روحم و تمام وجودم نصفه و نیمه است؟

بی زحمت یه دبه چای لطفا

If loving me means letting go and wishing me the best Then I guess I wish, I wish, I wish you loved me less

چگونه می‌شود یک فنجان گل قرمزی را با یک پارچ شیشه ای مقایسه کرد؟ چگونه می‌توان از رود بابت جاری بودنش و از خاک بابت سکونش ایراد گرفت؟ یا درخت را سرزنش کرد که چرا شاخه دارد و به گل اخم کرد که چرا تیغ دارد؟ ای‌کاش کسی پیدا می‌شد که دست قاضی القضات مغزم را می‌گرفت و چند ساعتی اورا به چای دعوت می‌کرد، نمی‌دانم قاضی القضات چای دوست ندارد یا اینکه کسی نیست که چای بریزد؟ ای‌کاش کسی در این ناکجا آباد ذهنم دستم را می‌گرفت و مرا می‌برد به خانه‌ی متروکه ای، کتاب باز می‌کرد، فال می‌خواند، کف بینی و رمال بازی در می‌آورد و در آخر می‌گفت "به خداوند یزدان قسم، که تو کافی هستی برای هرآنچه که هستی" و آن وقت من با لبخند از پیش رمال می‌رفتم و می‌نشستم با خیال راحت در کنار جویبار بیسکوییت را می‌زدم در چای و آنقدر صبر می‌کردم که بیسکوییت بیچاره رمقی برایش نماند و در چای بیوفتد و ته نشین شود، آن‌وقت می‌نشستم به بیسکوییت افتاده در چای می‌خندیدم و بی خیال از عالم و آدم در برهوت سیر می‌کردم و چای دیگری می‌ریختم و اینبار با قند می‌نوشیدم. اگر می‌دانستم، اگر می‌فهمیدم، که به قدر یک فنجان، فنجان هستم. به قدر درخت، درخت هستم. به قدر کوچک‌ها، کوچک هستم، دیگر دربرابر این آدم های گنده‌ی بی‌رحم خوشگل کم نمی‌آوردم و با خیال راحت فنجان، درخت و کوچک می‌ماندم. مگر چه اشکالی دارد که فنجان، درخت و کوچک باشیم؟ من با کوچکی همین فنجان، و با ماندگاری همین درخت به شما می‌گویم که هیچ اشکالی ندارد، بیایید فنجان، درخت و کوچک باشیم و بمانیم چون دنیا گاهی به فنجان ها و درخت ها و کوچک ها نیاز دارد.

واقعا دیدن تلاش آدم‌ها برام تحسین برانگیزه و عاشق آدم‌های تلاشگرم که با وجود ضعف هایی که دارن اما برای بهبود خودشون و زندگیشون تلاش می‌کنن