هرجا میرم باید کتابم رو ببرم چون قطعا از حرف های آدما حوصلم سر میره و کتاب نیازم میشه

من وقتی نقص های آدم هارو می‌بینم بیشتر احساس واقعی بودن می‌کنم. دوست دارم اون خط و خطوط روی صورت رو، وز وزی بودن موهارو، لب های خشک رو ووو... و دوست دارم خودم هم به همین اندازه واقعی باشم. دیروز فیلم برادرم خسرو رو دیدم، یکی به خسرو گفت چرا یواشکی فیلم گرفتی ازش؟ خسرو گفت چون ادما وقتی حواسشون نیست واقعی ترن. منم دوست دارم یه دوربین بگیرم دستم و از ادما وقتی حواسشون نیست فیلم و عکس بگیرم، مطمئنم قشنگترین عکس ها و فیلم ها اونایی هستن که ادما توشون حواسشون نیست برای همین اگر بخوام از خودم عکس بگیرم دوربین رو یه جا میذارم و میرم به کارام میرسم و بعد ازشون اسکرین می‌گیرم.

امشب ماه کامله بریم کارهای‌ معنوی بکنیم؟

معنویات؟؟

چیکار کنم؟

یه چیزهایی هست که دلم میخواد بگم اما نمیدونم اون چیزها چیه و چجوری باید بگم

فقط می‌دونم دلم گریه می‌خواد

دل تنگی مثل یک رگی تو بدنمه که هیچوقت ازم جدا نمیشه

کشتی هام تو گریه هام غرق شد