بسم الله 🎀🎈 چند روزیست که کلندرم دارد هر چند ساعت یک بار هشداری بهم میدهد و من منتظرم تا ساعتش فرا برسد. از اینکه نمیتوانم از نزدیک این لحظه را کنارش باشم و بغلش کنم، بسیار ناراحتم. از بچگی یادم است که یک موجودِ سفید و تپلی همیشه بغلِ آدم بزرگ ها می‌چرخید و بچه ای حق نداشت نزدیکش شود. به مثابه بلوری اگر دستِ بچه سالی باشد، میشکندش. چشم های مشکی و درشتی دارد که هنوز که هنوز است آن مظلومیتِ کودکانه اش را دارد. از بچگی رابطه مان خوب بود و گهگاه هم دعوا داشتیم. حالا که بزرگ تر شده ایم، خودمان دو تا یک ایل را حریفیم. در غم و شادی هم بوده ایم و البته بایستی بگویم که کم کاری هم برایش کرده ام. ولی تمام سعیم را کرده ام که برایش حاج دانیال باشم و او سید سهرابم. امروز تولدش است. من موقع تولدش، مشهد نبودم ولی وقتی برای اولین بار بعد از تولدش رفتیم خانه شان. من یک هلویِ سفید دیدم که با چشمانی درشت داشت نگاهم میکرد و لب های کوچکِ صورتی اش را تکان میداد. انگشت سبابه ام را گذاشتم توی دهانش، مکید. آنجا بود که فهمیدم این دختر همان رفیقی میشود برایم که اگر در لحظه فحش همدیگر را هم بدهیم، بعد دو دقیقه فراموش کرده ایم. یا اگر با هم قهر هم باشیم و بد ترین دعوا را هم کرده باشیم، کسی بیاید و چیزی بگوید و یا بخواهد آن یکی را خراب کند؛ خونش پای خودش است. ما با هم هیچ پرابلمی نداریم و همه چیز را هم میدانیم. فاطمه سادات حس ششمی دارد که قبل از هر چیزی بهم هشدارش را میدهد ولی من گوش نمیکنم. مخصوصا در روابطِ دوستانه ام :) و از این به بعد سمعا و طاعتا.😁 او قلبی دارد که گنجیشکی ست، روحی دارد روشن به مثابه خورشیدی که از مغرب طلوع کرده است. او شبیه به نسیمِ دشتِ مغان است. تولدت مبارک فاطمه ساداتِ خوشگلم.🥲🎈🥳

کربلایی فاطمه ساداتِ خوشگلِ ما💚

با اینکه پزشکیان خوب حرف زده ولی عراقچی اون پشت داره یه غلطایی میکنه به هرحال با یه سخنرانی طوفانی از جبهه اصلاحات، نظرتونو نسبت بهشون تغییر ندید

جر زنیش به دایی مهدیش رفته.😂 اخه توی این سن؟ چطوری به عقلت رسید پسر.😐💔

امروز ۷ اکتبر سومین سالگرد عملیات اقتدارآمیز جهان اسلام در مقابل ظلم و ستم اسرائیل اشغالگر است. الله اکبر

أبو عبيدة "الناطق العسكري باسم كتائب القسام": ثلاثة أعوامٍ على العبور المقدس؛ يوم كَسَرت سواعدُ الرجال نظريةَ أمن الاحتلال مرةً وإلى الأبد، فلم يبقَ ردعٌ ولا حسمٌ ولا إنذارٌ بفضل الله تعالى، فتحيةً مُعبّقةً بالعز والفخار لأبطال وشهداء العبور الكبير قادةً وجنداً، ولشعبنا العظيم مُبتَدى الحكايةِ ومُنتَهاهَا يا أهل غزة العظيمة.. لقد كانت الضريبةُ باهظةً ولكنّ فِعلَكم كان عظيماً، وستذكركم الأجيالُ كصناعٍ للمجد ومُغَيِّرين لوجه التاريخ وتوازناتِ العالم، وكمرابطينَ مدافعين عن شرف الأمة ومقدساتها، على هذه البقعة الضيقة المحاصرة التي أيقظت ضمائر الأحرار، وفضحت كل المتآمرين والمتخاذلين لقد شكّل السابعُ من أكتوبر إعجازاً عسكرياً بتوفيق الله وفضله، شهد له العدو قبل الصديق بعظمةِ التخطيط والتنفيذ، وبراعةِ الخداعِ الاستراتيجي المُحكم، الذي أبدعت فيه عقول المقاومين في توظيفِ كل المُهدِّدات والفرص؛ بما في ذلك نرجسيةُ نتنياهو وغرورُه واستخفافُه بالخصوم لن تنسى فلسطين من سانَدَها؛ ولا سيما من بذل الدم من أجلها، وإن تدنيس الأقصى وجرح غزة النازف ليستصرخ الجميع بلا استثناء، فليست السودان وليبيا أقل جرأةً ولا غيرةً من اليمن ولبنان والعراق وإيران، وقد ثبت أنه لا عُذرَ لمتقاعسٍ حين شاهد الجميع كيف أقَضّت المُسَيّراتُ البسيطة القادمةُ من مختلف الجبهات مضاجعَ العدو، فما بالُكُم لو فُتِحت عليهِ جبهةُ الغرب؟!!

بيان صادر عن حزب الله حول الذكرى الثالثة لطوفان الأقصى: ثلاثة أعوام متتالية تنصرم من تاريخ المنطقة، ولما يُحسَمُ الجدَلُ بعد، حول سرديات طوفان الأقصى الذي هزّ العالم في 7 تشرين أول من العام 2023، وذكّرهم بقضية فلسطين التي بذل المستكبرون والمتواطئون معهم جهودًا مضنية على مدى سنوات لخنقها في كهف النسيان ودهاليز المساومة.

ترجمهٔ روان فارسی متن: ابوعبیده، سخنگوی نظامی گردان‌های قسام: سه سال از «عبور مقدس» می‌گذرد؛ روزی که بازوان مردان، نظریهٔ امنیتی اشغالگران را یک‌بار برای همیشه در هم شکست و به لطف خداوند، دیگر نه بازدارندگی‌ای باقی ماند، نه توانِ تعیین‌کننده‌ای و نه هشدار و پیش‌آگاهی‌ای. درود و تحیتی آکنده از عزت و افتخار بر قهرمانان و کشته‌شدگان «عبور بزرگ»، از فرماندهان تا نیروها؛ و بر ملت بزرگمان که آغاز و پایان این حکایت است. ای مردم بزرگ غزه؛ بهایی که پرداختید بسیار سنگین بود، اما آنچه انجام دادید عظیم بود. نسل‌های آینده از شما به‌عنوان کسانی یاد خواهند کرد که افتخار آفریدند، چهرهٔ تاریخ و موازنه‌های جهان را تغییر دادند و در این قطعهٔ کوچک و محاصره‌شده از زمین، برای دفاع از شرف امت و مقدسات آن ایستادگی کردند؛ سرزمینی که وجدان آزادگان را بیدار کرد و همهٔ توطئه‌گران و کسانی را که از یاری سر باز زدند، رسوا ساخت. هفتم اکتبر، به توفیق و فضل خداوند، یک شگفتی نظامی بود که به ادعای گوینده، حتی دشمن پیش از دوست به عظمت برنامه‌ریزی و اجرای آن و مهارت در فریب راهبردیِ حساب‌شده اذعان کرد؛ فریبی که در آن، طراحان مقاومت از تهدیدها و فرصت‌های مختلف، از جمله خودشیفتگی، غرور و دست‌کم‌گرفتن دشمنان از سوی نتانیاهو، بهره گرفتند. فلسطین کسانی را که از آن حمایت کردند فراموش نخواهد کرد، به‌ویژه کسانی را که در راه آن خون دادند. بی‌حرمتی به مسجدالاقصی و زخم خونین غزه، همه را بدون استثنا به یاری می‌طلبد. سودان و لیبی از یمن، لبنان، عراق و ایران کم‌جرئت‌تر یا کم‌غیرت‌تر نیستند. به ادعای گوینده، دیگر برای کسی که از اقدام خودداری می‌کند عذری باقی نمانده است؛ زیرا همه دیدند که چگونه پهپادهای ساده‌ای که از جبهه‌های مختلف می‌آمدند، آرامش دشمن را برهم زدند؛ حال تصور کنید اگر جبهه‌ای از سمت غرب نیز علیه او گشوده شود، چه خواهد شد؟! چند عبارت متن عربی لحن تبلیغاتی و حماسی دارند؛ برای همین جاهایی مثل «إعجازاً عسكرياً» و ادعاهای مربوط به دشمن را طوری ترجمه کردم که مشخص باشد ادعای خود گوینده است، نه تأیید صحت آن از طرف مترجم.

بسم الله. امروز که این ویدیو را دیدم درست ساعت پنج و نیم شش غروب بود. آن شاتِ اولِ فیلم که گلنگدنِ کلاش را میکشد، روحم‌ را جلا می‌دهد. صدایش برایم یک تراپی‌ست. و بعد از سه بار تماشایِ ویدیو، دوباره به این فکر کردم که چرا پسر نشدم؟! پشتِ پلک هام سوخت، با دو انگشتِ سبابه و شست خیسیِ زیرشان را گرفتم و نفسی داخلِ شش هام فرستادم. شش هایی که اگر بویِ باروت پرشان میکرد و در گرد و خاکِ معرکه ی جنگ به تشویش افتاده بودند و نفس نفس زنان خشاب عوض میکردم؛ حقشان ادا میشد. گریه کردم و دلم به حالِ روحِ جنگ طلبم سوخت. روحی که از کودکی برای جنگیدن بزرگ شد؛ جنگِ با باطل. کودکی ای که اسباب بازی مورد علاقه ام آن خرسِ قهوه ای یا آن عروسک‌ِ سخنگو نبود. آن خرسِ کوچکِ سفید نبود، حتی ماشین مسابقه ایِ فلزی ای که مهدی خریده بود. اسباب بازی مورد علاقه ام اسلحه ی M16 ای بود که مهدی دو تا ازش خریده بود تا داشته باشیم. باهم نقشِ دو سربازِ جبهه حق را بازی میکردیم در مقابل آمریکا و اسراییل. نقشه می‌کشیدیم. از نرده ها بالا می‌رفتیم یا پایین می‌پریدیم. در را با لگد باز میکردیم و تمامِ ادا و اصول جنگی را هم بهم یاد داده بود. این گلنگدن کشیدن را از آن موقع دوست داشتم. آنجا که میانِ نقش بازی کردنمان، مهدی تیر میخورد. خونش را چطور نشان میدادیم؟ با رژ های سیزه. اگر مهدی آن طرف جلوی در تیر میخورد، من بایستی از پاهاش یا شانه هاش می‌گرفتم و میکشیدَمَش سمتِ دیوارِ هال. بعد آن قسمت که تیر خورده بود و خون(شما بخوانید رژی) می‌آمد را باید چک میکردم و اگر مهدی میخواست شهید نمیشد، ولی اگر شهید میشد هرکاری هم که میکردم، نمی‌ماند. و من تنها باید دفاع میکردم و بعد پیکر مهدی را می‌کشیدم تا اتاق کوچیکه. این بین اصلا با پاهاش کمک نمی‌کرد برای سبک تر شدنِ هیکلش. تیر هامان هم واقعی بود. ما ساچمه هایِ پلاستیکی داشتیم. که بعد از بازی می‌رفتیم و تعدادی که پیدا میشد را جمع میکردیم تا دوباره خشاب پر کنیم. و مهدی زیاد تیر می‌خرید از بیرون. یادم است که تیر هایِ ساچمه ای مان داخلِ یک نارنجکِ شفافِ پلاستیکی بود. ما چندین نارنجک هم داشتیم. یک بار هم یادم است که انقدر بهش اصرار کردم که من هم باهاش شهید شدم. او می‌گفت: نه من شهید میشم و تو باید بمونی و دفاع کنی. اگه تو هم شهید بشی دشمن میاد اینجا رو میگیره، بقیه بچه ها هم شهید میشن. ولی بیشتر بازی هامان عملیات پاکسازی بود. آن یک باری هم که باهم شهید شدیم، مهدی یک طرف بود و من کمی نزدیکش. سر انگشتانمان را بهم رساندیم. کمی نفس نفس زدن از درد و خونریزی و بعد مهدی دستم را گرفت. کمی بیجان فشارش داد و بعد شهید شد. من هم شهید شدم. برای اینکه من یک مرد در نزدیک ترین جبهه در جنگ با اسراییل نیستم، میتوانم تا صبح آنقدر گریه کنم تا فشارم بیافتد، پشت پلک هام باد کند، پوستِ صورتم از اشک شفاف تر شود، لب هام ورم کند و گونه هام سرخ شود. در این زمینه واقعا کاش دختر نبودم. فکر اینکه در جنگ من نمیتوانم اسلحه دست بگیرم و دشمن را بکشم، اذیتم میکند؛ به مثابه جگری که با چنگال افتاده اند به جانش تا بافت های همبندی را در بیاورند از داخلش. و در آخر، جان و سلام من بر حضرتِ مهدی روحی و ارواح من سواه فداه، که روزی اگر خدا منت بر ما گذارد؛ خواهیم دیدش. و سلام بر مجاهدِ آخر الزمان، امام سید مجتبی خامنه ای که خدا حفظش کند، خدا حفظش کند و خدا حفظش کند.