بسم الله دیشب یک طوری وسایل را جمع کردم که یک دستم به گوشی بود و یک دستم در کوله. خبری خواندم مبنی بر اینکه سپاه دارد تجهیزات زمینی اش را میبرد سمتِ غرب. و آنجا بود که یک فندک و چاقو هم برداشتم. بالاخره در جنگ، فندک برایِ سوزاندنِ بعضی زخم ها یا استریل کردن لوازمِ امداد گری لازم است. اگر ذهنتان از فندک روی چیز دیگری و آتشی کوچک رفت، یعنی خاک بر سرتان. در جنگ سیگار کشیدن از اصول اولیه و حیاتی ست، پس فکرش را نکنید و به فکر مهم تر ها باشید. چاقو هم برای مبارزه ی اولیه با دشمن. یا مثلاً پاره کردنِ پاچه ی شلوارِ رزمنده ای که پایش به مو بند است و شلوار جلویِ قطع شدن را گرفته است. بگذریم. جنوب را که رفتم، از خاطره و بُعدِ معنویش هر چه بگویم کم است. اما حالا داریم میرویم غرب. و چند شب پیش خواب دیدم که کوموله ها من را اسیر کرده اند. خوابی جالب و جنگی بود. خوشم آمد.

وقتی دیدمش ذوق کردم، خیلی خیلی ذوق.🥲

هیچ وقت نمیدانم در ماشین و اتوبوس پاهایم را چکار کنم. نمیتوانم پاهایم را دراز کنم، نمیتوانم آنطور که باید جمعشان کنم. باید تا مقصد زجر بکشم.

بسم الله. دیشب که رسیدیم پادگان ابوذرِ شهید سعید غفاری سعید، اصلا حال و هوایش فرق میکرد. راوی برای ما گفته بود که جنسِ جنگ اینجا با جنوب کاملا فرق داشته. و فضا هم کاملا همینطور بود. جنگ جنوب با دشمنِ متجاوزِ نا آشنا بود. جنگِ غرب با خودی هایِ وطن فروشِ بی‌ناموس بود. وارد آمفی تیاتر شدیم و بعد از مراسم یک تیاتر خوب هم دیدیم. همسفرم دختر خوبیست که اسمش شبیه فاطمه است. آنقدر باهم صمیمی شده ایم که همه فکر میکنند سال هاست همدیگر را میشناسیم. از بچه های گرافیکِ دانشگاه است. او از شیعیانِ خوبِ پاکستان است. دختری خوش قلب و بانمک. شبیه زود خوابید و من کار های عقب مانده ام را به مقصد رساندم و بعد تا خواستم بخوابم، صدای زوزه ی شغال ها انقدر نزدیکِ پنجره مان شد که شبیه بیدار شد و پرسید چه شده است. و من آن لحظه پیام دادم به سیزه و شرح قضیه کردم. و از نوع پیام هام مشخص بود که دست و پایم شل شده. واقعا خوف داشت. صبح هم ساعت ۵ بیدارمان کردند و گفتند نماز و رفت.

توی این دو روز و دو شبی که اینجا بودیم، با همه شوخی و بگو بخند داشتیم، امروز صبح ساعت پنج و نیم شش، یک دخترِ مزخرف که تنها بلد است توهین کند داشت از چاییِ رنگ و رو رفته اش در هوایِ افتابی، با بکِ دیوارِ سیمانی و دختر های از خواب بیدار شده؛ عکس می‌گرفت. دو نفر که بهش چیز گفتند، من به شوخی گفتم: عکس و فقط از چاییِ خون خروسی میگیرن. خانمِ نکبت ناراحت شد و گفت: اصلا به تو چه؟ تورو سنن؟ من چیکار دوست داشتم بکنم؟ بزنمش؟ نه! اصلا لیاقتِ لمس من حتی به ضرب را هم نداشت و ندارد. گفتم: چقدر بی‌تربیت. چگونه گفتم؟ با یک صدایِ ملویِ پر از آرامش. خیلی خوابم میآید. شانه ی راستم دیشب یخ کرده است و حالا درد میکند. پاهایم سر در گم هستند. کمرم هم یخ کرده است و درد میکند. صندلی کینه کرده است و نمیخواهد یک خواب درست بهم بدهد. آقای راوی هم اصلا صداش تراز نیست، یک بار داد میزد و یک بار صداش اصلا نمی آید. امروز داریم بر میگردیم و مطمئنم امشب خانواده برایم گوسفندی قربانی میکنند. بالاخره گلِ وحشیِ خانه دارد برمیگردد و خب دلم برایشان تنگ شده است. دلم برای سیزه بیشتر از همه تنگ شده است. خیلی زیاد.

واقعا این وقت صبح؟ همینطوری اتوبوس اذیت کننده برای خواب هست، این هم اضافه میکنن. تازه یکی هم میاد بالا سرت و دست میزنه تو صورتت. شبیه میگه: یه چیزی بهش میگما. و من که دارم فقط نگاه میکنم، اگر اومد سمت ما دیگه مراعات نمیکنم. پ.ن: ویدیو برای هفت و نوزده دقیقه صبح است.

زانوم خورد به این.💔

بسم الله خب الحمدالله که رسیدیم. از شبیه جدا شدم و دلم تنگ شد براش. دلم برای بچه های یزد هم تنگ میشود، دختر خاله ها. دوستِ دختر خاله ها. رییسیِ داف و زهرا ساداتِ خوشگل. دلم برای آن دخترِ با محبتِ کیوتی که نمیدانم اسمش را هم تنگ میشود. همان که گفت: بیا خونمون. دلم برای خواهر کاتبی و نَمشِد هاش و کینه هاش از تقی قمی هم تنگ میشود. دلم برایِ کاک جلال هم تنگ میشود. حتی برای کنتراست. برای نقطه صفر مرزی. برایِ چایی هایی که می‌خوردیم و صحبت هایِ شبانه. دلم برایِ جیر جیر و جیغ و دادِ تخت های مریوان هم تنگ میشود. حتی برای حموم رفتنِ شبیه. برایِ مریم که بلوچی بود و دوستش سارا. برای کوچولوها. برای کوچولویِ مودب و کوچولویِ بی‌ادب. برای دردِ لگنم که صندلی اتوبوس و ندونستنِ تکلیف پاهام مقصرش بودن. برای قهقهه و مزه ی خوبش. حتی دلم برای علمدار هم تنگ میشود. حتی برای دوستش که چفیه میپوشید و لجباز بود. دلم برای خادمِ خوشگلِ مریوان تنگ میشود، اسمش زینب بود. دلم برایِ لحظاتی که فحش های بلوچی، یزدی، کرمانی و اصفهانی یاد می‌گرفتیم تنگ شده. دلم برایِ رحمانی هم حتی تنگ شده. رحمانی که میخواست سر به تن هیچکس نباشد و همه بارش رو دوشِ صادقیِ مسئول بود. دلم حتی برای آن شب که چتری هام خوشگل و خوش حالت بود تنگ شده. برایِ پارتی کردنمان با شبیه به صرف ساندیس تنگ شده. دلم آن ترس و هیجانِ زوزه ی شغال ها را میخواهد. یا حتی گوجه دادنم به بچه ها. دلم برای آن دخترِ عرب که جسه ی ریزی داشت هم تنگ شده. حتی آن سه دخترِ کدیِ چیپ که یکیشان از من بدش می آمد. دلم برایِ ترسِ از حاج آقای یزدی ها تنگ شده. از دراگی که با شبیه تو خونمان بود و خنده های الکی مان. صدقه دادن هایم. پیچ های جاده و روضه هایِ آن پدرِ شهیدِ راوی که بیش از اندازه میخواست با خانم حضرت زینب سلام الله علیها راحت باشد و زینب صدا میکرد بی بی جان را. یا وقتی که میخواست اشک بگیرد متوسل میشد به اینکه: خدا کنه کسی تو جمع نباشه که بابا نداره، مامان نداره و داداش نداره. دلم برایِ خوفِ خواهر کاتبی از حاج احمد متوسلیان تنگ شده. آنجا که وقتی به خواهر کاتبی گفتم: با حاج احمد متوسلیان خیلی بودین؟ انگشتِ اشاره اش را در قفسه ی سینه ام فرو کرد و گفت: از احمد مثل چی میترسیدم. خوشبحالش‌. حتی شهید بروجردی را هم دیده بوده است. یا حتی تنی که سرش را با موزاییک بریده بودند. از تازه عروسِ روزه دارِ سید گفت که فردایِ امدنش به مریوان، سید شهید شده. از غذای مورد علاقه ی سید که ناخورده ماند. از برخوردِ زانوهایِ لاغرِ عروسِ سید با کفِ سیمانیِ بیمارستان، وقتی خبر شهادت تازه دامادش را شنیده بود. دلم برایِ دعا کردن، برای جنگ شدن تا جنگیدنمان در نقطه ی صفر مرزی؛ تنگ شده. دلم دوباره سرمایِ مریوان و دستشوییِ در حال ریختن و روشن کردنِ برق دستشویی به دستِ پاسدارِ با کلاشینکف را میخواهد. دلم آن گریه ی به پهنای صورت در بلدی های صفر مرزی را میخواهد وقتی روبروی کربلا ایستاده بودیم. دلم آن لحظه ای را میخواهد که امانم را گریه برده بود و بعدش فرح بعد از روضه داشت ابرویِ من و شبیه را میبرد. دلم گریه بر مصائبِ حضرت سیدالشهداء علیه السلام را میخواهد. آن جا که الهی عظم البلاء خواندیم و گریه کردیم و در سلامِ به امامِ زمان روحی و ارواح من سواه فداه سرم گیج رفت و نزدیک بود با سر بروم تویِ زمین. آنجا که از صحبت با شبیه به نگاه و بعد فهمیدن رسیده بودیم. آنجا که جمله یِ عاشقانه به زبانِ کردی از زینب خانم یاد گرفتیم. برای تمامِ لحظاتی که کردی صحبت کردم و شبیه از خنده میمرد. برای شهیدان کاک رحیم ها. برایِ عدسیِ صبحانه. کباب ها و سماقی که هر بار تاکید داشتم که اینها سماق نیست. ولی کبابم پر از همان نا‌سماق ها بود. برایِ خوردنِ خونِ بچه هایِ غزه. برایِ نماز خواندن در مسجد جامعِ عبدالله بن عمر رضی ...( شما به میل و سلیقه خودتان فحش مادر بگذارید برایش) برای آن جمله ی کذاییِ بالای محراب: چراغ مسجد و محراب و منبر ابوبکر و عمر و عثمان و حیدر حیف که اسم مولا امیرالمومنین علیه السلام کنار اسم اون مادر بخطاها بیاد. نمازی خواندیم با اذان و اقامه. با مهر هایی که به زور پیدا کردیم. دلم برای لحظه ای که فهمیدم کاک جلال پدرش شیعه است و مادرش سنی و خودش سنی و برادرانش شیعه تنگ شده است. اما کاک جلال واقعا یک انقلابیِ پیشمرگِ چیریکِ خفن است. خدا حفظش کند و بعد ان شاء الله شهید شود. او یک طوری از امامِ شهید و امام سید مجتبیِ رشید حرف میزد که بی نظیر بود. ان شاء الله که شهادت نیز نصیب ما بشود.