ﻣﻦ اﺷﮏ ﻓﺮو رﻳﺨﺘﻪ از ﭼﺸﻢ ﻓﺮاﺗﻢ ﺑﺸﻨﺎس ﻣﻨﻮ ﻣﻦ ﻳﻜﻰ از ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﺎﺗﻢ ﻣﻦ ﺷﻤع ﻋﺰای ﺗﻮرو ﺧﺎﻣﻮش ﻧﻜﺮدم اون ﺗﻜﻴﻪی ﻛﻮﭼﻴﻜﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﺮدم آه ای ﺗﻦ ﺻﺪ ﭼﺎک ﭘﺮ از ﻧﻴﺰه ﺷﻜﺴﺘﻪ ای ﺑﻐﺾ ﺗﻮ در ﭼﺸﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ آه از دل رﻧﺠﻴﺪه ی زﻳﻨﺐ ﻛﻪ ﺣﺴﻴﻨﺶ ﺑﻰ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻋﺰای زن و ﻓﺮزﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻛﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻏﺮﻳﺒﻴﻢ ﻋﺰﻳﺰ دل ﺧﻮاﻫﺮ در ﻫﺮدو ﺟﻬﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺴﻰ از ﺗﻮ ﺗﻨﻰ ﺗﺮ ﺻﺪﺑﺎر در اﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ رو ﺧﺎک ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻓﺮﻳﺎد زدم ﺻﺪ دﻓﻌﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺮادر ای ﺑﻨﺪ دل ﺣﻴﺪر ﻛﺮار اﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﺑﻨﺪ ﺟﮕﺮم ﭘﺎره ﺷﺪ اﻧﮕﺎر اﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﺑﻌﺪ از ﺗﻮ ﺣﺴﻴﻨﻢ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ﻛﺠﺎﻳﻰ آﺗﻴﺶ زدن ﺧﻴﻤﻪ رو ﻋﺒﺎس ﻛﺠﺎﻳﻰ دﻧﺒﺎل ﺗﻮ ﺑﺎ ﻗﺪ ﻛﻤﻮن اوﻣﺪه ﻣﺎدر ﺑﺎﻟﺎی ﺳﺮت ﺳﻴﻨﻪ زﻧﻮن اوﻣﺪه ﻣﺎدر ﺑﺎ ﻗﺪﻛﻤﻮن اوﻣﺪه روﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭘﻬﻠﻮی ﺗﻮ اﻓﺘﺎده ﭘﻬﻠﻮﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ای ﺑﻨﺪ دل ﺣﻴﺪر ﻛﺮار اﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﺑﻨﺪ ﺟﮕﺮم ﭘﺎره ﺷﺪ اﻧﮕﺎر اﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﺑﻌﺪ از ﺗﻮ ﺣﺴﻴﻨﻢ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ﻛﺠﺎﻳﻰ آﺗﻴﺶ زدن ﺧﻴﻤﻪ رو ﻋﺒﺎس ﻛﺠﺎﻳﻰ

مستان همه افتاده و ساقی نمانده یک گل برای باغبان باقی نمانده صحرا همه گلگون شده هر بلبلی دلخون شده مظلوم حسینم

هربار که کتاب آه میخونم یاد عمو مسعودم میوفتم خدا رحمتش کنه که این کتابو به پدرم هدیه داد. امشب توی مسجد جامع دماوند توسط آقای آقایی (سخنران مجلس) هم ازشون یاد شد.

بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ ، مِنَ الحُسَينِ بنِ عَلِي إلى مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ ومَن قِبَلَهُ مِن بَني هاشِمٍ ، أمّا بَعدُ ، فَكَأَنَّ الدُّنيا لَم تَكُن وكَأَنَّ الآخِرَةَ لَم تَزَل ، وَالسَّلامُ (نامه‌ی نوشته شده از امام حسین به محمد حنفی. (روی قبر عمو مسعودمم نوشته شده))