ما از دلگیریِ روزهایمان به شب پناه
میبردیم و از دلتنگیِ شبهایمان، به روز،
و اینگونه بود ك تمام جوانیمان در تمام
ناتمام یك انتظار تمام شد.
جهان شاید این روزها شبیه طفل
معصومیست، ك دست مادرش را لحظهای
در ازدحامِ سخت و سنگینی رها کرده.