توپ های انرژی دارچین😍😋💪🏽 مواد لازم:👇 هشت عدد خرما هشت عدد گردو ١٠ عدد بادام يك قاشق چايخوري دارچین یک عدد هل (اختیاری) پسته و پودر نارگيل به دلخواه براي تزيين دور توپك ها #کدبانوی_هنرمند 🇮🇷@delbarkade

❤️ اظهار لطف و محبت شما عزیزان به مطالب کانال باعث قوت قلب ماست ☺️ الحمدلله رب العالمین 💚 #رضایت 🇮🇷@delbarkade

. #سوال ⁉️ پرستاری خواندم و این شغل رو خیلی دوست دارم و خیلی دوست دارم سر کار برم و مشغول باشم ، اما شرایط زندگی مانع از این کار میشه چه کنم !؟ ⭕️ فکر میکنم این سوال خیلی از عزیزان باشه .. پاسخ در کانال قرار داده میشه تا ان شاءالله دیگر عزیزان هم استفاده بفرمایند . 🇮🇷@delbarkade

#پاسخ سلام علیکم و رحمت‌الله 🌿 سال نو بر شما مبارک و پُر از خیر و آرامش خواهر گرامی، مسئله‌ای که مطرح کردید از آن تصمیم‌های مهم و سرنوشت‌ساز زندگی است؛ نه فقط یک انتخاب شغلی، بلکه انتخاب «سبک زندگی» در یک مقطع حساس. اگر این مسئله را فقط با احساس یا فقط با حرف دیگران بسنجید، دچار تردید می‌شوید؛ اما اگر درست تحلیل شود، مسیر روشن می‌شود. اول باید این نکته را در نظر بگیرید که شما در یک «دوره خاص از زندگی» هستید، نه یک وضعیت دائمی. داشتن فرزند یک‌ونیم‌ساله یعنی شما در حساس‌ترین مرحله تربیتی کودک قرار دارید؛ مرحله‌ای که به تعبیر تربیت اسلامی و حتی روان‌شناسی جدید، زمان شکل‌گیری عاطفه، امنیت روانی و پایه‌های شخصیت کودک است. در این سن، حضور مادر فقط یک کمک نیست، بلکه یک «نیاز اصلی» است. این نکته را نباید ساده گرفت. از طرف دیگر، شما زحمت کشیده‌اید، درس خوانده‌اید، پرستار شده‌اید و به شغل‌تان علاقه دارید. این هم کاملاً ارزشمند است و نادیده گرفتنش هم درست نیست. پس شما بین «خانواده یا شغل» گیر نکرده‌اید، بلکه بین «اولویت زمانی» قرار گرفته‌اید. این تفاوت خیلی مهم است. در منطق تربیت اسلامی، هر چیزی جای خود را دارد. گاهی جهاد انسان در بیرون از خانه است، گاهی در درون خانه. الان شما خودتان درست حس کرده‌اید که «جهاد این مقطع» بیشتر در همسرداری و مادری است. این حرف از روی احساس نیست، بلکه مطابق واقعیت تربیتی است. فرزندی که در این سال‌ها از محبت و حضور مادر سیراب شود، پایه یک زندگی سالم در آینده را پیدا می‌کند. از طرفی هم باید دقت کنید که فشار اطرافیان، مثل اینکه می‌گویند «چرا نمی‌روی سر کار»، یا اینکه شغل داشتن کلاس دارد، نباید معیار تصمیم شما شود. در تصمیم‌های بزرگ زندگی، اگر معیار نگاه مردم باشد، انسان آرامش پیدا نمی‌کند. معیار باید «مصلحت واقعی زندگی شما» باشد، نه مقایسه با دیگران. نکته مهم دیگر این است که همسرتان نگاه پخته‌ای دارند. وقتی می‌گویند «عمر کوتاه است و این سال‌ها تکرار نمی‌شود»، این یک نگاه عاطفی و حکیمانه است. بسیاری از مردها بعد از چند سال تازه متوجه می‌شوند که نبودن کنار خانواده چه خلأیی ایجاد کرده، اما همسر شما همین الآن این را می‌فهمد و این نعمت بزرگی است. اما این به این معنا نیست که شما شغل‌تان را برای همیشه کنار بگذارید. اشتباه رایج این است که انسان فکر می‌کند یا باید کاملاً کار کند یا کاملاً رها کند. در حالی که مسیر درست، «تعادل مرحله‌ای» است. یعنی شما فعلاً در این مقطع، اولویت را به خانه بدهید، اما ارتباط خودتان را با حرفه‌تان قطع نکنید. مثلاً می‌توانید: مطالعه‌تان را حفظ کنید دانش‌تان را به‌روز نگه دارید اگر امکان دارد کار سبک‌تر یا پاره‌وقت را در آینده بررسی کنید یا حتی برنامه‌ریزی کنید برای چند سال بعد که فرزندتان بزرگ‌تر شد این نگاه باعث می‌شود هم آرامش داشته باشید، هم احساس نکنید زحمات‌تان از بین رفته. نکته ظریف دیگر این است که شما باید این تصمیم را با «رضایت قلبی» بگیرید، نه با حس اجبار. اگر بمانید اما در دل‌تان حسرت و نارضایتی باشد، این حس به زندگی منتقل می‌شود. اما اگر با فهم و انتخاب بمانید و بگویید «الان بهترین کار این است»، آن‌وقت همین خانه‌داری و مادری برایتان ارزشمند و آرامش‌بخش می‌شود. پس مسیر حکیمانه این است که در این مقطع که فرزندتان کوچک است و شرایط نگهداری مناسب هم ندارید، اولویت را به خانواده بدهید، اما در عین حال مسیر شغلی خودتان را به‌صورت آرام و هوشمندانه زنده نگه دارید برای آینده. این نه عقب‌ماندن است، نه از دست دادن، بلکه «مدیریت زمان زندگی» است. خواهر عزیز، بعضی فرصت‌ها مثل همین سال‌های اول زندگی کودک، دیگر تکرار نمی‌شود، اما کار و شغل در زمان مناسب قابل جبران است. اگر این را درست ببینید، دلتان آرام‌تر می‌شود و تصمیم‌تان هم محکم‌تر. #رضیه_سادات 🇮🇷@delbarkade

❤️ امام‌زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف #امام_زمان #دعای_فرج 🇮🇷@delbarkade

🟢 ‌الله اکبر واقعاً عجیب است 💠 انگار امام خمینی‌ (ره) زنده شده اند و در سال ۱۴۰۵ جواب این قمارباز را می دهند! حکمت، تاریخ انقضا ندارد! و چقدر راه انقلاب روشن و قاطع است.🇮🇷 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 🇮🇷@delbarkade

وقتی اون فامیل براندازمون میاد خونه‌مون و به شوهرم می‌گم جلوش ضایع نکنیا:😁 🇮🇷@delbarkade

. #سوال ⁉️ با حسادت شدید خانواده ی همسرم چه کنم !؟😳🤔 👇

سلام علیکم و رحمت‌الله 🌿 خواهر گرامی، مسئله‌ای که مطرح کردید اگر درست مدیریت نشود، بیش از آنکه آن‌ها به شما آسیب بزنند، این درگیری ذهنی، آرامش خودتان را از بین می‌برد. پس باید هم ریشه را درست بفهمیم، هم مسیر برخورد را دقیق اصلاح کنیم. اول این را روشن کنیم که تقلید کردن از شما، برخلاف احساسی که ایجاد می‌کند، همیشه نشانه برتری شماست نه ضعف شما. انسان حسود معمولاً از کسی تقلید می‌کند که در ذهنش «بالاتر» یا «جذاب‌تر» است. اما چون نمی‌تواند این برتری را بپذیرد، آن را با ناله، نگاه بد، یا کوچک کردن همراه می‌کند. پس شما نباید این رفتار را به‌عنوان تهدید ببینید؛ بلکه باید آن را درست تحلیل کنید تا از درون آرام بمانید. اما نکته مهم‌تر این است که مشکل اصلی شما «رفتار آن‌ها» نیست، بلکه «درگیر شدن ذهن شما با آن‌ها»ست. وقتی شما مدام نگاه می‌کنید که چه پوشیده‌اند، چه خریده‌اند، چطور نگاه کردند، یا چه حسی دارند، ناخواسته خودتان وارد همان بازی مقایسه می‌شوید. در حالی که در تربیت اسلامی، یکی از اصول مهم این است که انسان خودش را از میدان مقایسه‌های فرساینده خارج کند. چون این میدان، هیچ برنده‌ای ندارد. در مورد «چشم زدن» هم باید نگاه‌تان را اصلاح کنید. بله، چشم زخم در معارف دینی اصل دارد، اما نه به این شکلی که هر اتفاق بدی را به آن نسبت بدهیم. اگر ذهن شما دائم درگیر این باشد که آن‌ها بدخواه‌اند و چشم می‌زنند، این خودش یک «اضطراب پنهان» ایجاد می‌کند که روی روحیه، تصمیم‌ها و حتی اتفاقات زندگی اثر می‌گذارد. پس باید تعادل داشته باشید؛ نه انکار، نه وسواس. حالا برویم سراغ راهکارها : اولین کار این است که «نمایش زندگی‌تان را کم کنید». یعنی چه؟ یعنی لازم نیست همه جزئیات زندگی، خریدها، پیشرفت‌ها و برنامه‌ها در معرض دید آن‌ها باشد. هرچه اطلاعات کمتر باشد، زمینه حسادت کمتر می‌شود. این یک اصل بسیار مهم در مدیریت روابط است. دوم اینکه رابطه را «محترمانه اما محدود» نگه دارید. نه قطع کامل، نه صمیمیت بی‌مرز. رفت‌وآمد، صحبت و ارتباط باید کنترل‌شده باشد. هرچه فاصله سالم بیشتر شود، تأثیرگذاری رفتارهای آن‌ها کمتر می‌شود. سوم، به رفتارهای تقلیدی آن‌ها واکنش نشان ندهید. اگر شما ناراحت شوید، نشان می‌دهد که آن‌ها موفق شده‌اند ذهن شما را درگیر کنند. در حالی که بهترین پاسخ به این رفتارها، «بی‌اهمیت نشان دادن» است. وقتی ببینند شما اصلاً حساس نیستید، کم‌کم این رفتار فروکش می‌کند. چهارم، روی زندگی خودتان تمرکز کنید، نه روی آن‌ها. هرچه تمرکز شما از بیرون به داخل زندگی‌تان برگردد، آرامش‌تان بیشتر می‌شود. شما قرار نیست با آن‌ها رقابت کنید، شما باید زندگی خودتان را بسازید. پنجم، از نظر معنوی خودتان را تقویت کنید، اما بدون افراط. خواندن آیات، ذکر، صدقه دادن، این‌ها هم آرامش می‌دهد هم احساس امنیت. اما نه با ترس و اضطراب، بلکه با توکل. نکته بسیار مهم دیگر این است که همسرتان را درگیر این موضوع نکنید به‌صورت مداوم. اگر مدام از خانواده‌اش شکایت کنید، یا ذهن او را نسبت به آن‌ها پر کنید، به‌مرور یا خسته می‌شود یا در موضع دفاع قرار می‌گیرد. اگر لازم بود، فقط در حد لازم و آرام صحبت کنید، نه بیشتر. در نهایت باید بدانید که شما نمی‌توانید حسادت آن‌ها را از بین ببرید، اما می‌توانید «تأثیر آن را بر زندگی خودتان» به حداقل برسانید. زن عاقل کسی است که انرژی‌اش را صرف اصلاح چیزی می‌کند که در اختیار اوست، نه چیزی که خارج از اختیار اوست. پس مسیر درست این است که: کمتر دیده شوید، کمتر درگیر شوید، واکنش نشان ندهید، رابطه را محدود کنید، ذهن‌تان را آزاد کنید و روی زندگی خودتان تمرکز کنید. این کار شاید ساده به نظر برسد، اما اگر دقیق اجرا شود، آرامش بزرگی به زندگی شما برمی‌گرداند. 🌿 #رضیه_سادات 🇮🇷@delbarkade