قبح جنایت، قبح خون‌ریزی، قبح شکستن حرمت جان انسان که زمانی به ما یاد دادند برابر جان تمام جهانیانه، قبح مرگِ بی‌گناه برای ما شکسته شده. خشم شعله‌ور حق، دامن‌گیر دستان آلوده به خون خواهد شد. هیچ ستمی در محکمه‌ی ابدی الهی، بی‌پاسخ نمی‌ماند. پس لعنت لایتناهی بر آنانی که با ریختن خون بی‌گناهان، گور خویش را به دست خود و با سنگ‌های قساوت کندند.

[ زمانی بود که کبودی روی تن انسان اهمیت داشت، و حالا تاریخ بازهم تعداد قربانیانش را رُند می‌کند. ]

Hail to Our Lady, The Lady of Heaven.

شیطان قشنگ داره نقشه‌هاشو پیش می‌بره ما هیچی

بله، من خودم‌ به مهلا گفتم هنوز به اضطرار نرسیدیم. اما این بدین معناست که ما در ناامیدی غوطه‌ور شیم، یا تلنگری‌ست برای قدم برداشتن؟ سخت‌ترین امتحان آخرالزمان، ناامیدی‌ست. این از روز خلقت بوده، حارث بارها سعی کرد حوّا رو ناامید کنه. آدم‌رو غمگین کنه. ابليس به حوّای مقدس گفت: خدای شما را آفریده برای اندوه، برای دل‌شکستگی‌های بی‌پایان. می‌بینی؟ اسرافیل همیشه در حال کوک کردن ساز و نواختن آهنگ اندوه است برای آدم. به مادرمون حوّا گفت: زمین جایی است که ساخته شده برای زندگی سخت و میرا، برای خون‌ریزی و تبهکاری. جایی است که تمامی فرشتگان و اجنه موحد و کافر از آن بیم‌ناک‌اند. جایی است که ماران زهرآگین و حیوانات وحشی در آن فراوان است. کوه‌هایش آتش‌فشان، رودخانه‌هایش طغیان‌گر؛ جایی است که به بادهای گرم و سرد می‌وزد. جایی است که خشکسالی و بی‌آذوقگی دمار از روزگار تو و آدم در می‌آورد. تمام مدت سعی کرد به اون‌دو نور خداوند، تلقین کنه که خدا شما رو دوست نداشت. که اگر داشت، شما رو در زمین وحشتناک نمی‌آفرید و خاک‌تون رو با غم نمی‌سرشت. تمام مدت سعی کرد لطف و عشق خدا نسبت به آدم و حوّا و اولادش رو انکار کنه. این حیله‌ی همیشگی ابلیسه، ای‌کاش فراموش نکنیم. ای‌کاش اشک‌های مادرمون حوّا رو برای هدایت ما به یاد بیاریم و درس بگیریم. ای‌کاش فراموش نکنیم مکر همیشگی حارث رو.

ما بازهم باید بخونیم انهم یرونه بعیدا ونراه قریبا، آن‌ها او را دور می‌بینند و ما نزدیک می‌بینیم. چرا که بزرگترین گشایش‌ها و باشکوه‌ترین طلوع‌های خورشید، در اعماق تاریکی اتفاق افتادن. باید به یاد بیاریم بنی‌اسرائیل و آن وعده‌داده شده‌ی مقدس‌شون، حضرت موسی‌ علیه‌السلام. باید درس بگیریم از امت عیسی و موسی که سلام خدا بر هر دوی آنان باد. درس بگیریم از بنی‌اسرائیل و هوشیار باشیم که اشتباهات اون‌هارو تکرار نکنیم. هوشیار باشیم که از "ما آنان را از باقی جهانیان برتری دادیم" به "ما آنان را به سبب نافرمانی تا ابد لعنت کردیم" تبدیل نشیم.

آدم هرچه بیشتر به مادرم می‌نگریست، مفتون‌تر می‌شد. حوّا گویی با هر جنبشی کمندی بر دل آدم می‌انداخت. دلش را می‌ربود. او ظریف و صمیمی و دوست‌داشتنی بود. آدم می‌خواست به پایش بیفتد. می‌خواست برایش آوازی پُر سوز و گداز سر دهد از عشق. حوّا از پاره‌ای خصایص خدای که در آدم کمتر چکیده شده بود، بهره‌ی بیشتری گرفته بود. همانند خدای دل می‌ربود. همانند خدای، دل آرام را می‌شوراند و همانند خدای دل پر آشوب را به قرار می‌انداخت. همانند خدای دام می‌گسترد. همانند خدای لطیف بود، ظریف بود، جميل بود، همانند خدای صفت معشوقی داشت. همانند خدای از نجوای عاشقانه لذت می‌برد. همانند خدای شایسته‌ی غیرت‌مندی بود. همانند خدای دل آدم را به دل‌دادگی می‌کشاند. ناز خوب‌رویی سر می‌داد. همانند خدای.. آدم هربار که به او می‌نگریست، از غصه خالی می‌شد. دوست داشت گردش بچرخد. چه زیبا و دوست‌داشتنی و دل‌ربا بود این موجود.. | آدم و حوّا

به باد رقصان بین شاخه‌های درخت بید خیره شدم. به تیرگی شب. به تنهایی روح. زیر لب زمزمه کردم: «حالا می‌فهمم ژان‌دارک چه حسی داشت.»

★🦌 گلشید 🇬🇪 (گوزن - گرجستان) @edrakxa