عطری که از وقتی اسمشو شنیدم و داستانشو فهمیدم منو دائم یاد گلشید میندازه و هنوز معرفیش نکردم، Angels' Share هست 💭 توی انبارهای بزرگ و چوبی که بشکه‌های کنیاک کهنه میشن، یه مقدار از مایعش در حین کهنه شدن از خلل و فرج چوب تبخیر میشه و به هوا میره. به این بخار شدنِ تدریجی که انگار روح و عطر شراب رو به آسمون هدیه میده، می‌گن «سهم فرشته‌ها».

دوستانی که از قبولی در تیزهوشان شاد هستن رو می‌بینم و احساس گریگور پیر رو می‌کنم، زمانی که داشت سرخوشی زودگذر توماس رو تماشا می‌کرد درحالی که می‌دونست چه رستاخیزی در انتظار دنیاست. پیرمرد شنل‌پوش عصا به دست و زخم‌خورده، گوشه‌ای نشسته درحال تماشای جست‌وخیز پسرک تازه‌نفس. ببخشید. من یک‌مقدار ناامیدم.

به‌نظرم لازم بود این‌رو بگم و بهتون اعتماد کنم. می‌دونم این خصلت مجازی‌ئه که همیشه مورد نقد و بررسی قرار بگیرم، اما به‌هرحال خواستم بگم من هرگز با پسری در رابطه نبودم. چیز خاصی بین من و شخص فلانی نیست. نبوده. نخواهد بود. من تکلیفم رو مشخص کردم و خداوند رو شاهد می‌گیرم که در این چند مدت، چیزی جز رفتار و گفتار عادی و خانوادگی از طرف من نبوده. این زمان رو صرف چشیدن حیات و خودشناسی کنید، برید و برگردید و بفهمید دنیا، این دنیای وسیع و در عین حال ناچیز و کوچک، فراتر از مرزهای فانی و مجازی‌ئه. و لطفاً، زین‌پس راجع‌به تفکرات درست و غلط خودتون نسبت به من و فلانی شایعه‌پراکنی نکنید. فراموشش کنید مثل یک مه صبح‌گاهی. چیزی نبوده، چیزی نیست، چیزی هم نخواهد بود. باشد که رستگار شویم.

حیرتِ ملکوت، صبحِ کرب‌وبلا، جلوه کرده حسن در سیدالشهداء.

به ماه خیره‌ام. در تنهایی شیداکننده‌ی مکان، زمان و تجسم‌های اشتباه. رود اشک‌هام باعث می‌شه ستاره‌ها مات بشن. یادم میاد که حوّا زیاد می‌گریسته. صدای رودخانه‌ی کنار خونه‌‌ی مادربزرگ میاد. در تنهایی شیداکننده‌ی مکان، زمان و تجسم‌های اشتباه. زیر لب زمزمه می‌کنم سلام بر اولْ نورِ خلقت. به ماه خیره‌ام، به ماه خیره‌ام و این آرومم می‌کنه. چون می‌دونم این همون سیار‌‌ه‌ای‌ست که شب‌های درازی اون برگزیده، اون پارسا، اون نور، اون معشوق و عاشق خداوند بهش خیره شده و گریسته. به ماه خیره‌ام و می‌گریَم. من به همون ماهی خیره‌ام که عزیزترینم، رسول‌ِ‌خدا، محمد مصطفی شب‌ها بهش خیره می‌شد. به ماه خیره‌ام چون می‌دونم تو هم زمانی بهش خیره بودی، ای سرور جهانیان.

به ماه خیره‌ام چون عزیزترینم، یقین دارم زمانی به همین ماه خیره شدی و گریستی. چون یقین دارم اشک‌هام رو می‌بینی. به ماه خیره‌ام و دعا می‌کنم به من خیره باشی.

زمزمه کردم. السلام علیک یا مَن نورُه سابقُ النور، ای قدیم بلامبدا، ای شاهد ازل. تو آن نوری که پیش از آدم، پیش از قلم، در سایه‌ی عرش، ذکر قدیم بودی. ای‌که قلم نور به نام تو رقم خورد، ای خاتم انبیا، ای محبوب خدا. ای‌که امانت لولاک بر دوش هستی نهاده شد و افلاک، گِرد تو طواف کردند. درود بر تو، ای سرِّ مکشوف، ای راز منشور، ای‌که خداوند بر تو درود میفرستد و ملائک، صفردِ برابر قداست تو. زمزمه کردم و خیالم بهم گفت صدام پیچیده شده در زمزمه‌ی باقی عالمین.