خستگی در کن؛ تو امروزم گذروندی.

_دلم برات تنگ شده بود... لبخندی زد و دست‌هایش را دور شانه‌اش حلقه کرد و محکم‌تر در آغوشش کشید. +منکه جایی نرفته بودم بغض دوباره میهمان گلویش شده بود قطره اشک سمجی را از پشت پلک‌هایش پس زد و سپس با صدای لرزانی پاسخ داد: _درسته..نرفته بودی...خیال که جایی نمی‌ره

دیگه دارم به از دست دادن عادت می‌کنم امشبم روش

i lost myself again but i remember you..

_تو این لحظه دلت واسه کی تنگ شده و دوست داری پیش کی باشه الان؟؟ +این آدم می‌دونی خیال واقعا جوابگو نیست:)

[آخرین لحظه‌ی بودن؛ زیر بارِ غمِ تو.. مرد.]

میدونی که از هم چیزی نمی‌دونیم و این خواسته خودت بود.. من هم لبخند میزنم و میگم "تو هیچی از من نمیدونی" اما؛ این کنایه کوچک و بی نقص ب اندازه آتیش گرفتن بال پروانه سریع و دردناک تموم می‌شه. چون تو انقدر می‌‌دونی که من بدون تو حتآ نمیتونم لبخند بزنم...

چون تو انقدر می‌دونی که..