از سجده و سجاده ی او ترسیدند در قامت او نور خدا را دیدند وقتی که سحر حی علی العشق شنید محراب و علی هردو به خون غلطیدند ‌

شکاف سر بهانه بود...

کفن کنید مرا رو به قبله‌ی حرمش نجف چه جای قشنگی برای تدفین است.

مُرغ از قفس پرید ندا داد جبرئیل اینک شما و وحشتِ دنیای بی علی

بیچارگانِ نقشِ زمین را خبر دهید: اینجا کسی به غیر علی چاره‌ساز نیست بر آستانِ عرشی‌ِ آن شاهِ لافتیٰ کو آن‌ کسی که دست نیازش دراز نیست؟ ‌

ای صاحب ذوالفقار! مددی ‌

وَ دنیا خاک‌ بر سر شد. از وقتی که دیگر نفس‌‌‌های علی‌ قطع شد. از وقتی که حسین(ع) با چشم‌هایِ اشک‌بار گل پر پر شده‌اش را به آغوش کشید. «فَوَضَعَ خَدَّهُ عَلی خَدِّهِ» صورت بر چهره خون‌آلودش گذاشت و گفت: «علَیَ الدُّنیا بَعْدَکَ الْعَفا» بعد از تو، خاک بر سر این دنیا.🥀 ‌

بر قله علم میزنیم🇮🇷 ‌

ابن ملجم به خیالش که مرا کشت ولی، قاتل اصلی من میخِ در و مسمار است..

می‌رسد آوای تیغی پشت مسجدهای شهر؛ قاتل مولایمان شمشیر صیغل می‌دهد ¹¹⁰..