ساترن اون خستگی ای که احساس میکنی جسمی نیست ، بلکه روحته که نیاز به استراحت داره .

آقا این روح مارو بخوابونید یکم.

ولی جدی، چندروزیه طی یه حرکتی که یهویی بهم الهام شد و استارتش زدم، احساس می‌کنم بدون واسطه وصلِ به روحمه و روحیهٔ حتی اگه نه کل روز، چندساعت از روزمو خوب میکنه و بعد باید دوباره شارژش کنم واسه ساعات بعدی روز. نمیگم چه حرکتی چون فعععک نکنم خیلی برای این رنج سنی محبوب باشه.

میترسوم ریکتی مثل ریکت آبجیم ببینم و دیگه به شمام دراین مورد اهمیت ندم و بگم to hell.

باگ تک سینو برگردون ایتا، اینجا فضاش حرف زدنِ «من با من»عه دراصل، حالا دونفر دیگم درجریان داستانا قرار میگرفتن نهایتاً بدون اینکه بفهمم.

POV: وقتی اون حسه قویه و می‌فهمم با منی، جوابتم دارم، ولی به خودم که نگفتی منم منطقی احتمالِ سوءتفاهم میزارم و ایدهٔ حالا مگه اصلا چقدر مهمه. اما اورتینک همش اونو تکرار میکنه و حسِ ناکامیِ «آخ کاش میگفتم و حالیش میکردم» .

ای آن‌که طبیب دردهای مائی این درد ز حد رفت چه می‌فرمائی؟ #مولانا

—

ظهرت بخیر عزیزم.

۱/ آدما به هزاران دلیل دوست دارن راجب خودشون حرف بزنن. بعضی‌ها حرف می‌زنن چون می‌خوان درست شناخته بشن. بعضی‌ها هم حرف می‌زنن چون اینطوری بهتر میتونن خودشونو بشناسن و بفهمن. گاهی اینکارو می‌کنن چون عاشق به اشتراک گذاشتن و ابراز کردن حس و حالشون با دیگرانن و بعضی‌ها هم، حرف می‌زنن چون این باعث میشه با اجتماع ارتباط بگیرن. و بعد از یک دنیا دلیلِ دیگه، آخرین و شاید منفی‌ترین دلیلش می‌تونه کمبودتوجه و جلب‌نظر باشه.