بدبختی و خوش بختی
بدبختی و خوشبختی یکدیگر (یا یک چیز) را میسازند،
دگرگونی آنها را نمیتوان پیشبینی کرد.
یک مرد خردمند در نزدیکی مرز زندگی میکرد.
اسبش بدون دلیل فرار کرد و به سرزمین بربرها رفت.
مردم همگی به او تسلیت گفتند.
پدرش گفت:
«چه کسی میداند که این رخداد برایت خوشبختی نخواهد آورد؟»
چند ماه بعد،
اسبش به همراه چند اسب بربر خوب بازگشت.
مردم همگی به او شادباش گفتند.
پدرش گفت:
«چه کسی میداند که این رخداد برایت بدبختی نخواهد آورد؟»
خانوادهاش اکنون اسبهای زیادی داشتند.
پسرش که علاقهمند به سوارکاری بود،
از اسب افتاد و پایش شکست.
مردم همگی به او تسلیت گفتند.
پدرش گفت:
«چه کسی میداند که این رخداد برایت خوشبختی نخواهد آورد؟»
یک سال بعد،
بربرها به مرز حمله کردند،
مردان جوان کمانها را کشیدند و به جنگ رفتند،
از هر ده نفر، نه نفر از مردمان در مرز کشته شدند،
اما پسر به دلیل پای شکستهاش نجات یافت.
پدر و پسر هر دو نجات یافتند.
[پدرش گفت:
«چه کسی میداند که این رخداد برایت بدبختی نخواهد آورد؟»]
هوآینان زی (淮南子)، دو سده پیش از میلاد، برگردان از متن چینی و انگلیسی از اینجا: https://en.wikipedia.org/wiki/The_old_man_lost_his_horse
#بدبختی
#خوشبختی
https://eitaa.com/hamim1377