من از این جمله‌‌های‌ِکلیشه‌ای که همه‌جا می‌گن خوشم نمی‌آد ولی این یکی که می‌گه "سید نیسم ولی وسط‌ِروضه دلم خواست بگم مادر" قلبم و تکون می‌ده (:

-

هنگ‌درام عزیزم (:

خدایا این سردرگمی و ازم بگیر

-

وقتی روضه‌های‌ِفاطمه را کنارِهم می‌گذارم تصویری که کامل می‌شود به من می‌گوید : "علی تمام‌ِقوت و قوَّتش ، تمام‌ِامیدش ، تمام‌ِدنیایش حرف زدن با فاطمه بوده .. " چه وقتی که تضرّع‌بار کنارِبسترش می‌گوید کلمینی أنا علی ! و چه آنگاه که اندوه‌ناک بالای‌ِمزارش می‌گوید مرا چه شده که دوست را سلام می‌کنم و او جوابم را نمی‌دهد ؟ انگار حرف زدن‌ِفاطمه برای‌ِعلی اَهَم بوده .. گویی علی هربار که به خانه می‌رفته به شوق‌ِسخن‌گفتن با فاطمه قدم بر می‌داشته گویی علی نیروی‌ِعدلش را از کلام و نوای‌‌ِاو می‌گرفته من از همه‌یِ‌این روضه ها و روایات می‌فهمم چرا علی بعد از فاطمه با چاه سخن گفت (:

فاطمه که بروَد علی سخن با که کُند ؟ با چاه ؟ چه جواب‌ِغم‌اَندودی ..

دوباره ساعت ۵ شد و هنو هیچ غلطی نکردم ایشالا از فردا 🤙🏽

دل‌ِپر درد و دنیای‌ِنامرد و من از همه طَرد و بی‌کس یارم (:

-

-کلاس‌عربی-

إلی‌الله ، سفره الی‌الله حسینا ، بدمنه حسینا (: