چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری -سایه

نخفته‌ایم که شب بگذرد، سحر بزند که آفتاب چو ققنوس، بال و پر بزند نخفته‌ایم که تا صبح شاعرانه‌ی ما ز ره رسیده و همراه عشق، در بزند نسیم، بوی تو را می‌برد به همره خود که با غرور، به گل‌های باغ سر بزند شب‌ از تب تو و من‌ سوخت، وصل‌مان آبی مگر بر آتش تن‌های شعله‌ور بزند تمام روز که دور از توام چه خواهم کرد هوای بستر و بالینم ار، به سر بزند ؟ چو در کنار منی کفر نعمت است ای دوست! دو دیده‌ام مژه بر هم، دمی اگر بزند غزل برای لبت عاشقانه‌تر گفتم که بوسه بر دهنم عاشقانه‌تر بزند #حسین_منزوی

لیوان صبر من اگر از درد پر شده است این‌بار کارِ نیکِ تو از پُر نکردن است... #متین_خاکسار

هستم هنوز دل نگران ندیدنت! صبری زیاد دارم و عمری زیاد، نه... #محمد_مصطفی_احمدی

ی تو آن ناب ترین رایحه‌ی شعر بهار تو مگر جام شرابی که چنین گیرایی؟ من به اندازه‌ی زیبایی تو تنهایم تو به اندازه‌ی تنهایی من زیبایی • نادر صهبا

نه دامیست نه زنجیر ؛ همه بسته چراییم ؟

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

ترسیده‌ای؟ از که؟ از جهان؟ من جهانت. از گرسنگی؟ من گندمت. از بیابان؟ من بارانت. از زمان؟ من کودکیت. از سرنوشت؟ من‌ هم از سرنوشت می‌ترسم.

توی قرآن خوانده ام، یعقوب یادم داده است دلبرت وقتی کنارت نیست، کوری بهتر است