رمان ( #توپوگلوله) پارت#شانزدهم الکس سری تکان داد. از حضور تانیا در خانه اش به شدت ترسیده بود اما ترس اصلی اش از کاری که احتمال داشت تانیا انجام دهد بود. چشم هایش از ترس دو دو میزد. عرق سردی بر روی کمرش نشسته بود. مدام در ذهن خود تکرار میکرد"تانیا با من اینکار رو نمیکنه!" اما خودش هم میدانست که از تانیا هیچ چیزی بعید نبود. به تانیا نگاه میکرد. تانیا کمی به جلو متمایل شد: - اولین شرط کار برای من چی بود؟ الکس آب دهانش را قورت داد. برای مسلط شدن به خودش کافی نبود، اما میتوانست پاسخ تانیا را بدهد: - خانوادت نباید بدونن کجایی! تانیا لبخند کجی زد. سری تکان داد و گفت: - و اگر خبری از من به گوش اونا برسه چیکار میکنم؟ الکس می دانست نتیجه کارش چه میشود. روی دو زانویش افتاد و با التماس گفت: - چاره دیگه ای نداشتم! تانیا اما بی تفاوت به وضعیت الکس فریاد زد : - گفتم چیکارت میکنم؟ الکس با استرس توام با ترس گفت: - زنده ام نمیذاری! تانیا لبخندی زد و سری تکان داد: - به هر حال من میخواستم برم ایران... به پشتی صندلی تکیه داد. با غرور گفت: - به هر حال من وارث امپراطوری قائم مقامی هام ولی تو... از جایش بلند شد و جلوی الکس ایستاد. الکس توان انجام کاری را نداشت. میدانست هر مقاومتی که بکند باز هم حریف تانیا نمیشود، به هر حال او تانیا بود! تانیا لبخند کجی زد و ادامه داد :- تو به من خیانت کردی! چاقو را از جیبش در آورد و ضامنش را کشید. الکس قدرت تکلمش را از دست داده بوده. نمیتوانست حرفی بزند. تانیا پشت الکس ایستاد: _ من کلی کار دارم تو ایران! یک عالمه کار انجام نشده! ولی تو هیچ جایی توی این آینده نداری! گلویش را برید. الکس دستش را روی گلویش گذاشت تا جلوی خون ریزی را بگیرد. اما نمی توانست این کار را بکند. با التماس به تانیا نگاه کرد. تانیا اما بیتفاوت بالای سرش ایستاد و نگاهش کرد. آنقدر منتظر ماند تا دیگر خونی در رگهایش نمانده بود. پوزخندی زد. کنار جسم بی روح الکس نشست. چاقو را با لباسش تمیز کرد و گفت: _جنگ خیلی نزدیکه دشمنات را نزدیک خودت نگهدار اگه نشد بکششون اما خیانت کارا رو بی هیچ تعللی بکش! صدای دستی را شنید. گویی شخصی او را تشویق میکند. مطمئن بود که درب را بسته. دستش بر روی اسلحه ای که روی کمرش بسته بود رفت. سرش را بالا آورد و دختری لاغر با موهای فر را دید. نیشخندی زد و گفت: - نونا؟ نونا با چهرهای عاری از احساس گفت: - پیامت رو که گرفتم، فکر نمیکردم که قراره با چنین صحنه ای روبه رو بشم. ولی به هر حال نمایش خوبی بود. تانیا چاقو را بست و در جیبش نهاد. چهره او نیز عاری از احساسات بود: -میخوام برگردم ایران. نونا پوزخندی زد: -پس طوفان زودتر از اون چیزی که فکر میکردیم قراره سر برسه. تانیا سری تکان داد. به جنازه غرق در خون الکس اشاره کرد و گفت: -هیچ ردی ازش نمونه! نونا با همان حالت گفت: - من کارم رو خوب بلندم. تانیا از خانه خارج شد و نونا را با جنازه الکس تنها گذاشت. نونا اما بالای سر جنازه الکس ایستاده بود و به این می اندیشید که روزی نیز تانیا این بلا را سر او میآورد. تنها یک لغزش لازم بود تا در صفحه شطرنج تانیا تبدیل به مهره سوخته شوی. *** - بعد از پونزده سال داری میری ایران! تانیا لبخند مصنوعی زد: - من حتی یک سال هم اونجا نبودم! به هواپیمای خصوصی هولدینگ نگاه کرد. نام قائم مقامی بر روی بدنه هواپیما نقش بسته بود. ایرلاین قائم مقامی در رقابت تنگاتنگی با ایرلاین قطر بود. شرکت اصلی هواپیمایی، از تولید هواپیماها تا مراکز فروش بلیط و دفاتر تورها همهشان در ایران بود و صدها نفر در بخش های مختلف این ایرلاین مشغول به کار بودند. امیر کنارش ایستاده بود و او را همراهی میکرد. زیاد طول نکشید که وارد هواپیما شدند. داخل هواپیما شبیه به هتل های لوکس بود. در کل آن سالن فقط چهار صندلی بود که دو به دو روبه روی هم بودند؛ قرار داشت. پوشش صندلی ها کرم رنگ بود و با رنگ سفید شیری که طراحی داخلی هواپیما داشت؛ هارمونی زیبایی را ایجاد کرده بود. همراه امیر روبه روی هم در کنار پنجره نشستند. هواپیما تیکاف کرد. در حالی که از پنجره بیرون را نگاه میکرد، گفت: - همه میدونن ما پولداریم! یکی از پولدارترین خانواده های جهان! اما هیچکس نمیدونه ما چقدر پول داریم! هیچکس نمیدونه ما پول رو از کجا آوردیم! امیر نگاهش کرد، لبخند مرموزی زد: - ما تاجریم پولمون رو از تجارت در میآریم. تانیا هنوزهم بیرون را نگاه می کرد: -آره تاجریم! سنگینی نگاه امیر را روی خودش احساس کرد. ادامه داد: - بزرگترین تاجرهای دنیا! برگشت و امیر را نگاه کرد: - اگه توی سایه بودیم کارامون خیلی بهتر پیش میرفت. امیر بدون اینکه تغییری در حالتش دهد؛ گفت: - کدوم کارها؟ تانیا لبخند کجی زد و چیزی نگفت. چند ثانیه ای سکوت کردند. تانیا نگاهی به موهای بلند امیر که کمی کوتاه تر از شانه هایش بود؛ کرد. @iam_hellboy

من اگه شک کردنام به واقعیت تبدیل نمیشد,هیچ وقت ادم شکاکی نمیشدم.. #مود #هلبوی @iam_hellboy

ولی این حق بود.. @iam_hellboy

چطوری به #انگلیسی بگیم؟ @iam_hellboy

یه روانشناسی بود .. حرف خیلی قشنگی میزد میگفت:رفتار ادمها انعکاس رنج هایی هست که کشیدن..:) @iam_hellboy

چطوری به #انگلیسی بگیم @iam_hellboy

رمان ( #توپوگلوله) پارت#هفدهم . امیر نگاهش به بیرون از هواپیما بود اما سنگینی نگاه تانیا را احساس میکرد. تانیا نفس عمیقی کشید: - میدونی که برگشتن من چه عواقبی داره دیگه؟ میر پوزخندی زد: - چه عواقبی؟ تانیا نگاهش را به بیرون دوخت. امیر خوب میدانست که تانیا در چه مورد صحبت میکند اما میخواست از زبان خودش بشنود. تانیا نفس عمیقی کشید: - برگشتن من به معنی واقعی کلمه باعث جنگ میشه! امیر ابرویی بالا انداخت: - منظورت چیه؟ تانیا دستی به روی صورتش کشید. آنقدر در دانشگاه درس خوانده بود تا بداند انتقال قدرت یک شرکت به شخص دیگر، چه عواقبی دارد. به امیر نگاه کرد: - همینمون مونده که چند نفر تو تهران با اسلحه بیوفتن دنبالمون! امیر پوزخندی زد. امکان نداشت کسی جرئت کند با اسلحه به آنها حمله کند تا قدرت را از دستشان بگیرد. هادود قبلی از این اطمینان حاصل پیدا کرده بود. حمله مسلحانه آن هم در تهران، امر بعیدی بود که احتمالش نزدیک به صفر بود. هادود قبلی هرچند مستبد بود، اما این استبدادش جلوی هرگونه تهدید را میگرفت. به تانیا نگاه کرد. با اطمینان گفت: - خیالت راحت نمیافته! هیچکس همچین جرئتی نداره! تانیا هم پوزخند زد: - اینکه این اتفاق تا الان نیوفتاده به این معنی نیست که قراره نیست از این به بعد هم بیوفته! به پشتی صندلی تکیه داد. برعکس امیر او اصلا خوشبین نبود. احتمال چنین اتفاقی آن هم در زمان انتقال قدرت بسیار زیاد بود. ضعف استحکامات و محافظت ها در چند روز اول انتقال قدرت، امری اجتناب ناپذیر بود و تانیا سعی داشت این را به امیر هشدار دهد. امیر اما نمیخواست که کسی به او بگوید که در کارش چه باید بکند. او سالها بود که کارش را به نحو احسن انجام میداد و هیچکس هم برایش تعیین تکلیف نمیکرد. سری تکان داد و بحث را عوض کرد: - چرا موهات نصف صورتت رو پوشونده؟ تانیا نگاهش کرد. نیمه چپ صورتش را با موهایش پوشانده بود. چند ثانیه خیره ماند و سپس رویش را برگرداند. امیر سوالی را که این دو روز ذهنش را مشغول کرده بود؛ پرسید: - چرا عملش نمیکنی؟ االن قرن بیستویکه! توی پیشرفته ترین کشور جهان زندگی میکنی! چرا سوختگی که نصف صورت رو پوشونده رو پاک نمیکنی؟ تانیا به امیر نگاه کرد. اصال دوست نداشت در این مورد صحبت کند. با جدیت تمام گفت: - این یادگاری اون شبه! تا آخر عمرم باید یادم بمونه خانوادم باهام چیکار کردن! امیر هم میخواست دلیل اینکارش را، هرطور که شده بفهمد. با جدیت پرسید: - پس چرا با موهات میپوشونی؟ تانیا پوزخندی زد. از پنجره بیرون را نگاه کرد و گفت: - لازم نیست دیگران این رو بدونن! امیر سری تکان داد و دیگر حرفی نزدند. تمام راه تانیا به افرادی که در تهران قرار بود به آنها برخورد فکر میکرد. عمویش که حال عنوان هادود را داشت. شاید به نسبت به برادرش از استبداد کمتری برخوردار بود اما باز هم او هادود بود و هادود یعنی استبداد. خوب میدانست که اگر رسومات خانوادگی مجبورشان نمیکرد، هیچگاه تانیا را به ایران باز نمیگرداندند. اینکه پدرش در وصیتنامه به او اشاره کرده بود از همه چیز برایش عجیب تر بود. پدری که پانزده سال او را ندیده بود و دیدن او را ممنوع کرده بود. پدری که دختر ده سال خود را رها کرد. انجام چنین کاری از سمت او توجیه ی نداشت. نفرتش از مادرش، جنس دیگری داشت. رها شدن از سمت مادر دردش بیشتر بود. کسی او را رها کرده بود که تانیا حتی گمان نمیبرد که حتی یک روز او را نبیند. مادرش دختر بچه ده ساله ای را رها کرد که ادعا میکرد او را بیشتر از همه دوست دارد. مدتها بود که آن حس ناراحتی جای خودش را به نفرت داده بود. پدر و مادری که قرار بود از او دربرابر همه چیز محافظت کنند، او را رها کرده بودند و وای از این حس رها شدگی. کابوسه ای هر شبش این رهاشدگی را فریاد میزدند. این حس در روحش نهادینه شده بود. اما او دیگر آن دختر بچه ده ساله نبود. پانزده سال زمان داشت تا فکر کند که چه بلایی بر سر خانوادهاش بیاورد. حلقه هوشمندش تکانی خورد.. هدست پروتزیاش را فعال کرد و صدای نونا درگوشش پخش شد:کار تمومه.. هیچ ردی ازت نموند..! تانیا لبخندی زد. مسیر رسیدن تا تهران آنقدرها هم طولانی نبود. با وجود هواپیماهای سرعتی که در اختیارشان بود مسیر کالیفرنیا تا تهران در پنچ ساعت پیموده میشد. به مرز ایران رسیدند. تانیا نگاهی به بیرون انداخت. به هیچ وجه برایش حس خانه را نداشت. او اصلا مفهوم خانه را نمیدانست. او یتیمی بود که نام یکی از بزرگترین خاندان های جهان را به دوش میکشید.وقتی به تهران رسیدند حتی زیبایی ترکیب برج های سر به فلک کشیده در سمتی از شهر و خانه های ویلایی با معماری سنتی هم نتوانست او را به وجد آورد. نگاهی به امیر انداخت. محو منظره بود.برج های بلند و سر به فلک کشیده پایتخت که بعضا به بلندای برج میلاد بودند. بزرگراه های طبقاتی که از میان برج ها رد میشدند. @iam_hellboy

اگه یک روز خواستی گریه کنی ؛ منو صدا بزن . قول نمیدم که بخندونمت ولی میتونم باهات گریه کنم. اگه یک روز خواستی فرار کنی ؛ واسه اینکه منو صدا بزنی اصلا درنگ نکن . قول نمیدم که ازت بخوام بمونی ، ولی میتونیم باهم فرار کنیم . اگه یه روز نمی خواستی با کسی حرف بزنی ، منو صدا بزن تا باهم سکوت کنیم . اما اگه یک روز منو صدا زدی و جوابی نشنیدی ، تو بدو بیا سمتم چون اینبار قطعا من به تو نیاز دارم.

جیخ سه تا بدید ما بشیم ¹²⁰ تاااااا🙂 #فور

#فان #عید برنامتون برای ۰۱/۰۱/۰۱ چیه؟!🙂😂 ‌ ──• · · · ⌞♥️⌝ · · · •── ┌ ⌁ #FUn └⇝ @harfham_chanel_sly⏎

بچه برو بخواب دیگه

زرت و پرت نکن خودت چرا بیداری..