قهوهای، رنگِ خاکِ من، خاکِ شبِ من، راهی که به درون میگشاید. نه روشن است و نه خاموش، بلکه میانِ هر لحظه، برگِ بارانِ پنهانِ خاطرات مینشینَد.
زندگی بیبرکتِ بیچایِ ساده چگونه میسوزد؟ اما بخارِ ظریفش، همچنان در فضای اتاق میلغزد و با هر دم، به من میگوید که هنوز هم زندهام و هنوز هم میخواهم زنده بمانم.
فکر میکنی کی هستی؟ بنده آدمیزاد طفلکی غمزده کوچک هنرمند آشپزی هستم که موسیقی و تاریخ و کمی نژاد پرستی و هنر در رگ هاش جریان داره.
منه طفلکی و بیچاره تلاش میکنه برای زیستن انگار که یک ماهی تو کویره.