تنها چیزی که از من دلجویی می‌کرد امید نیستی پس از مرگ بود. فکر زندگیِ دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد. من هنوز به این دنیایی که در آن زندگی می‌کردم انس نگرفته بودم، دنیای دیگر به چه درد من می‌خورد؟ _صادق هدایت

‌دلم مسافرت میخواد. ازین مسافرتا که تو جاده چپ میکنی و میمیری.

هیچ‌چیز درباره من واضح نیست،من همیشه برای همه مبهم بودم؛ و البته بیشتر برای خودم.

با روانی که در حالِ فروپاشی بود،سعی کردم برات بهترین باشم.

نمیدانم گویا زندگی من و او درست شدنی نیست زیرا زخم هایی بر تن و قلب همدیگر زدیم که تا اخر عمر قراره کارمای همدیگرو پس بدیم...

چرا همیشه من آدم بده ماجرام؟