امید؟ بله؛ امید! به‌نظرت امید چیه؟
عامم. امید همون جوونه‌ی سبزیِ که با همه‌ی ناباوری، از دلِ ترك‌های سیمانیِ پیاده‌رو بیرون می‌زنه و به خورشید سلام می‌کنه. امید، اون لحظه‌ایه که بعد از ساعت‌ها تمرینِ طراحی، وقتی دستت خسته شده و می‌خوای مدادت رو زمین بذاری، یهو می‌بینی سایه‌روشنِ نقاشی‌ت همونی شده که تو ذهنت داشتی.
امید یعنی تو همین حالا هم که داری این کلمات رو می‌خونی، داری به فردای بهتری فکر می‌کنی. امید، نه یه مقصد دور و دراز، بلکه همین قدم‌های کوچیك و رنگارنگی‌ایِ که توی دفتر زندگی‌ات برمی‌داری.
امید، بودنِ خودِ توئه؛ با همه‌ی رویاها و نقشه‌های قشنگی که توی سر داری.
پس به سیاهی‌ها و تاریکی‌ها اجازه نده که نورِ امید رو از چشم‌هات بگیرن! 🌿
نگارین،
هەندێ کەس هەن، هەر جار ناویان دێتە سەر زمان، بێ ئەوەی خۆت بزانیت لێوەکانت خەندەیان بۆ دێت. تۆ بۆ من هەر واویت.
دڵت وەک قەندە؛ نە تەنها لەبەر ئەوەی شیرینیت، بەڵکو لەبەر ئەوەی هەر کەسێک لە تەنیشتت بێت، هەست بە گەرمی و میهرەبانیت دەکات.
هەندێ مرۆڤ هەن کە دوای جیا بوونەوە، کەم‌کەم لەبیر دەچن. بەڵام تۆ لەو کەسانە نیت. تۆ لە دڵی مرۆڤ جێگا دروست دەکەیت، بۆیە هەرگیز لەبیر ناچیت.
زۆر جار بیر لەوە دەکەم کە ئەگەر خۆشی شکڵی مرۆڤی هەبووایە، بێگومان وەک تۆ دەبوو؛ سادە، پاک، میهرەبان و شیرین.
هیوادارم ژیان هەمان میهرەبانییەی کە تۆ بە خەڵک دەبەخشیت، هەزار جار زیاتر بۆ خۆت بگەڕێنێتەوە. هەر خەندەیەکت بە دڵخۆشییەکی نوێ و هەر ئاواتێکت بە ڕاستی بگات.
ئەگەر ڕۆژێک دووریش بین، بزانە هەندێ ناو لە بیر ناچن. ناوی تۆ یەکێک لەوانەیە.
بارآن؛
باید بفهمد که همیشه قرار نیست لبخند عمیقی بر لب داشته باشد، شاد باشد و از زندگی‌اش لذت ببرد. باید درك کند که گاهی اوقات، غم هم به سراغش می‌آید.
باید برایش عادی باشد که آدم‌ها نادیده‌اش بگیرند، به او توهین کنند و یا حتی… تنهایش بگذارند!
باید با این مسئله کنار بیاید که خیلی‌ها در زندگی‌شان، آدم امنی ندارند.
اما… انگار نمی‌خواهد این واقعیت را باور کند! باور نمی‌کند و اجازه می‌دهد که هر روز بیشتر از دیروز، احساساتش پایمال شود.