🔹 آقای عراقچی! دیدار با ویتکاف هیچ توجیهی ندارد/ تنگه هرمز را طبق تفاهمنامه «باید» ببندید ▪️ برخی منابع خبری مدعی شده‌اند که آقای عراقچی و ویتکاف به زودی در سوئیس با یکدیگر دیدار کنند. البته این موضوع خوشبختانه تا این لحظه از سوی مقامات ایرانی تایید نشده است! خوشبختانه از این جهت که این دیدار هیچ توجیه و ضرورتی ندارد. ▪️ بند یکم تفاهمنامه اسلام‌آباد میان روسای جمهور آمریکا و ایران عملاً به طور کامل نقض شده است؛ بنا به متن منتشره، بند اوّل بر ضرورت خاتمه جنگ در تمام جبهه‌ها از جمله لبنان تاکید دارد. ضمن آنکه مقامات مذاکره‌کننده قبلاً قول داده‌اند که مراد از «تضمین حاکمیت و تمامیت ارضی لبنان» عقب‌نشینی اسرائیل از تمام نقاط اشغال‌شده در جنوب لبنان است. ▪️ این بند از تفاهمنامه رسماً و علناً با توحشات گسترده اسرائیلی‌ها در جنوب لبنان نقض شده است. ▪️ اما این همه‌ی ماجرا نیست؛ بر اساس بند 13 تفاهمنامه، اگر بندهای یکم و چهارم و پنجم و دهم و یازدهم تفاهمنامه عملیاتی نشود، هیچ اقدامی نباید صورت بگیرد. ▪️در واقع وقتی بند یک تفاهمنامه رسماً نقض شده، هرگونه ادامه گفتگو با مقامات آمریکایی، خطای بزرگ و مجوزی به آمریکا برای تداوم نقض تفاهمنامه محسوب می‌شود. ▪️شاید برخی مقامات دولتی یا مذاکره‌کننده غیردولتی چنین استدلال کنند که این گفتگوها برای پیگیری اجرای تفاهمنامه صورت می‌گیرد! این استدلال بسیار نارواست؛ اساساً مگر گفتگوهای تفاهمنامه در این 2 ماه صورت نگرفته است؟ مگر این تفاهمنامه محصول گفتگوها نیست؟ اگر گفتگوها نافع بود، باید حداقل همین تفاهمنامه اجرایی می‌شد. نه اینکه تفاهمنامه‌ را محصول گفتگو بخوانیم و سپس برای اصرار بر اجرای همین تفاهمنامه، خود را مقید به گفتگو کنیم! این دور کاملاً باطل است. تفاهمنامه، امضا شده و باید اجرا شود؛ نه آنکه برای اجرای بندهایی که قرار بوده همین اول کار رقم بخورد، تازه گفتگو شود! ▪️مقامات مذاکره‌کننده نه تنها باید هرگونه گفتگویی را تعلیق کنند، بلکه تا دیر نشده تنگه هرمز را نیز باید کامل ببندند. بر اساس بند 13 تفاهمنامه، باز بودن تنگه هرمز در شرایط فعلی کاملاً خطاست. ▪️در حالی که دشمن به تعهداتش عمل نکرده است، اگر فشار از روی دشمن با باز شدن تنگه هرمز تخلیه شود، یک اشتباه راهبردی غیرقابل جبران به وجود می‌آید. @TasnimNews

روایت نامه‌های محرمانه رهبر معظم انقلاب به تیم مذاکره‌کننده توسط حجت‌الاسلام نبویان در شبکه خبر @TasnimNews

🔻يا أهلَ لا إلهَ إلا الله، من در جنوب لبنان، در حالی که جنگنده‌ها و پهپادهای دشمن لحظه‌ای مجاهدان و مردم را رها نمی‌کنند، و در شرایطی که فاصله‌ای با پیوستن به امام خویش ندارم، بدون هیچ انگیزه سیاسی به شما می‌گویم: 🔴این تأخیر در واکنش، موجب از دست رفتن چیزهایی می‌شود که دیگر قابل بازگشت نیستند. من به تفاهم نقضِ غرض و سرنوشت آن کاری ندارم؛ سخن من چیز دیگری است. این روند، اصل نهضت را در لبنان از میان می‌برد. 🔴با پشت‌گرمی به امام شهیدم و قائد مقتدرم می‌گویم: اگر زمان از دست برود، زمین از دست خواهد رفت. 🔴ملت ایران، فریب دوگانه «معیشت یا جنگ» را نخورید. این یک جنگ وجودی است. تأخیر در رویارویی، ما را تنها ضعیف‌تر می‌کند. 🔴حزب‌الله مهم‌ترین رکن امنیت‌ساز ایران در منطقه است. در هر نبرد آینده، اگر حزب‌الله نباشد؛ اگر آن هزاران فدایی که در سخت‌ترین روزها برای ایران جان می‌دهند نباشند؛ اگر ارتش و نیروی هوایی دشمن در جبهه‌ای دیگر درگیر نشوند، مسیر بسیار دشوارتر خواهد شد. 🔴برخی با تأخیر در ضربه و واکنش، اثرگذاری آن را از بین می‌برند و سپس به همین کاهش اثرگذاری استناد می‌کنند تا اصل اقدام را زیر سؤال ببرند. 🔴فریب دوگانه دروغین آمریکا و رژیم صهیونیستی را نخورید. دشمن، زمان را سلاح خود کرده است؛ و هر روز تأخیر، هزینه‌ای سنگین‌تر بر ما تحمیل می‌کند. 🔻 @hossein_pak69

یک وقتی آیه ای در قرآن خدا بود که میگفت: العین بالعین. یک آیه ای هم بود میگفت: فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم. ظاهراً پشت قرآن هم چیز دیگری نوشته شده، که خبر نداریم.

نقد تاریخی‌گری از منظر حکمت متعالیه: تبیین الگوی «ثبات حقیقت و پویایی فهم» تاریخی‌گری (Historicism) یکی از مهم‌ترین جریان‌های فکری در فلسفه مدرن و معاصر است که بر تاریخی‌بودن فهم انسانی، زبان، فرهنگ و افق‌های معرفتی تأکید می‌کند. این جریان، به‌ویژه در آثار دیلتای، گادامر و هایدگر، واکنشی به عقل‌گراییِ انتزاعی، پوزیتیویسم و تلقیِ ایستا از معرفت بود و افقی تازه برای فهم علوم انسانی گشود. با این حال، برخی قرائت‌های افراطی از تاریخی‌گری، از «تاریخی‌بودن فهم» به «تاریخی‌بودن حقیقت» گذر می‌کنند و بدین‌سان در دام نسبی‌گرایی معرفت‌شناختی و انکار حقیقت فراتاریخی می‌افتند. نوشتار حاضر، با تکیه بر مبانی حکمت متعالیه ملاصدرا—به‌ویژه اصالت وجود، تشکیک وجود، حرکت جوهری و تجرد نفس—نشان می‌دهد که گرچه فهم انسان در تاریخ رخ می‌دهد، حقیقتْ تاریخی نیست؛ بلکه تاریخ ظرف ظهور و تکامل فهم است، نه منشأ وجودی حقیقت. همچنین با تحلیل تطبیقی آرای دیلتای، گادامر و هایدگر، و با طرح اشکال منطقیِ خودنقضیِ تاریخ‌باوری مطلق،استدلال می‌شود که الگوی صدرایی می‌تواند میان ثبات حقیقت و پویایی فهم جمع کند؛ بی‌آنکه به جزم‌گرایی یا نسبی‌گرایی فروغلتد. کانال مطالعات وجودی @e_study 🔅 #مطالعات_وجودی #نقد_تاریخی‌گری_از_منظر_حکمت_متعالیه

🎞 منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود 💬 از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود.| ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

ابهام‌های تفاهم‌نامه به نفع کیست؟ در این سند، ترکیبی پیچیده از ابهام‌ها وجود دارد. در کوتاه‌مدت ایران از برخی ابهام‌ها سود می‌برد، اما در میان‌مدت و مسیر توافق نهایی، ساختار کلی بیشتر به نفع آمریکا طراحی شده است. در ادامه وزن‌کشی کلیدی بندها از منظر دو طرف ارائه می‌شود. اهرم‌های فوری و گریزگاه‌های ایرانی ۱. ابهام در «متحدین» و غیبت اسرائیل (بند ۱): ایران می‌تواند هر اقدام نظامی بعدی اسرائیل را نقض آتش‌بس توسط «متحد آمریکا» تلقی کند و مسئولیت را مستقیماً به واشنگتن نسبت دهد. این ابهام به تهران اجازه می‌دهد شرط تضمین امنیت لبنان را به محدودسازی تحرکات اسرائیل گره بزند و آمریکا را در برابر کنست و لابی‌هایش تحت فشار قرار دهد. همزمان روایت «صلح‌طلبی ایران در برابر جنگ‌افروزی اسرائیل» تقویت می‌شود. ۲. شرط‌گذاری شروع مذاکرات (بند ۱۳): مذاکرات اصلی منوط به اجرای کامل بندهای ۱ (آتش‌بس)، ۴ (رفع محاصره)، ۵ (عبور ایمن کشتی‌ها)، ۱۰ (معافیت نفتی) و ۱۱ (آزادسازی دارایی‌ها) توسط آمریکاست. یعنی آمریکا باید ابتدا تمام مشوق‌های فوری و غیرقابل بازگشت را بپردازد، در حالی که دستاورد اولیه‌اش تنها آتش‌بس موقت و تعهد ایران به «حفظ وضع موجود» هسته‌ای است. ایران می‌تواند با تفسیر گسترده از «تداوم اجرا»، هر تأخیر در معافیت‌های نفتی یا انتقال وجوه را بهانه‌ای برای تعویق مذاکرات و حفظ وضعیت مطلوب کوتاه‌مدت خود قرار دهد. دام‌های استراتژیک آمریکا برای توافق نهایی ۱. مکانیسم تأمین ۳۰۰ میلیارد دلار (بند ۶): بزرگ‌ترین «هویج توخالی» سند. وعده «برنامه قطعی مورد توافق طرفین» فاقد منبع، زمان‌بندی دقیق و ضمانت اجرایی است. این مبلغ می‌تواند مشروط به اصلاحات اقتصادی گسترده شود و آمریکا با تکیه بر عبارت «مورد توافق طرفین» هر پروژه‌ای را که به تقویت نظامی یا نفوذ منطقه‌ای ایران کمک کند، وتو نماید. ایران در ازای آتش‌بس، چک سفیدی دریافت کرده که نقد کردن آن نیازمند عبور از مذاکرات طولانی تحت نفوذ آمریکاست. ۲. برنامه زمانی لغو تحریم‌ها (بند ۷): نقطه مقابل بند ۱۳. مشوق‌های فوری بر عهده آمریکاست، اما لغو «تمامی تحریم‌ها» به برنامه زمانی توافق نهایی موکول شده. بنابراین تحریم‌های بانکی، فناوری و تسلیحاتی تا امضای توافق نهایی و طی فرآیندی تدریجی، چندمرحله‌ای و بازگشت‌پذیر باقی می‌مانند. تجربه برجام نشان داد که «خاتمه تحریم‌ها» در متن لزوماً به معنای خاتمه واقعی در عمل نیست. به ویژه که اختیار بسیاری از تحریم‌ها به دست رئیس جمهور آمریکا و بلکه اصلاً آمریکا نیست. ۳. ابهام «وضع موجود» (بند ۹): نه «وضع موجود» هسته‌ای تعریف شده و نه حدود آن. اگر ایران سانتریفیوژ جدید نصب کند یا غنی‌سازی را افزایش دهد، آیا نقض محسوب می‌شود؟ آمریکا می‌تواند هر پیشرفت فنی را نقض روح توافق تفسیر کند. تعهد آمریکا به عدم استقرار «نیروهای بیشتر» نیز مبهم است و چرخش ناوها یا سامانه‌های جدید را پوشش نمی‌دهد. ۴. خروج از «حوزه پیرامونی» (بند ۴): این اصطلاح دقیق نیست. آیا پایگاه‌های بحرین، قطر، امارات، شرق سوریه یا شمال عراق را شامل می‌شود؟ آمریکا می‌تواند با تفسیر محدود، خروج را به چند ناو یا پایگاه نمادین تقلیل دهد و ساختار محاصره استراتژیک را حفظ کند. ۵. سکوت کامل درباره موشک‌ها و پهپادها: سند نگفته که موشک‌ها و پهپادها از موضوع مذاکرات برای همیشه از موضوع خارج است. آمریکا در توافق نهایی حتماً این موضوع را مطرح خواهد کرد و می‌تواند ادعا کند سکوت تفاهم‌نامه به معنای آمادگی ایران برای مذاکره بوده است. ۶. الزام‌آوری یک‌طرفه (بند ۱۴): توافق نهایی با قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت (احتمالاً فصل هفتم) تأیید می‌شود. این قطعنامه می‌تواند حاکمیت ایران را برای همیشه محدود کند، اما اگر آمریکا وعده‌های مالی و تحریمی را اجرا نکند، بعید است شورای امنیت علیه واشنگتن اقدامی کند؛ یعنی شمشیری یک‌لبه به نفع آمریکا. ۷. پیش‌پرداخت‌های فریبنده (بندهای ۱۰ و ۱۱): معافیت نفتی و آزادسازی دارایی‌ها جذاب به نظر می‌رسند، اما در واقع بازپس‌دهی اموال مسروقه ایران‌اند، نه امتیاز واقعی. این پیش‌پرداخت‌ها ایران را برای دادن امتیازات راهبردی در توافق نهایی نرم می‌کنند. سند در کوتاه‌مدت تنفس اقتصادی و نظامی به ایران می‌دهد، اما ابهام‌ها و ساختار کلی قوه‌ی آن را دارد که اهرم‌های قوی‌تری به آمریکا در مذاکرات نهایی بدهد. موفقیت نهایی به قدرت چانه‌زنی ایران، وحدت داخلی و تحولات میدانی بستگی دارد.

ملاصدرا در روایتِ نادر ابراهیمی ‌ در «مردی در تبعید ابدی»، نادر ابراهیمی تابلوی تازه‌ای از عملِ نویسندگی را پیشِ رویمان می‌گستراند؛ تصویری که در آن، صرفِ قصه‌گویی دیگر هدفِ غاییِ قلم نیست، بلکه این ابزار، محملی می‌شود برای «بازآفرینیِ منظومه‌ی فکری». ابراهیمی در این صحیفه، با نثری که تار و پودش از دقتِ تاریخی تنیده شده و رنگِ شهود و اشراق بر آن نشسته، می‌کوشد خطِ فاصل میانِ «رویدادِ رخ‌داده» و «تجربه‌ی درونی» را محو سازد. آن دقتِ صِرفاً مستندگونه و سرد، جای خود را به بیانی سپرده که گویی از بطنِ دفترهای کهنِ عرفانی و حکمتِ نظری جوانه زده است؛ زبانی که برای ترسیمِ ظرایفِ روحِ آدمیان، بس رساتر از گزارشی خشک و بی‌روح عمل می‌کند. ♦️خواندن این کتاب به شدت توصیه می‌شود! ‌ #بزرگداشت_حکیم_ملاصدرا؛ ➕ @mimre_media

🎥 اندیشمند برجسته آمریکایی؛ قرار بود ایران تسلیم شود؛ اما این آمریکا بود که بدون قید و شرط تسلیم شد! 🔹«جان مرشایمر» نظریه‌پرداز و دانشمند علوم سیاسی: ترامپ هیچ چاره‌ای جز این کار ندارد، هیچ راهبرد پیروزمندانه جایگزینی وجود ندارد و حفظ وضع موجود فاجعه‌بار خواهد بود. به نظر من، بسیاری از مردم درک نمی‌کنند که انگیزه اصلی ترامپ ترس از یک رکود اقتصادی عظیم و فروپاشی اقتصاد جهانی است. 🔺ما همین الان جنگی را پشت سر گذاشتیم و نتوانستیم کنترل تنگه را به دست بگیریم، حالا چطور قرار است کنترل آن را در اختیار بگیریم؟ چنین چیزی اتفاق نخواهد افتاد.

راهبرد مذاکراتی ایران برای توافق نهایی در مطلب قبلی از ابهامات متن تفاهم‌نامه گفتم. اما این ابهامات قابلیت حل دارند. برای موفقیت در مذاکرات نهایی و تبدیل ابهام‌های تفاهم‌نامه به اهرم‌های پایدار، ایران نیازمند راهبردی چندلایه، هماهنگ و منضبط است. با توجه به اینکه در مرحله گذار به توافق نهایی، کفه ابهام‌ها به سود آمریکا سنگینی می‌کند، راهبردهای زیر پیشنهاد می‌شود: ۱. بهره‌برداری حداکثری از بند ۱۳ (شرط شروع مذاکرات): بند ۱۳ بزرگ‌ترین اهرم کوتاه‌مدت ایران است. مذاکرات نهایی باید «منوط» به اجرای کامل و مستمر تعهدات فوری آمریکا (رفع محاصره، معافیت نفتی، آزادسازی دارایی‌ها) باشد. • تشکیل کمیته مشترک راستی‌آزمایی هفتگی برای تأیید «قابلیت استفاده واقعی» وجوه و عبور بدون مانع کشتی‌ها. • استراتژی تأخیر مشروط: هرگونه تعلل آمریکا را با استناد به بند ۱۳ بهانه تعویق مذاکرات قرار دهید و با دیپلماسی عمومی، مسئولیت را متوجه واشنگتن کنید. ۲. تبدیل ۳۰۰ میلیارد دلار به بسته الزام‌آور • تهیه پیوست تفصیلی شامل فهرست پروژه‌ها، سهم شرکا، جدول زمان‌بندی و تضامین حقوقی پیش از توافق نهایی. • جداسازی کامل بازسازی از پرونده‌های هسته‌ای، موشکی و منطقه‌ای؛ این مبلغ باید به عنوان غرامت جنگ یا هزینه صلح تلقی شود. • ایجاد «صندوق بین‌المللی بازسازی ایران» تحت نظارت بریکس یا شانگهای (به عنوان نهاد بین‌المللی مستقل از آمریکا) برای مصون‌سازی از کارشکنی‌های آینده. *۳. معکوس‌سازی منطق لغو تحریم‌ها (بند ۷) • هدف‌گیری «روز پایان تحریم‌ها» برای لغو همزمان همه تحریم‌ها (اولیه، ثانویه، قطعنامه‌های شورای امنیت و آژانس). • تنظیم پیش‌نویس قطعنامه شورای امنیت (بند ۱۴) به گونه‌ای که قطعنامه‌های قبلی ملغی (نه تعلیق) شوند، بازگشت تحریم‌ها نیازمند رأی‌گیری جدید و قابل وتو توسط روسیه و چین باشد، و ایران حق تعلیق تعهدات خود را در صورت نقض داشته باشد. • پذیرش گزینه‌های میانی مانند لغو دسته‌ای در فازهای کوتاه در صورت مقاومت آمریکا. ۴. شفاف‌سازی «وضع موجود» هسته‌ای (بند ۹) گزارش وضعیت مبنا (Baseline Report) تهیه و ثبت شود. «حفظ وضع موجود» باید به معنای عدم عبور از سقف‌های مبدأ تعریف شود، نه توقف کامل فعالیت‌های تحقیق و توسعه. ۵. شفاف‌سازی تعهدات نظامی و امنیتی (بندهای ۱ و ۴) • درخواست نقشه جغرافیایی دقیق «حوزه پیرامونی» و زمان‌بندی خروج نیروها. • اخذ تضمین مکتوب از آمریکا مبنی بر اینکه هر اقدام نظامی اسرائیل، نقض توافق تلقی و با پاسخ جمعی یا قطع حمایت آمریکا از اسرائیل مواجه خواهد شد. ۶. نهادینه‌سازی سازوکار تفسیر مشترک (بند ۱۲) کمیسیون مشترک با ترکیب برابر و اختیارات تفسیری، با ریاست چرخشی یا میانجیگری عمان/پاکستان.۷. استراتژی کلان: زمان به مثابه سلاح • نقد سریع و برگشت‌ناپذیر منافع فوری: حداکثر صادرات نفت، بازسازی زنجیره‌های بانکی و تبدیل دارایی‌ها به ذخایر استراتژیک در ۶۰ روز نخست. • کنترل تمدید ۶۰ روزه: تا زمانی که منافع جاری (فروش نفت، عدم تحریم جدید) ادامه دارد، عجله برای توافق نهایی از سوی آمریکا باشد. • سناریوسازی دقیق (بهترین، متوسط، بدترین) برای تمدید یا خروج از مذاکرات. فعال‌سازی دیپلماسی عمومی و منطقه‌ای با کشورهای عربی (عمان، قطر، عربستان) برای ایجاد فشار بر آمریکا در موضوعات مالی و نظامی. جمع‌بندی راهبردی ایران باید بازی دوسرعته را دنبال کند: سرعت بالا در نقد کردن و تثبیت منافع اقتصادی فوری، سرعت کنترل‌شده در پیشبرد مسائل حساس هسته‌ای، و امنیتی، و در همه مراحل شفاف‌سازی تهاجمی و مستندسازی ابهام‌ها. موفقیت نهایی به دو عامل کلیدی بستگی دارد: قدرت واقعی ایران در میدان (نظامی-اقتصادی) و هماهنگی کامل دیپلماتیک با روسیه، چین و شرکای بریکس. این راهبرد ابهام‌ها را از تله به اهرم تبدیل می‌کند، مشروط به انضباط داخلی، انعطاف‌پذیری تاکتیکی و آمادگی برای سناریوهای سخت. ایران باید آمادگی خود را برای برگشت سریع به فاز نظامی گسترده را به وضوح نشان دهد.