توضیحات مرتبط با قسمت اول... در این دنیا، ما کجاییم؟

البته چیزی که اینجا گفته شده، دقیقا سیاره نیست. شبیه سیاره ست. این اجرام مثل سیارات، به اندازه‌ای جرم دارن که تحت تاثیر گرانش خودشون شکل کروی داشته باشن ولی انقدری بزرگ نیستن که مثل ستاره‌ها همجوشی گرما‌هسته‌ای داشته باشن. ولی مثل سیارات در مدار یه ستاره نیستن.

بله، متاسفانه یا خوشبختانه ما کنترل صد در صد روی ورودی های اطرافمون نداریم و اینکه چشم، این موضوعی که گفتید، چندین جلسه مجموعه مونو به خودش اختصاص میده. حتما بهش می‌پردازیم 👌 #طناز

فکر نمیکردین؟ دوستای فرات از خودش همیشه خفن تر بودن عزیزانم😌 #طناز

بعد نیاید رمان بخواید ها برید از طناز جونتون رمان بخواید😒

گنبد فیروز‌ای و قشنگش رو همیشه توی مسیر رفت و آمد دانشگاه می‌دیدم. همیشه از کنارش رد می‌شدم؛ هیچ‌وقت داخل نرفته بودم ولی خیلی این بنا رو دوست داشتم. رنگ گنبدش واقعا زنده ست. چند روز پیش بالاخره رفتم داخلش. وای که چقدر روح داشت این بنا! اصلا تا واردش شدم یه جوری شدم... اینجوری که احساس کردم زیر نظر یه آدم مهمم و داره نگاهم می‌کنه و باید مواظب رفتارم باشم. و در عین حال دوست داشتم ساعت‌ها توی اون مقبره کوچیک آجری بشینم و سرمو به دیوار تکیه بدم و چشمام رو ببندم. صاحب مقبره رو خیلی نمی‌شناختم. می‌دونستم یکی از عرفای بزرگ اصفهان بوده و حاجت هم می‌داده. و اینم می‌دونستم که شیخ بهایی خیلی به مقبره ایشون اهمیت می‌داده. هنوز هم چیز زیادی درباره‌ش نمی‌دونم. ولی واقعا زیارتش تحت تاثیر قرارم داد. اگه اومدید اصفهان حتماً یه سر به «بابا رکن الدین» بزنید. #فرات

اصلا بافت سنتی و قدیمی اصفهان یه جور عجیبی روح داره، یه جور عجیبی دوست‌داشتنیه. حتی کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی شهر هم همینطورن؛ بدون این که بنای تاریخی شاخص داشته باشن. حیف که خشک شدن زاینده‌رود داره این شهر ارزشمند رو نابود می‌کنه...

تخت فولاد اصفهان، چیزی فراتر از یه آرامستان معمولیه. یه بافت زنده ست که تاریخ اصفهان درونش نفس می‌کشه. توی تخت فولاد مقبره‌های خانوادگی زیادی وجود داره. اینجا مقبره مادر شازده ست. قبر یکی از بانوان خیر و مومن اصفهان. باز هم یک بنای زنده و قشنگ... توی تخت فولاد که راه میرم، اصلا احساس نمی‌کنم بین آدم‌های مرده راه میرم. احساس می‌کنم دارم با روح اجدادم مرتبط می‌شم و این خیلی حس خوبیه؛ احساس ریشه‌دار بودن، وطن داشتن، حس تعلق. حس اینکه منم یه بخش کوچیکی از یه تاریخ بزرگم. صدسال دیگه، یه نفر دیگه از کنار سنگ قبر همه ما رد می‌شه، بدون این که بدونه ما دقیقا کی بودیم، به چی فکر می‌کردیم، چه احساسات و دغدغه‌هایی داشتیم... برای هیچکس هم مهم نیست، همون‌طور که برای ما مهم نیست. با ما یا بدون ما، این زمین می‌چرخه... #فرات