کاش امسالم یهو می‌اومد توی حسینیه، همه یه نفس راحت می‌کشیدیم...😭

وای برمایی که امام‌مون رو فروختیم😭 یقینا غضب الهی ول‌مون نخواهد کرد، ما تا ابد دنبال اون گندمی که بهمون وعده دادند خواهیم دوید...

چرا به فتنه ی گندم، آدم ازجِنان افتاد؟ چرا که نه؟..شیطان، خوش رُخی نشانش داد. چه وعده ی ابلیس باشد و طمع به گندم وِی، چه سان به گندم آمریکا، چه سان به گندم رِی. به وعده ی شیطان گر پی هوس بروی، چو گندمش بخوری هم تو بی لَبَس بِشوی. ✍️ شهاب الدین

ما نفروختیم، خواص فروختن.

امشب آن شبی است که برای اولین بار از عمق جانم، مکن ای صبح طلوع را درک میکنم🥺 #امام_شهید

ای کاش پارسال با تمام ذوقم از این اتفاق جان داده بودم و فدای مردی میشدم که تاریخ دیگر به چشم نخواهد دید...🥺 و ای کاش باز همچون پارسال، یک دفعه‌ای می‌آمد و دل تنگمان را آرام میکرد.

عبیدالله بن عباس، یکی از سرداران سپاه امام حسن علیه السلام بود. از خانواده پیامبر بود. شخص محترم و نزدیکی به امام حسن علیه‌السلام بود. زمان امام حسن علیه‌السلام، عبیدالله بن عباس فرماندار یمن بود. وقتی بسر بن ارطاة، یکی از سردارهای خونریز معاویه به یمن حمله کرد، عبیدالله بن عباس از ترس فرار کرد، و بسر بن ارطاة، سر دوتا پسر خردسال عبیدالله بن عباس رو برید؛ اونم جلوی چشم مادرشون! این اتفاق به حدی برای عبیدالله بن عباس و همسرش سنگین بود که هردو رو به مرز جنون کشوند.

اینجا، انتظار داریم که عبیدالله بن عباس، پر از انگیزه انتقام بشه. از معاویه و عوامل معاویه متنفر باشه، و حتی اگر با امام حسن مجتبی علیه‌السلام هم از نظر اعتقادی همسو نباشه، ولی بخاطر تنفر و میل به انتقام، هرجور می‌تونه جلوی معاویه وایسه. یا حداقل، بهتر از بقیه قساوت و وحشی‌گری دستگاه معاویه رو بشناسه و بهش اعتماد نکنه.

ولی جالب اونجاست که توی جنگ امام حسن علیه‌السلام با معاویه، معاویه تونست با امان‌نامه و یه مبلغ پول گزاف، عبیدالله بن عباس رو بخره، و کاری کنه که عبیدالله بن عباس با ۱۲ هزار نفر نیروی تحت امرش، امام حسن علیه‌السلام رو تنها بذارن و برن طرف معاویه. خنده‌دار نیست؟

دیروز داشتم توی اخبار می‌خوندم که دادگستری هرمزگان اعلام کرده هیچ چیزی از پیکر شهید ماکان نصیری پیدا نشده؛ یعنی گویا موشک دقیقا به خود ماکان خورده. و با خودم گفتم چطور میشه یه نفر، انقدر راحت با کسانی که بچه‌های کوچک کشورش رو اینطور تکه‌تکه کردن، سر میز مذاکره بشینه، توافق کنه، اعتماد کنه و صلح کنه؟ اصلا مگه میشه؟ یعنی آقایون مسئول ما، با خودشون نگفتن کسی که توی این جنگ، به بچه‌های چند روزه هم رحم نکرد، امکان نداره حالا یهو دوست مهربون ما بشه؟ آقا اصلا اعتقاد و انتقام رهبر شهید و اینا به کنار آدم چطور می‌تونه به چنین موجودات خونریز و وحشی‌ای اعتماد کنه؟ با خودم گفتم مگه میشه این‌همه حماقت؟؟ بعد یاد عبیدالله بن عباس افتادم، دیدم میشه... هعی.