📢 #روایت عیادت فرزندان رهبر انقلاب از جانبازان جنایت پیجری رژیم صهیونی 🗓 بازنشر به مناسبت سالگرد جنایت بشری رژیم صهیونیستی در انفجار پیجرها در لبنان 💻 رسانه KHAMENEI.IR پیش‌تر در گزارشی کوتاه به حال و هوای این عیادت‌ها و گفت‌وگوی صمیمانه جانبازان مقاوم لبنانی و همراهان آنان با فرزندان رهبر انقلاب پرداخته بود؛ که در ادامه نسخه تفصیلی این روایت در اختیار مخاطبان قرار می‌گیرد.👇 🔹 حسنِ؛ ۱۱ ساله است با دست‌ها و چشم‌های بسته و بانداژ شده. جایی را نمی‌بیند! شروع عیادت‌مان از مجروحان و رزمندگان لبنانی با عیادت از حسن و بخشی رقم می‌خورد که محل بستری بچه‌هاست. از زهرای ۵ ساله تا امیرحسین ۱۴ ساله که موقع انفجار دویده دختردایی ۲ ساله‌اش را بغل کند و حالا زخم به تنش نشسته و روی تخت بیمارستانی در تهران بستری است! سر و صورت‌ها همه زخمی و پر از بخیه. یک در میان هم چشم‌ها و دست‌ها بسته و توی پانسمان است. 🔹 مترجم می‌گوید فرزند سیدقائد آمده عیادتش به نمایندگی از خود سید! چشمان حسن معلوم نیست اما برق توی چشمان پدرش را می‌توان تشخیص داد. جمع از راه می‌رسد و بعد از حال و احوال اولیه، پدر با ذوق می‌گوید حسن حافظ دو جزء قرآن است. حاج آقا از حسن و پدرش جویای وضعیت رسیدگی به مجروحان می‌شود. رضایت دارند و تشکر می‌کنند از کادر بیمارستان. 🔹 جانباز ۱۱ ساله لبنانی درخواستی می‌کند که تقریباً تا سه ساعت و نیم بعد از طرف همه مجروحان و رزمندگان مقاومت و همراهان‌شان به انحای مختلف تکرار می‌شود: رساندن سلام‌شان به سیدقائد و درخواست ملاقات با ایشان. 🔹 وارد اتاق دیگری می‌شویم که عبدالله ۳۲ ساله در آن ایام نقاهت را طی می‌کند. توصیف وضعیت او هم همان است که قبلی‌ها دارند؛ دو دست توی پانسمان با انگشتانی قطع شده و چشم‌های عمل شده و سر و صورتی پر از زخم و بخیه. همسر جوانش هم کنار تخت ایستاده. کاملاً در قواره یک زوج شیعه‌ی لبنانی! وقتی متوجه می‌شود حاج آقا وارد اتاق شده بغضش می‌ترکد. در پاسخ این سؤال که از احوال و زخم‌هایش می‌پرسند می‌گوید: «فدای سر شما! نگران نباشید!» همسرش ایستاده کنار تخت و او هم دارد اشک می‌ریزد. 🔹  عبدالله با گریه‌ای که معلوم نیست اشک‌ها باید چطور از لای زخم‌ها، بخیه‌ها و پانسمان‌ها راهشان را باز کنند ادامه می‌دهد: «به سیدقائد بگویید درست است که ما عزیز از دست داده‌ایم (منظورش سیدحسن نصرالله است) اما سایه‌ی عزیزتر هست هنوز! به سید قائد بگویید یک سپاه در لبنان دارد که منتظر دستور اوست.» 🔹 حاج آقا هدیه‌ای که از طرف آقاست را به همسر عبدالله می‌دهد. عبدالله اما گوشش به این حرفها نیست و تند تند با هق هق و گریه دارد ادامه حرف‌هایش را می‌زند: «به سید قائد بگویید نگران ما نباشد. ما ضعیف نیستیم! ان‌شاءالله ایشان پرچم را با همان دست زخمی‌شان تحویل صاحب اصلی می‌دهند. از طرف من حتماً ببوسیدش! بگویید سربازش به او سلام رساند!»... 🔍 مطالعه متن کامل روایت:👇 farsi.khamenei.ir/others-report?id=61347

🖼 #گزارش | قلدرِ در بند انگلیس ⌛️ به مناسبت بیست و پنجم شهریورماه، سالروز تبعید رضاخان پهلوی از ایران، بخش «درس و عبرت تاریخ» رسانه KHAMENEI.IR، گزارشی اجمالی درباره نفوذ بی‌حدوحصر انگلیسی‌ها و خضوع این حکمران و پسرش در برابر آنان را منتشر کرده است.👇 🔹تبعید رضاخان در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰، پایان مأموریتی بود که انگلیسی‌ها با کودتای ۱۲۹۹ آغاز کردند؛ مأموریتی برای ساختن یک دیکتاتور مطیع که به‌محض لغزش و تغییر سمت‌وسو، با تحقیر کنار گذاشته شد. این فرجام، پرده از حقیقت سلطنت پهلوی برمی‌دارد؛ حکومتی که نه تکیه‌گاه ملت بلکه مهره‌ای در صفحه شطرنج استعمار بود. 🔹 رضاخان، از افسران تیپ قزاق، در سوم اسفند ۱۲۹۹ با حمایت مستقیم انگلیسی‌ها دست به کودتا زد. پس از این کودتا، سید ضیاءالدین طباطبایی، سیاست‌مدار طرفدار انگلستان، با فشار بریتانیا به نخست‌وزیری منصوب شد و رضاخان نیز از احمدشاه قاجار، فرمان سردار سپه را دریافت کرد. وی به‌مرور، با استفاده از بازی‌های سیاسی و جلب حمایت جناح‌های مختلف سیاسی موجود، خود را به رأس قدرت رساند و پایه‌های حکومت دیکتاتوری‌اش را مستقر ساخت. 🔹 بیست سال پس از حضور او در قدرت حاصل از کودتا، در پی اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در شهریور ۱۳۲۰ و صدور دستور ترک مقاومت از سوی رضاشاه در پنجم همان ماه، ارتشی که وی با صرف هزینه‌های هنگفت و تبلیغات گسترده ساخته بود، به یکباره فروریخت و در برابر تهاجم بیگانگان، هیچ‌گونه مقاومت مؤثری از خود نشان نداد. 🔹 با شکست ارتش و بحرانی‌شدن اوضاع، رضاشاه به سراغ فردی رفت که از نفوذ و ارتباط او با انگلیسی‌ها اطمینان داشت: محمدعلی فروغی... رضاشاه خوب می‌دانست که اتکای او به ملت نیست و این بریتانیا است که باید تکلیف او را روشن کند. 🔹 به‌این‌ترتیب، انگلیسی‌ها که خود زمینه‌ساز به‌قدرت‌رسیدن رضاخان بودند، سلطنت را از او گرفتند و بر سر فرزندش نهادند. در آن روزها، رضاخان که با دزدیدن بخشی از جواهرات سلطنتی متعلق به ملت ایران، درصدد خروج از کشور بود، به همراه خانواده‌اش ابتدا به اصفهان گریخت. تصمیم اولیه‌اش، سفر به هند یا ژاپن بود و حتی گزینه مهاجرت به شیلی را نیز در نظر داشت. اما در مسیر، به او اطلاع داده شد که دولت بریتانیا با اقامت او در هند مخالفت کرده است. در نهایت، رضاخان را با خواری و تحقیر، ابتدا به جزیره‌ی «موریس» در اقیانوس هند و سپس به شهر «ژوهانسبورگ» در آفریقای جنوبی تبعید کردند. 🔍متن کامل را از اینجا بخوانید👇 farsi.khamenei.ir/others-note?id=61308

🎤 #تحلیل_و_تبیین | «این را همه بدانند» 📝 سرمقاله‌ی تازه‌ترین شماره هفته‌نامه‌‌ی خط حزب‌الله به مناسبت هفته‌ی دفاع مقدس به عبارتی پرداخته است که حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در طول سال‌های متعدّد، برای توجّه دادن مردم و مسئولان به موضوعات بسیار مهم و حیاتی به کار برده‌اند؛ «این را همه بدانند». یکی از مقاطع حسّاسی که ایشان این عبارت را بارها به کار بردند، ایّام جنگ تحمیلی دوازده‌روزه‌ی رژیم صهیونیستی و پس از آن است. سؤال این است که ایشان در این دوران، مردم و مسئولان را به چه مسئله‌ی مهمّی توجّه داده‌اند؟👇 🔹️ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، یک روز پس از توقّف آتش در جنگ دوازده‌روزه، در سوّمین پیام تلویزیونی خود تأکید کردند که ملّت ایران و مسئولان، علّت دشمنی آمریکا و غرب را بدانند... ایشان در روزهای بعد نیز با همان تعبیرِ «همه بدانند» به این نکته تصریح می‌کنند که نشان از دغدغه‌ی ایشان نسبت به تحریف حقیقت مبارزه‌ی ملّت ایران است. ایشان می‌فرمایند: «این را همه بدانند ... ما از جنگ استقبال نکردیم.» 🔹️ماهیّت جنگ تحمیلی دوازده‌روزه همان ماهیّت جنگ تحمیلی هشت‌ساله است، زیرا هدف دشمنی از همان ابتدا یکی بوده است. «بعضی خیال میکنند دشمنی‌هایی که با ما میشود به خاطر این است که ما ستیزه‌گری کرده‌ایم، ما دائماً انگشت در چشم اینها کرده‌ایم.» امّا نگاهی به تاریخ دشمنی‌های آمریکا و تجربه‌های ملّت ایران نشان می‌دهد آنگاه که ایران هیچ نزاعی با آمریکا نداشت نیز او در حال دشمنی و توطئه علیه ایران بود. 🔹️ سؤال مهم این است که چگونه از وقوع جنگ پیشگیری کنیم؟ افراد ضعیف و ترسو برای فرار از جنگ تحمیلی راهکار سازش را پیشنهاد می‌کنند. این گروه، علاوه بر وعده‌های الهی، تجربه‌های متعدّد تاریخی را نادیده می‌گیرند. 🔹️ حقیقت آن است که «جنگ تحمیلی به خاطر این اتّفاق افتاد که دشمن در ما احساس ضعف کرد. اگر دشمن بعثی و محرّکینش خاطر‌جمع نبودند که سرِ چند روز به تهران خواهند رسید ــ آنها این‌‌جوری فکر میکردند ــ این جنگ انجام نمیگرفت. ... احساس ضعف شما موجب تشویق دشمن به حمله‌ی به شما است؛ این یک قاعده‌ی کلّی است.» 🔹️ بنابراین، تنها راه پیشگیری از جنگ تحمیلی دشمنان علیه ملّت ایران «مقاومت و استقامت» است. «همه باید بدانند ... ملّت ایران در هیچ میدانی به صورت طرف ضعیف ظاهر نخواهد شد.»... این مقاومت و استقامت تنها در سایه‌ی اتّحاد و انسجام شکل خواهد گرفت. جامعه‌ی اسلامی تنها زمانی می‌تواند مقاومت کند و به پیروزی برسد که اتّحاد و انسجام خود را به طور کامل حفظ کند... 🔍 متن کامل سرمقاله هفته‌نامه‌ی خط حزب‌الله را از اینجا بخوانید👇 farsi.khamenei.ir/others-note?id=61351

📚 #معرفی_کتاب | تجربه‌نگاری «داستان واکسن»؛ کتابی که یک دستاورد بزرگ را روایت می‌کند 👈 وقتی علاج در وطن است 🔹 اردیبهشت ۱۴۰۰، در روزهای پرالتهاب کرونا و کمبود جهانی واکسن، امید ایرانیان به توان داخلی دوخته شد. پروژه «کوو ایران برکت» از دل تحریم‌ها و دشواری‌ها قد برافراشت و نخستین واکسن تمام‌ایرانی را به مرحله تولید رساند. این دستاورد، ایران را در جمع شش کشور تولیدکننده واکسن کرونا در جهان نشاند. 🔹 در همان روزها حضرت آیت‌الله خامنه‌ای نخستین دُز واکسن برکت را دریافت کردند و آن را نشانه‌ای از یک «افتخار ملی» دانستند. ایشان با قدردانی از دانشمندان و دست‌اندرکاران پروژه، تأکید کردند باید به واکسن ایرانی احترام گذاشت و اسناد علمی آن منتشر شود. 📚 به همین مناسبت بخش کتاب KHAMENEI.IR به معرفی کتاب «داستان واکسن» می‌پردازد.👇 🔹 کتاب «داستان واکسن» حاصل تلاشی است برای ثبت مسیر پر فراز و نشیب تولید نخستین واکسن تمام‌ایرانی، از جرقه ایده تا تحقق دستاوردی تاریخی. روایتی که نشان می‌دهد چگونه اعتماد به خود و اراده جمعی، مرزهای علم پزشکی را در ایران جابه‌جا کرد. 🔹 «داستان واکسن» یک یادآوری مهم است؛ چون نشان می‌‌دهد ایرانیان باید بدون اعتنا به دشواری‌های ناشی از تحریم‌های ظالمانه، روی پای خود بایستند و قد علم کنند. تجربه‌هایی مثل تولید «کوو ایران برکت» باید در حافظه تاریخی ما ثبت شوند تا یادمان نرود که علاج، در وطن است... 🔍 متن کامل معرفی کتاب را از اینجا بخوانید👇 farsi.khamenei.ir/book-content?id=61321

🎤 #تحلیل_و_تبیین | چند جرعه فردوسی... ✍️ به مناسبت روز شعر و ادب فارسی، بخش ویژه شعر و ادب فارسی رسانه‌ی KHAMENEI.IR با عنوان «امین» در گفت‌وگو با آقای زهیر توکّلی، اهمّیّت شاهنامه‌ی فردوسی را به عنوان تاریخچه‌ی شعر شیعی فارسی بررسی کرده است. این متن بخش اول این گفت‌وگو است که با عنوان «چند جرعه فردوسی» تقدیم حضور علاقمندان شعر و ادب فارسی می‌شود.👇 🔹️ همه‌ی شاعران ما ــ چه فردوسی، چه سعدی، چه حافظ، چه مولوی، چه نظامی ــ دنیایشان دنیای دین است و پیش‌فرض‌های تفکّر آن‌ها دینی است؛ حتّی فلاسفه‌ی ما، کسانی مثل ابوریحان بیرونی، خیّام، شیخ‌الرّئیس ابوعلی‌سینا، در فضای دین تنفّس می‌کردند و مطالعه‌ی آثارشان حتماً بر مخاطب تأثیر می‌گذارد. 🔹️ اینکه گفتید «در آن دوره شیعه بودن آسان نبود»، از یک منظر درست است. در آن دوران، به‌ویژه در منطقه‌ای که ما به آن می‌گوییم «خراسان بزرگ» ــ یعنی حوزه‌ی خراسان و شمال آن، منطقه‌ی شمال رود جیحون و ماوراءالنّهر، جایی که امروز کشور تاجیکستان و ازبکستان و بخش‌هایی از ترکمنستان است ــ جنبش شیعیان اسماعیلی شدیداً سرکوب می‌شد. 🔹️ اصولاً گفتمانی که شاهنامه ارائه می‌دهد، با گفتمانِ تسنّنِ خلافتی و گفتمانِ تسنّنِ اشعری سازگار نیست. می‌خواهم بگویم که این گفتمان کاملاً معارض آن گفتمان است. به همین دلیل، فردوسی و شاهنامه از سوی دستگاه رسمی منع و طرد می‌شود. 🔹️ فردوسی وقتی می‌خواهد مدح و منقبت بگوید ــ با اینکه کتاب، کتاب پهلوانی است و کلّ شاهنامه داستان رستم است ــ علی‌القاعده باید انتظار داشته باشیم در ستایش امیرالمؤمنین (علیه السّلام) یا رسول‌الله (صلّی الله علیه و آله)، اشاره‌ای بکند به اینکه مثلاً این حضرات شاهند، همان‌گونه که بعدها رسم شد. 🔹️ غالب پژوهشگران اعتقاد دارند هر جا در ادبیّات عرفانی ما تعبیر «شیر خدا» می‌آید، بدون قرینه، مقصود «اسدالله» لقب حضرت مولا علی (علیه السّلام) است. این به خاطر شاهنامه است که «شیر خدا» و «رستم دستان» کنار هم می‌آیند، ولی خود فردوسی در مقدّمه‌ی این کتاب به این صفات علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السّلام) کار ندارد و نمی‌گوید علی پهلوان بود، علی شجاع بود، علی کَننده‌ی درِ خیبر بود؛ این صفات، بعدها به واسطه‌ی هژمونی‌ای که شاهنامه ایجاد کرد برجسته شد.... 🔍 متن کامل گفت‌وگو را از اینجا بخوانید👇 farsi.khamenei.ir/others-dialog?id=61306 ✍️ «امین»؛ شعر و ادب فارسی به روایت حضرت آیت‌‌الله خامنه‌ای 🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس 📲@khamenei_poems

🎤 #تحلیل_و_تبیین | حیدربابایه سلام 🗓 بیست‌وهفتم شهریور، روز شعر و ادب فارسی و سالروز درگذشت محمدحسین بهجت تبریزی است؛ شاعری که او را »شهریار «دوران ما نامیده‌اند. شهریار افزون بر غزل‌های پرطنین، با سرودن منظومه‌ی ماندگار »حیدربابایه سلام» جان تازه‌ای به شعر بخشید. او رابطه‌ای صمیمانه با آیت‌الله خامنه‌ای داشت و در محافل شعر و دیدارهایشان، شعرخوانی‌هایش بارها تحسین رهبر انقلاب را برانگیخت؛ سیمای شاعری که ایمان و هنر را در هم آمیخته و هنوز الهام‌بخش نسل‌های تازه است. ✍️ به مناسبت سالروز در گذشت استاد شهریار، «امین»؛ بخش ویژه شعر و ادب فارسی رسانه‌ی KHAMENEI.IR به مروری بر زندگی و آثار او می‌پردازد.👇 🔹️ محمدحسین بهجت تبریزی، مشهور به شهریار، از بزرگ‌ترین شاعران معاصر ایران و چهره‌ای درخشان در ادبیات فارسی و آذری است. او در سال ۱۲۸۵ خورشیدی در تبریز به دنیا آمد و کودکی‌اش را در فضایی فرهنگی گذراند که سرشار از شعر، موسیقی و سنت‌های ایرانی بود. شهریار در نوجوانی به تهران آمد و تحصیلات خود را در مدرسه دارالفنون و سپس در دانشکده پزشکی ادامه داد، اما علاقه و استعداد سرشارش در شعر، مسیر زندگی‌اش را به سوی ادبیات کشاند و پزشکی را نیمه‌کاره رها کرد. 🔹️شهریار با شخصیت فروتن، نگاه انسانی و ارتباط نزدیک با مردم، به شاعری مردمی بدل شد. اشعار اجتماعی و مذهبی او، مانند «علی‌ای همای رحمت»، در کنار آثار عاشقانه و نوستالژیکش، ابعادی گوناگون از ذوق و اندیشه او را نشان می‌دهد. 🔹️منظومه «حیدربابایه سلام» برجسته‌ترین سروده ترکی آذری شهریار است؛ مجموعه شعری که خاطره‌نگاری شاعرانه را در زبان مادری‌اش به نمایش گذاشت. شهریار این اثر را نه صرفاً به عنوان یک شعر، بلکه همچون نامه‌ای صمیمی به کوه و دیار کودکی‌اش سرود؛ سلامی از دل یک شاعر تبعیدی به زادگاهش. 🔹️در سال‌های جوانی، آیت‌الله خامنه‌ای در مشهد، در نقطه‌ای به آثار شعرای بزرگ منطقه علاقه‌مند شد؛ شهریار یکی از آنان بود. شنیده‌اند که در کنار حوض مدرسه علمیه مشهد، هنگام فراغت از دروس، اشعاری از شهریار را زمزمه می‌کرد؛ به ویژه غزل «علی ای همای رحمت». مطالعه آثار شهریار برای ایشان آن قدر جدی بود که چند دوره کامل دیوان‌های شهریار را بررسی انتقادی کرده‌اند و در حواشی اشعار، نکات ادبی ظریفی را یادداشت کرده‌اند. 🔹️ یک شب تاریخی در مراسم بزرگداشت، وقتی شهردار وقت به نمایندگی از ریاست‌جمهوری هدیه‌ای رسمی آورد، شهریار پاکت را گرفت، اما پیش از نگاه کردن به محتوا نوشت که آن هدیه «برای بنیاد بازسازی مناطق جنگی استفاده شود». در آن مجلس، آقای خامنه‌ای در کنار استاد نشسته بود، و پس از لحظاتی عاطفی، دست شهریار را گرفت؛ شهریار با دست او را به سینه فشرد و در حالی که اشک در چشم داشت، گفت: «ابوالفضل مائی».... 🔍 متن کامل را از اینجا بخوانید👇 farsi.khamenei.ir/others-note?id=61353 ✍️ «امین»؛ شعر و ادب فارسی به روایت حضرت آیت‌‌الله خامنه‌ای 🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس 📲@khamenei_poems