گذر روزها ، گذر زندگی .

الف ؟ گم کرده ایم ؛ واژگان را بگرد ، کتاب های کهن ، کهنه اند ، صفحه ها را باز کن ؛ بگذار واژه بریزد . به من بگو "الف" را کجا دیده ای ؟ تو می‌گویی : الف را ندیده ام اما ... ایران ، الف دارد ، افغانستان هم . می‌دانم ، من همه چیز را می‌دانم ، من نمی‌گویم اما توهم می‌دانی . برای همین "ایران" را زیر لب تکرار می کنی . بگرد . ایران "ر" هم دارد ، نه ؟ بازهم بگرد . من ر را پیدا نمی‌کنم ، الفبا را از یاد بردم یا واج‌ها گم شده اند ؟ تو میگویی : ایران ، میهن . واژگان را پیدا نمی‌کنم . واج ها را هم . تکرار می‌کنم ، میهن ... "م‌" را نمی‌بینم . تو می‌بینی ؟ بگو اصلا چیزی می‌بینی ؟ دیدن را از یاد بردم یا چشمانم گم شده اند ؟ می‌گویی : گفته بودم میهن ؟ "ی" را هم نمی‌بینم . تو حتی "الف" را که آغاز بود هم ندیدی ، ی که آخرین واج است . چرا‌ می‌پرسم ؟ گفته بودم میهن ؟ تو ندیدی ، بگذار من بگردم ، شاید گوشه ای "ه" را یافتم . شاید ... نه نمی‌بینم ، پیدا نمی‌کنم ، اما می‌دانم . اما می‌دانیم ، که چرا کتاب های کهنِ کهنه ، بوی خون می‌دهند . "خ" "و" "ن" ؟ می‌بینی ؟ من می‌بینم . الف ر م ی الف ه نمی‌بینم . از خاورمیانه فقط خون بر جای مانده است . | واج ها و خون‌ ها ؛ بیست‌وچهارم خرداد ماه هزار و چهارصد و پنج |

اگر دوست‌داشتید بخونید ، با اشک نوشتم .