اولین خشتِ خانه‌یِ‌دوست !

سلام عزیزک دردانه یِ من ! با کوله‌باری از صمیمیت آمدی و چقدر خوش آمدی . نشانی این‌جا را از که گرفتی؟ از رهگذری که شاخه ی نور برلبش را به تاریکی شن ها بخشید ؟ بنشین این‌جا ؛ درست همین‌جا ... روی این صندلی کوچک چوبی که کمی از چوب پایه ی دومش روی زمین ریخته. بنشین تا آفتاب ، روی عنبیه ی نازک چشم‌هایت برقصد و پرتوی از نور رویِ انبوه نور ، دور مردمک سیاهت بپیچد . برایم بگو از کجا به این سرای کوچک آمدی و بگو چای را با دانه های هل می‌نوشی یا با چوب دارچین ؟! بنشین تا غبار روی شانه هایت و شاخه ی نازک میانِ گیسوانت را از میان‌ بردارم . به من بگو که به نظر تو لبخندِ گل های اطلسی زیر اشعه های خورشید ، درخشان‌تر است یا اشک گِلِ سفال لاله‌جین ؟ |برایِ ساکنان خانه‌ی‌دوست ، چهارمِ تیرماه هزار و چهارصد و چهارمین سال خورشیدی |

خانه ، دلتنگِ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم !

عزیزِ ظریف و نازک بدن ! شاپرک هایی که از میان بند انگشت هایت برمی‌خیزند ، بوی گندم آسیاب شده با سنگ قدیمی می‌دهند . عطری شبیه به پیرهن پیرمرد روستایی که از خرمن‌کوب بازگشته باشد . |از میانه ی نوشته های آشفته ، پنجم تیرماه سال هزارو چهارصد و چهار |

دیگر هنگامه ی آن رسیده که خاک پیرهن مشکی را کنار بزنیم و به نوایِ نینوا بازگردیم . هنگامه ی آن رسیده که سردر رنگین خانه‌ی‌ِدوست را به احترام دوست ، به سیاهی عذا بنشانیم . در این هنگامه ، مشام را شمیمِ محرم پر کرده‌ست .

مطهرهٔ‌ من!