ولی سخت‌ترین لحظه برای من وقتی بود که فهمیدم باید از خودگذشتگی کنم تا بتونم دوم بیارم. .

یعنیا دلم میخواد خودمو بردارم بذارم سر کوچه:)))))))))

داشتم میگفتم خیلی دلم برای فلانی تنگ شده ، عشق زیادی رو کنارش تجربه کردم اما شرایط اجازه نداد کنار هم دوستای خوبی باشیم تا اینکه دیدم همین امشب استوری گذاشت ، و عکس خودش بود:))) دستم لغزید و لایکش کردم کاش انقدر فکر نکنم و انقدر افکارم به واقعیت تبدیل نشه:)))))

می‌خوام سطرها و سطرها درباره این روزهام بنویسم بنویسم که وقتی غم هجوم آورد ، گریه نکردم فقط بی‌تفاوت بودم بنویسم که پناهی نداشتم ، پس خودم رو بغل کردم بنویسم که اشکهای رسوب شده‌ی چشمم مثل تیری توی قلبم بود اما .. اما من ترجیح دادم سکوت کنم و لبخند کمرنگی بزنم به زندگی . . : )

دلم نمی‌خواست همه‌ی زندگی همین باشه ، دلم میخواست زندگی معنی بیشتری داشته باشه بیشتر از دووم آوردن . .

ولی کاش زمان به عقب برگرده . .

«ما از تخمیرِ کلمات در قلبمان رنج می‌بریم.» ۲۱ مرداد/

گاهی آدمی‌ست آدمی‌ست و نتوانستن آدمی‌ست و گریختن آدمی‌ست و نبودن . .

چقدر رعد و برق وقتی بیرون از خونه‌ای ترسناکه🗿

من زنده‌ام

عشقِ تو غمگین بودن را به من یاد داد..