یعنی دیگه شماره بیست و شیش مرده؟

چقد صدا تو سرمه.

به هرحال این منه و این زندگیم ...

دیگه نمی‌تونم، جدی میگم، دیگه نمی‌تونم.

بعضی‌وقتا آدم قوی‌ام میفته. تازه زمانم هیچی رو درمان نمی‌کنه، اینا همش دروغه. ولی ما چرا، ما بزرگ‌تر میشیم. کم‌کم با نشدن‌ها و رها‌کردن‌ها و همیشه توی‌ حسرت زندگی‌کردن ها کنار میایم. کم‌کم یاد می‌گیریم که یک روزی همه‌چیز تموم میشه و ما باید مثل اون بچه‌ی کوچیک که هرچی پاهاشو زمین کوبیده به هدف نرسیده ساکت بشیم و با لب‌و‌لوچه‌ی آویزون به زندگی‌مون ادامه بدیم. زمان می‌گذره، هیچی درست نمیشه، فقط تو کنار میای. چشماتو باز می‌کنی و می‌بینی که زندگی یه راهی برای ادامه‌دادن پیدا کرده و داره تو رو هم می‌کشونه. دنیا جای عجیبیه، جای ترسناکیه، راستش دنیا جای بی‌رحمیه.

من گفتم حالم خوب است، تو چگونه باور کردی؟

همینکه میام دوباره از خودم بیام بیرون و بگم بالاتر از سیاهی رنگی نیست خدا سیاه واقعی رو نشونم میده و بهم ثابت می‌کنه که من از سیاهی سیاه‌ترم.

من از دنیا ترسیدم، من می‌ترسم، میشه لطفا یکی دستمو بگیره؟

دلم برای خودم خیلی تنگ شده، خیلی.