فکر، اندیشه، پندار، تامل، تعقل، تصور، خیال، فرض‌. کافیست. بس‌ است دیگر. خسته‌ام از این همه فکر کردن. من حتی به فکر نکردن هم زیادی فکر می‌کنم.

و دیگر از دستت زله‌ام دنیا. به تنگ آمده‌ام. اگر زحمتی نیست و به کله‌ی پرباد و غرورت بر‌نمی‌خورد دست‌های کثیفت را بردار از این سر کچل من. این همه‌ آدم. همه‌ی این فلاکت و تیره‌روزی را یکجا ریختی در کاسه‌ی منِ آس‌و‌پاس که چه بشود آخر؟ که چه بشود؟ به من یک‌لا‌قبا چه‌کار داری آخر؟ عجب.

خب دیگه بس واقعا، زده به سرم و خل شدم.

من که گفتم اگه دفتردستک جلوم باشه دیگه نمیتونم دست از نوشتن بردارم

کاش حداقل یه چیز مفید یا جالب می‌نوشتم، متاسفانه استعداد همینم ندارم.

خب چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی را درآورد؟

گریه نکن فاطمه‌زهرا، منظورت چیه. چه مرگت شده آخر شبی‌.

رشد، توانایی به تعویق انداختن لذت است.