گیرم اصلا از سرت افتاد، چجوری میخوای از دلت بیفته؟ راهکاری هم براش ندارم، یعنی با وجود این‌همه تجربه بازم راهی پیدا نکردم حقیقتا. حتی اگه با یه چیزی به شکل دیوانه وار خودت رو مشغول کنی هم چیزی عوض نمیشه.

میگن وقتی یاد آدمای گذشته افتادی به کار های بدی فکر کن که در حقت کردن، اون موقع بابت رفتارت به خودت حق میدی و راحت می تونی فراموششون کنی. باشه به کارای بدشون فکر می کنم ولی چجوری یادم بره کارهای خوبشون رو؟ چرا نمی تونم شبیه بقیه ی آدم‌ها باشم؟

چرا دارم بلندبلند فکر می‌کنم؟ اصلا فکر کردن به اینها چه سود و ثمری داره؟

والیبال هربار تراژدی‌های جدید برام می‌سازه.

درد من نرسیدن نبود. درد من این حسرت بود، حسرت.

• شمارو نمیدونم ولی من همیشه برای بقیه "دوستی" بودم که برای خودم آرزوشو داشتم.

• یه مریضی هم هست که دوس داری همه چیزو تنهایی حل کنی ولی زورت نمیرسه و توی تنهاییه خودت تنها تر میشی.

چنگ زدن به مقدسات.

واقعا داستان زندگی من چی بود؟ چطور می‌تونستن بعد مرگم تعریفش کنن؟