از آدمای هدفمند واقعا خوشم میاد. اینایی که تلاش می‌کنن و سختی‌ها رو به جون می‌خرن و دلیلی دارن برای زندگی‌کردن و وجود داشتن. با اون عده‌ای که ادعایی ندارن و سعی می‌کنن بی‌طرفانه خودشونو کنار بکشن و فقط آدم باشن هم مشکلی ندارم. ولی واقعا امان از این عده آدما که نه تنها هیچی نیستن، بلکه با یه خودبرتربینی ماورایی توهین کردن به این و اونو زندگی کردن می‌دونن. یا اینایی که سختی نکشیده می‌خوان خودشونو با دروغ مظلوم جلوه بدن و بگن ما خیلی بدبختیم.

کاش واقعا می‌شد بهشون گفت تو رو به جون هرکی که دوست داری انقدر گوسفند نباش. یه سریا واقعا اومدن تو این دنیا برای چریدن. طرف هیچ‌ ارزشی برای خودش و زندگیش و آدم بودنش قائل نیست. هیچ غلطی هم که نمی‌کنی. زندگی رو هم که به اندام‌های نامتعارف بدنت گرفتی دوست عزیز. ایناش به من مربوط نیست. حداقل آدم باش، سخت نیست، تنها چیزی که ازت میخوام اینه که انسانیت رو با وجودت به گند نکشی، مرسی ممنون.

انسان‌های بی‌خود و بی‌جهت، اعصابم را خورد کردید، مرده شورتان ببرند.

کاش ماهی بودم، دور از این زندگی پرمشقت انسانی، فقط بلاب‌.

داری دقیقا با زندگیت چی‌کار می‌کنی؟ داری با زندگیت چی‌کار می‌کنی؟

شب‌ها را نمی‌شود، شب‌ها را نمی‌توانم، شب‌ها را غمگینم.

به هیچ‌چیز و هیچ‌کس و هیچ‌‌جایی متعلق نیستم. همه‌جا هستم و هیچ‌جا نیستم. این نبود احساس تعلق داره من رو نابود می‌کنه و همه‌ی تلاش‌هام رو درنظرم بی‌ارزش و احمقانه جلوه میده. توی هیچ‌ چیزی کامل نیستم، حتی خوب هم نیستم، همیشه یه نقصی هست، همیشه یه مشکلی هست. حتی چیزی هم متعلق به من نیست، همین که میام نسبت به چیزی یا کسی یا جایی احساس مالکیت داشته باشم متوجه میشم که نه، بازم اشتباه کردم، بازم گول خوردم.